วิถีอินทรีย์
เมื่อทำอาหารเสร็จไปจานหนึ่ง ฉันจะบอกเพื่อนเสมอว่า อาหารของแม่ พร้อมกับเล่าให้เพื่อนฟังยาวยืดโดยเริ่มต้นเช่นนี้เสมอ… อาหารของคนลูกมาก บ้านคนลูกมาก และแม่ต้องคิดว่า ทำอย่างไรให้มีอาหารพอกิน ไม่ได้เริ่มต้นว่าเราอยากกินอะไร แล้วไปซื้อมาทำกิน แต่เริ่มจากเรามีอะไรที่ทำกินได้บ้าง การเริ่มแบบนี้ไม่เกิดขึ้นกับเรานานแล้ว หรือตั้งแต่เราออกจากบ้านมาอยู่ในเมืองนั่นแหละ สวนเหยิมเหยิม ทำให้ฉันกลับมาใช้ชีวิตแบบเริ่มต้นด้วยการคิดว่า เรามีอะไรจะกินบ้างในวันนี้ คือไม่ต้องออกไปหาซื้ออาหารทุกวัน เพราะสวนเหยิมเหยิมมีมะพร้าว จึงเริ่มจากมะพร้าวอีกครั้ง อาหารที่ประกอบด้วยมะพร้าวมีหลายอย่าง เริ่มจากขูดมะพร้าวเพื่อเอามาทำน้ำมันเก็บไว้ใช้ ซึ่งในช่วงวัยเยาว์นั้น แสนจะรู้สึกไม่ทันสมัยเอาเสียเลย บ้านเพื่อนที่ตลาดเขาใช้น้ำมันพืชเป็นขวดๆ แต่บ้านเรายังต้องขูดมะพร้าว เคี่ยวทำน้ำมันใส่ขวดเก็บไว้ ส่วนขี้มันคลุกข้าวร้อนๆ กิน มันอร่อยก็จริงแต่ดูแล้วยากจนและโบราณมาก ต้องทำน้ำมันกันบ่อยๆ เพราะไม่เกินอาทิตย์มันจะมีกลิ่น เอามาทำผัดหรือทอดไม่อร่อย ต้องใช้น้ำมันใหม่ๆ เท่านั้น ดังนั้น ต้องทำน้ำมันมะพร้าวอยู่เสมอ ฉันอยากให้แม
