ลิงกัง
วิถีชีวิตของคนภาคใต้ นอกจากจะทำสวนยางพารา ทำสวนผลไม้ ในพื้นที่ลุ่มก็ทำนาทำสวน ยังมีงานอดิเรกมากมายที่ทำให้ชาวใต้มีอัตลักษณ์เป็นของตนเอง งานอดิเรกนั้นก็ขึ้นอยู่กับความนิยมชมชอบของแต่ละคน เลี้ยงนก เลี้ยงไก่ เลี้ยงวัวชน บางคนเลี้ยงลิง หลังเสร็จภารกิจจากงานหลัก ไม่ว่าหลังจากกรีดยางหรืองานหลักอื่นๆ จะมีการรวมตัวกันของกลุ่มที่คอเดียวกัน เช้าๆ จะเห็นคนหิ้วนกปรอด หรือที่เรียกกันโดยทั่วไปว่า นกกรงหัวจุก เดินออกจากบ้านไปรวมกลุ่มที่ร้านน้ำชา ที่ร้านน้ำชานั้น จะมีราวสูงๆ คล้ายๆ ราวตากผ้าที่ทำมาจากเหล็ก มีกรงนกแขวนไว้ที่ราวเป็นทิวแถว คนรักนกต่างก็มานั่งจับกลุ่มกันที่โต๊ะน้ำชา บ้างนั่งจ้องดูนกเงี่ยหูฟังเสียง แล้ววิพากษ์วิจารณ์ ว่านกของคนนั้นเสียงอย่างนี้ นกของคนนี้เสียงเป็นอย่างนั้น บ้างนั่งกินน้ำชาไปคุยกันไป ส่วนคนที่ชอบวัวชน ก็จะเห็นคนเลี้ยงวัว พาวัวเดินไปตามถนน เคยถามคนเลี้ยงว่า เดินไกลแค่ไหน เขาตอบมาว่า เดินไกลกันเป็นสิบกิโลเมตรเลยทีเดียว แต่นั่น ต้องเป็นวัวชนที่มีค่าตัวแพงและชนชนะมาแล้ว ส่วนลูกวัวสายพันธุ์วัวชนที่อายุยังน้อยๆ ก็พากันไปเดินไปแต่ไม่ไกลเท่า ให้ชนโขดดินเพื่อเป็นการออกกำลังกาย และฝึ
