ตำกุ้งแห้ง
ผมอยากเดาว่า คนไทยที่ชอบกินอาหารไทยในปัจจุบัน น่าจะเกินครึ่ง ไม่น่าจะรู้จักกับข้าวโบราณสำรับหนึ่ง ซึ่งไม่ค่อยเห็นคนทำ คนกิน และคนขายกันแล้ว นั่นก็คือ “พริกกะเกลือ” ครับ พริกกะเกลือ ที่เป็นสำรับอาหารคาว มักถูกอ้างถึงโดยคนรุ่นเก่าๆ อย่างน้อยก็ที่อายุห้าสิบปีขึ้นไป เรื่องเล่าเลือนรางของมันเชื่อมโยงกับวัฒนธรรมการพกห่ออาหารไปในการเดินทางไกลสมัยก่อน ตลอดจนการเดินทัพรอนแรมของทหารโบราณ เล่ากันต่อๆ มาว่า เอาใส่กลักบ้าง ใส่กระบอกไม้ไผ่บ้าง ไว้กินกับข้าว ผักป่า และเนื้อสัตว์ที่หาล่าได้ระหว่างทาง วิธีทำพริกกะเกลือไม่ยาก เริ่มโดยคั่วมะพร้าวขูดในกระทะบนเตาไฟ จนกระทั่งเหลือง หอม กรอบดีแล้ว จึงเอาลงครกหินใบใหญ่ โขลกจนมะพร้าวคั่วนั้นเริ่มแตกมัน ซึ่งขั้นตอนนี้จะเป็นตัวควบคุมลักษณะหน้าตาของพริกกะเกลือแต่ละบ้านครับ หากบางบ้านชอบแบบร่วนๆ ไม่เยิ้มมันมาก ก็ใส่น้ำตาลปี๊บและเกลือเล็กน้อยลงโขลกเคล้าจนเข้ากันกับมะพร้าวในตอนนี้เลย จะได้พริกกะเกลือร่วนๆ ซุยๆ รสหวานมัน เค็มพอปะแล่มๆ แต่ถ้ายังโขลกต่อไปจนมะพร้าวขูดคั่วนั้นละเอียดยิบ แตกมันจนเหนียวและมีน้ำมันเยิ้มออกมา จึงค่อยใส่น้ำตาลและเกลือ จะได้พริกกะเกลือข้นหนืด
