ชีวิตเหยิมเหยิม
ที่นี่มีเรื่องน่ารักๆ อยู่เรื่องหนึ่งคือเรื่องการฮอม เมื่อมีการจัดงานพวกเราจะไม่มีเงินช่วยงาน ไม่มีนี้หมายความว่าไม่มีจริงๆ คือพวกเราเป็นกลุ่มนักเขียน คนทำงานศิลปะ ที่มีเงินน้อย และไม่ทำตามมารยาท เมื่อไม่มีก็ไม่ต้องพยายามให้เดือดร้อน ใช้วิธีอื่นที่พอทำงาน เช่น การฮอม คือเอาของมาช่วยงาน ใครมีอะไรก็ช่วยสิ่งนั้น หรือช่วยแรง พวกช่างก็ช่วยจัดทำเวที นักดนตรี นักร้อง ก็ทำการแสดงไป แต่ส่วนใหญ่ก็จะเป็นอาหาร ทำอาหารมาช่วยกัน และต่างภูมิใจที่จะนำเสนออาหารของตัวเอง เปิดสวนเหยิมเหยิม และห้องสมุด เมื่อ 22 ธันวาคม 2560 ที่ผ่านมา มีเพื่อนๆ นำอาหารมาฮอมหลายอย่าง อันแรกที่นำเสนอคือข้าวยำม่วงงาม สิงหนคร จังหวัดสงขลา เรียกว่า ข้าวยำม่วงงาม เพราะเธอเป็นคนม่วงงาม นำทุกอย่างมาจากม่วงงามเลยทีเดียว ตั้งแต่น้ำข้าวยำที่เคี่ยวข้นมาจากบ้าน ปลาบ่น พริกบ่นคั่ว มะพร้าวคั่ว ส่วนข้าวสวยมาหุงที่สวน ข้าวสำหรับทำข้าวยำนั้นต้องหุงให้พอดี แห้ง ร่วนสวย ไม่เปียก ผักเอามาจากที่โน้นบ้างมาเก็บจากที่นี่บ้างและซื้อที่ตลาดบ้าง ซึ่งผักที่ซื้อมาจากตลาดนั้นไม่ค่อยได้รับความสนใจ เพราะเป็นพวกกะหล่ำปลีและแครอต ทั้งสองอย่างนี้ไม่มีในข้าวย
