ไร่พุทรา
ผมคิดของผมเองว่า ต่อให้เราเป็นคนที่สนใจกับข้าวกับปลาอาหาร ขนมนมเนยต่างๆ ขนาดไหน เวลาไปเดินดูของตามตลาด เราก็มักเห็นแต่สิ่งที่เราสนใจ ซึ่งแม้ไม่น่าแปลก แต่ครั้นมีใครมาชี้ให้เห็น บางทีก็น่าประหลาดใจอยู่ ที่เราดันไม่เห็นมันมาได้ตั้งแสนนาน แต่เมื่อเห็นเข้าแล้ว ทีนี้จะเห็นตลอดไปทีเดียว เช่นเมื่อเดือนที่แล้ว ผมชวนน้องสาวไปเดินตลาดเช้าวันศุกร์ ในวัดสว่างสามัคคี อำเภอศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์ ซึ่งเป็นนัดใหญ่ประจำสัปดาห์ของคน “บ้านกลาง” เมื่อเราซื้อข้าวของได้ครบ จนกลับมาถึงบ้าน น้องสาวจึงพูดขึ้นว่า ไม่ได้เห็นแผงขายพุทรากวนยิ่งใหญ่อลังการแบบที่เห็นเมื่อครู่นี้มานานแล้ว ทำให้ผมแปลกใจมาก เพราะผมเดินตลาดนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ไม่เคยสังเกตเห็นแผงพุทราที่ว่าเลย มันคงเป็นเพราะน้องสาวผมนั้นชอบกินพุทราทุกรูปแบบมาตั้งแต่เด็กๆ ส่วนผมไม่ชอบ เราจึงเห็นของไม่เหมือนกัน อย่างไรก็ดี หลังจากวันนั้น ผมก็ได้อุดหนุนพุทรากวนแผงนั้นไปฝากคนนั้นคนนี้ ได้พูดคุยทั้งกับแม่ค้า ทั้งคนชอบพุทราระดับ “พุทราเลิฟเวอร์” ที่ต่างแวะเวียนมาถามซื้อที่แผง จนพลอยรู้สึกทึ่งกับเรื่องพุทราลูกเล็กๆ นี้เป็นอันมาก แล้วพอชักเริ่มคุ้นเคยอัธยาศัยขอ
