ซองใส่ตัวหนัง
หนังตะลุง เป็นศิลปะการแสดงของชาวปักษ์ใต้ สมัยเก่าก่อน เทศกาลงานใด ชาวบ้านมักได้ดูหนังตะลุงกันอย่างสนุกสนาน ผู้เขียนแม้จะเกิดในภาคกลาง ได้ฟังเพลงเหย่อย เพลงพวงมาลัย ลำตัด เพลงอีแซว เรื่อยไปจนถึงลิเก “ลิเกนักรำลีลา ไม่มีใครนำหน้ายุคนี้…ไม่มีใครนำล้ำหน้า ธมศรีวัฒนาหรอกนะ มีศิลปะเปลี่ยนแปลง…” นอกจากได้ชมสดๆ ยังได้ฟังจากวิทยุกระจายเสียงด้วย การได้ชมหนังตะลุงจากแดนสะตอ แม้จะนานๆ ครั้ง และถ้อยคำบางถ้อยคำฟังแล้วแปลไม่ได้ แต่ก็พอรู้และรับรสความสนุกสนานได้ไม่ยาก “ผมอยู่ปักษ์ใต้มานานแล้ว วันนี้เกลอแก้วมาไกล…” จำได้เลาๆ ว่า นายหนังพากย์ประมาณนี้ ส่วนเรื่องราวที่เล่น จำไม่ได้เสียแล้วว่าได้ดูเรื่องอะไรบ้าง จำได้ว่าแต่ละครั้งคราวที่ดู ต้องหัวร่องอหงาย เพราะเสียงพากย์ของนายหนังนั้นสนุกสนาน เร้าใจ และแสนจะเรียกร้องให้คนเพลิดเพลินไปกับเรื่องราว เอาเข้าจริง หนังตะลุงจะ “หรอย” หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับนายหนัง ว่ามีความเชี่ยวชาญและมีมุกร้อยแปดพันเก้าหรือไม่ อย่างไร เครื่องมือของใช้สำหรับคณะหนังตะลุงอย่างหนึ่งคือ “ซองเก็บตัวหนัง” ซองเก็บตัวหนัง สมัยก่อนนำไผ่มาจักตอก สานให้เป็นแผ่น 2 แผ่น เท่าก
