บางกระเจ้า
อาทิตย์ที่แล้วเกริ่นถึงเรื่อง “ชีวิตมีความสุขให้เลือกได้เสมอ” ด้วยรูปธรรมถึงความหรูหราฟู้ฟ่าในสังคมฟอร์เฟื่องฟ้าที่เชียงใหม่ กับสุขกันเถอะเราแบบ “บางกระเจ้า” ซึ่งลงรายละเอียดเชียงใหม่ไปค่อนข้างมาก ชนิดที่จบแบบกลับบ้านแทบไม่ถูก คือเรื่อง “บางกระเจ้า” ที่เกริ่นไว้หายไปเลยตอนจบ ได้แต่เอ่ยปิดท้ายให้รู้ว่าอาทิตย์นี้จะมาชวนกันคุยต่อ คนในวัยปลาย มักมีคำพูดหนึ่งที่สื่อสารถึงกัน ซึ่งช่วงหลังๆ นี่ได้ยินได้ฟังถี่ขึ้นมาเพราะมีโลกออนไลน์ที่เปิดการสื่อสารกันอย่างกว้างขวาง นั่นคือ “ยังไปไหวก็ไปซะ หมดแรงไปไม่ไหวค่อยเฝ้าบ้าน” เป็นเพราะแบบนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้เลยชวนเที่ยวกันใหญ่ วันหยุดเมื่อไรเป็นอันต้องหาวิธีเดินทางให้พ้นบ้าน มีเงินหน่อยก็ไปต่างประเทศ บ้างก็บินไปจังหวัดไกลๆ ส่วนใหญ่ขับรถออกไปในพื้นที่เท่าที่เวลาวันหยุดจะอำนวย อาจจะเป็นเพราะความคิดนี้แพร่อยู่ในสมองของใครต่อใคร “บางกระเจ้า” จึงยังคลาคล่ำไปด้วยนักท่องเที่ยว “บางกระเจ้า” ได้ชื่อว่ารักษาพื้นที่สีเขียวไว้เป็น“ปอดให้คนกรุงเทพฯ” เพราะอยู่“พระประแดง” ที่ลมจากปากแม่น้ำพัดมาถึงกรุงเทพฯได้สบายๆ สบายๆ ครับ ขับรถวันหยุด แม้กินลมไม่ได้เพราะอากาศข้างนอ
