SMEs

ร้านอาหารเปิดใหม่แถวเลียบทางด่วนลาดพร้าว 71 มาถามผมให้เป็นที่ปรึกษา อยากขายอาหารไทยโบราณมีอะไรบ้าง จะจับลงกล่องส่งดีลิเวอรี่ตามสมัยนิยมด้วย อาหารกล่องเดี๋ยวนี้ราคาไม่ธรรมดาแล้ว กล่องละ 200-250 บาท 500 บาทก็มีอย่าง ปูนิ่มทอดกระเทียม  ฉู่ฉี่ปลาแซลมอน แต่ไม่รู้เหมือนกันใครจะสั่ง เด็กรุ่นใหม่หลายคนหันมาหัดกินอาหารไทยโบราณ อย่างรายการที่ผมเขียนให้ร้านอาหารเขาไป มีทั้งแกงเหลือง แกงคั่วส้ม แกงชักส้ม น้ำพริกกุ้งสด แกงคั่วใบชะพลูกับหอย แกงคั่วใบชะครามกับปูม้า ฉู่ฉี่ เขียนเสร็จส่งให้ต้องมานั่งอธิบายแถมทำให้ดูว่าแต่ละอย่างเป็นยังไง คำว่า “คั่ว” ก็คือ “ผัด” เพราะฉะนั้น แกงคั่วคือแกงที่เอาน้ำพริกแกงมาผัดกับกะทิจนหอม กะทิแตกมัน เป็นรากฐานของอาหารไทยๆ อีกหลายชนิด เช่น ฉู่ฉี่ ห่อหมก ทอดมัน แกงเผ็ด น้ำจิ้มหมูสะเต๊ะ ทีนี้ในวิชาการอาหารไทยจะแยกน้ำพริกแกงออกเป็น 2 ชนิด คือ น้ำพริกแกงคั่ว กับ น้ำพริกแกงเผ็ดหรือน้ำพริกแกงแดง น้ำพริกแกงคั่ว คือ น้ำพริกแกงที่ใส่เครื่องแกงปกติ คือ พริกแห้ง พริกไทย หอม กระเทียม ข่า รากผักชี กะปิ ตะไคร้ ผิวมะกรูด ทีนี้พอเพิ่มของหอมคือเครื่องเทศอย่าง ลูกผักชี ยี่หร่า ลูกจันทน์ เข

ไข่พะโล้ เป็นอาหารประจำร้านข้าวแกงไทยไว้ตัดรสเผ็ดของแกงหรือผัดเผ็ด ร้านข้าวแกงเวียดนามก็เช่นกัน จะมีไข่พะโล้เวียดนามเป็นเมนูผูกขาดเสมอ อันที่จริงเขาไม่ได้เรียกว่าไข่พะโล้ แต่จะเรียกว่า “ถิตคอจรึ๋งเนื้อกเหยื่อ” (Thịt kho trứng nước dừa) แปลว่า เนื้อต้มเค็มไข่น้ำมะพร้าว เพราะเขาใช้น้ำมะพร้าวมาต้มแทนน้ำเปล่าทำให้ไข่นั้นมีรสอร่อยมากขึ้น เนื้อในที่นี้ คือ เนื้อหมูที่นิยมใช้หมูสามชั้น ต้มเค็มนี้นอกจากจะกินกันในชีวิตประจำวันแล้วยังเป็นเมนูประจำเทศกาลเต็ต (Tết) หรือตรุษญวน ซึ่งเป็นเทศกาลปีใหม่ของชาวเวียดนามตรงกับตรุษจีนนั่นเอง ในเทศกาลนี้ชาวเวียดนามจะถือว่าเป็นเทศกาลที่สำคัญที่สุดของปี ผู้คนจะเฉลิมฉลองกันเอิกเกริก ในภาคเหนือทุกบ้านจะประดับตกแต่งด้วยต้นหรือกิ่งที่มีดอกพีชสีชมพู (Hoa đào) บานเต็มต้นจนกลายเป็นสีชมพูทั้งเมือง ส่วนภาคใต้จะประดับต้นหรือกิ่งที่มีดอกช้างน้าว (Hoa mai vàng) สีเหลืองอร่ามทุกถนน นับเป็นเทศกาลแห่งความสุขโดยแท้ การเฉลิมฉลองนั้นเขากินดื่มกันเต็มที่ อาหารต่างๆ จะเตรียมเอาไว้มากมายพอกินไปตลอดทั้งเทศกาล จึงอาหารที่สามารถเก็บไว้ได้หลายวันโดยไม่เสีย เพราะถึงเวลานั้นคงไม่อยากมีใค

