คนเก็บเตา
อาจจะงงกันหน่อยๆ ว่าวันนี้ผมจะเล่าเรื่องอะไร บอกไว้เลยว่าไม่เกี่ยวกับ “เตา” ที่เป็นอุปกรณ์ในครัว หรือเตาในร้านหมูกระทะแน่นอน เพราะที่อำเภอแม่ใจบ้านผมไม่มีร้านอย่างว่า “เตา” ของผมวันนี้คือ สาหร่ายน้ำจืดสีเขียว ซึ่งคนเมืองเหนือนำมาทำเป็นเมนูอาหารพื้นบ้าน เช่น ตำเตา ยำเตา กินกับผัก สมุนไพรพื้นบ้านหลากหลายชนิด เตา อุดมด้วยโปรตีน วิตามิน สารอาหารอีกเพียบ มีอะไรบ้างนั้นให้ลองค้นหาในกูเกิ้ล ด้วยคำว่า สาหร่ายเทา, ไก…มีหลายคนให้ข้อมูลไว้จนน่าหามากินวันละ 3 มื้อ แทนบรรดาอาหารเสริมที่โฆษณาเกลื่อนหน้าเฟซ สมัยก่อนเตาจะมีอยู่ในแหล่งน้ำจืดธรรมชาติที่สะอาด ร่มเย็น นึกอยากกินก็ชวนกันไปเก็บตามแหล่งน้ำมาประกอบอาหารไม่ต้องไปซื้อหา พอมีการใช้สารเคมีทางการเกษตรมากขึ้น “เตา” ก็หายไป กลายเป็นของหายาก ในตำบลแม่สุก อำเภอแม่ใจ มีชาวบ้าน 2 รายที่เลี้ยงเตา แล้วเก็บขายในพื้นที่และส่งไปขายที่ตลาดในเมืองพะเยา และอำเภอพาน จังหวัดเชียงราย พ่อเพชร แสนเขียว บ้านเลขที่ 51 หมู่ที่ 1 ตำบลแม่สุก เลี้ยงเตาในลำห้วยที่ไหลผ่านสวน เก็บขายได้ ตลอดปี ทำอาชีพนี้มากว่า 3 ปีแล้ว บอกว่า “รายได้ดีกว่าที่เคยขี่รถขายไอติมไปตามหมู่บ้