“การท่องเที่ยวในแบบของ Local  Alike คือ การจัดทัวร์ที่ประสานความร่วมมือให้ชาวบ้านได้มีส่วนร่วมในการออกแบบทริปและนำเที่ยวเองภายในแต่ละชุมชน มุ่งเป้าไปที่กลุ่มนักท่องเที่ยวทั้งแบบองค์กรและแบบส่วนตัวที่แสวงหาประสบการณ์คุณภาพจากการท่องเที่ยวในเชิงวัฒนธรรมและวิถีชีวิต” ข้อความข้างต้น คือ นิยามของกิจการธุรกิจท่องเที่ยวแนวใหม่ ภายใต้ชื่อ Local Alike (โลคอล อ ไลค์) มีชายหนุ่มอัธยาศัยดี ชื่อว่า “ไผ-สมศักดิ์ บุญคำ” เป็นผู้ก่อตั้ง “ปัจจุบันอายุ 34 ปี ธุรกิจโลคอล อไลค์ นี้ เริ่มต้นมาตั้งแต่ 6 ปีที่แล้วครับ”คุณไผ เริ่มต้นอย่างนั้น ก่อนแนะนำตัวให้รู้จักมากขึ้น เป็นลูกชายคนโตของครอบครัว พื้นเพเป็นชาวอำเภอโพธิ์ชัย จังหวัดร้อยเอ็ด จบปริญญาตรีจากคณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม สาขาวิชาปิโตรเคมีและวัสดุโพลีเมอร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร และปริญญาโทบริหารธุรกิจ  สาขาบริหารธุรกิจแบบยั่งยืน ที่ซานฟรานซิสโก สหรัฐอเมริกา ช่วงจบปริญญาตรีใหม่ๆ มีโอกาสข้ามน้ำข้ามทะเลไปทำงานที่เมืองโคโลญจน์ ประเทศเยอรมนี เป็นเวลาหนึ่งปี จากนั้นจึงย้ายกลับมาประจำโรงงานในเมืองไทย ตำแห่งหัวหน้าฝ่ายผลิตต่ออีก 3 ปี “ตอนเรียนจบเป็นจั

ในวงการขนมไทยสุดคลาสสิค อย่าง “ลอดช่อง” ว่ากันว่า มีเจ้า “เก๋า” อยู่ไม่กี่ราย โดยเฉพาะแถวตำบลมหาชัย อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสาคร นักชิมจำนวนมาก คงคุ้นเคยดีกับลอดช่องแบรนด์ดัง-เก่าแก่ ซึ่งมีหน้าร้านตั้งอยู่หน้าวัดเจษฎาราม พระอารามหลวง แต่หลายคนอาจไม่รู้ว่า ถัดจากนั้นไปอีกไม่กี่กิโลเมตร ยังมีลอดช่องอีกแบรนด์หนึ่ง ซึ่งได้รับความนิยมไม่น้อยเหมือนกัน แถมกำลังโด่งดังถึงขั้น “โกอินเตอร์” แล้ว…ในหลายประเทศ “เริ่มธุรกิจนี้มาได้ 8 ปีแล้ว ตอนเปิดตลาดในฐานะมาทีหลัง ค่อนข้างยากเหมือนกัน เพราะผู้บริโภคค่อนข้างยึดติดแบรนด์ที่มีอยู่ก่อน แต่ความตั้งใจช่วงเริ่มต้นนั้น เรามุ่งไปที่ตลาดต่างประเทศมากกว่า” คุณอริยา ยิ้มทะโชติ เจ้าของกิจการ เริ่มต้นอย่างนั้น โดยเปิดโรงงานผลิต “ลอดช่องสยาม” ตั้งอยู่ที่หมู่ 7 เขตตำบลโคกขาม อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสาคร ใช้เป็นสถานที่พูดคุยกัน ก่อนย้อนความเป็นมาให้ฟัง แต่เดิมทำธุรกิจโรงงานรับจ้างแกะกุ้ง เปิดได้ 10 ปีเศษ เกิดวิกฤติแรงงานขาดแคลน ประสบภาวะขาดทุน จนต้องปิดตัวลง ทิ้งโรงงานไว้อย่างนั้นเกือบ 3 ปี กระทั่งพี่สะใภ้คนโต มาติดต่อขอให้ทำ “ลอดช่อง”ส่งไปขายประเทศสิงคโปร์เพ

แม้จะออกตัวก่อนไม่ค่อยอยากให้สัมภาษณ์สื่อสักเท่าไหร่ เพราะเข้าใจว่า “กล้วยทอดจิ้มนม” สินค้าที่สร้างรายได้ให้เป็นกอบกำอยู่ทุกวันนี้ ไม่ได้อร่อยเลิศเลอไปกว่าเจ้าอื่น เพียงแต่อาจจะขายดีบ้างในบางวาระก็เท่านั้น แต่เมื่อถูกคะยั้นคะยอด้วยเหตุผล อยากขอนำแง่มุมของ “ความเหน็ดเหนื่อย” ที่กว่าจะฝ่าฟันมาจนถึงวันนี้ มานำเสนอ เผื่อจะเป็นกำลังใจหรือแนวทางให้คนมีอาชีพอิสระทั้งหลาย พิจารณาเป็นแบบอย่างบ้าง คุณต๊อป-ชัยทัต เถาลิโป้  เจ้าของกิจการ “กล้วยทอดกระทะทอง” จิ้มนม เจ้าดังแห่งเมืองหัวหิน จึงยินดีกรุณาสละเวลาทำมาหากิน มาให้ข้อมูลด้วยความเต็มใจ เริ่มต้นให้ฟังว่า ความจริงแล้ว “กล้วยทอดจิ้มนมข้นหวาน” นั้น เป็นอาหารว่างของคนท้องถิ่นแถบหัวหินยันปากน้ำปราณ มานานนมแล้ว ไม่ใช่สูตรแปลกที่เขาคิดค้นขึ้นมาใหม่แต่อย่างใด แต่สำหรับนักท่องเที่ยวจากพื้นที่อื่น อย่าง “คนกรุงเทพฯ” คงไม่คุ้นเคย จึงอาจตื่นตาตื่นใจบ้างเป็นธรรมดา ย้อนถึงที่มาของสินค้าให้เข้าใจตรงกันแล้ว  จึงแนะนำตัวด้วยการเล่าประวัติให้ฟังคร่าวๆ ว่า ปัจจุบันอายุสามสิบเศษ พื้นเพเป็นคนปากน้ำปราณ อำ

คุณประเสริฐ บางแดง เจ้าของสวนเมล่อน “น้ำเพชรฟาร์มเมล่อน” อยู่บ้านเลขที่ 3/3 หมู่ที่ 7 ตำบลเนินปอ อำเภอสามง่าม จังหวัดพิจิตร โทร. (089) 641-5176, (061) 469-8262 จากมนุษย์เงินเดือนหันมาปลูกเมล่อนในโรงเรือน ปลูกแบบลงดิน สามารถสร้างรายได้จากเมล่อน 30,000-40,000 บาท ต่อรุ่น ทีเดียว คุณประเสริฐ บางแดง เล่าย้อนกลับไปว่า ก่อนหน้าที่จะมาปลูกเมล่อน ตนเองก็อาจจะเหมือนท่านอื่นๆ ที่ทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือน ทำงานเป็นผู้จัดการปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่งมานานพอสมควร ไม่ได้มีความรู้เรื่องการเกษตรเลย หลังจากอิ่มตัวก็ออกจากงานแล้วไปเปิดเช่าแผงผลไม้ที่ตลาดไท เพราะมีน้องที่รู้จักกันชักชวน ก็เอาแคนตาลูปมาขายที่แผง ขายดีมาก แต่แคนตาลูปมักจะไม่พอขาย ขาดตลาดอยู่บ่อยๆ ตอนสินค้าขาดตลาดก็ต้องวิ่งซื้อหา ทำให้ราคาขึ้นลงไม่แน่นอน ทำให้นำมาขายต่อได้ลำบาก ไม่เหมือนพ่อค้าแผงอื่นๆ ที่จะมีลูกไร่ปลูกส่งเข้ามาที่แผง มีการรับซื้อแคนตาลูปจากลูกไร่ในราคาที่แน่นอน ทำให้นำมาขายต่อที่แผงราคาค่อนข้างนิ่งกว่าเราที่ต้องวิ่งออกหาซื้อจากชาวสวน หรือช่วงที่แคนตาลูปจากลูกไร่ขาดช่วงก็หาของมาขายได้ยากมาก จึงมองเห็นว่าผลไม้อย่าง แคนตาลูป ยังมีความ