นายนพดล ศรีพันธุ์ ผู้อำนวยการสำนักงานเศรษฐกิจการเกษตรที่ 4 ขอนแก่น (สศท.4) สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร (สศก.) เปิดเผยว่า ปัจจุบันภาคเกษตรส่งเสริมและพัฒนาสินค้าเกษตรปลอดภัย โดยให้ความสำคัญกับการวางแผนการผลิตที่มีประสิทธิภาพ ซึ่งกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ได้กำหนดแผนย่อยเพื่อสนับสนุนเกษตรปลอดภัยด้วยเป้าหมายปรับปรุงคุณภาพชีวิตของเกษตรกร เพิ่มความสามารถการแข่งขันในระดับตลาดโลก โดยตั้งเป้าการเติบโตของมูลค่าสินค้าเกษตรปลอดภัยที่อัตราร้อยละ 3 ระหว่างปี 2566-2570 ส่งผลให้การผลิตสินค้าเกษตรจำเป็นต้องปรับเปลี่ยนรูปแบบไปสู่มาตรฐานที่ปลอดภัย การรับรองมาตรฐาน GAP (Good Agricultural Practice) จึงเป็นเส้นทางสำคัญในการยกระดับการผลิต “ข้าว” ซึ่งเป็นพืชเศรษฐกิจหลักและเป็นสินค้าเกษตรส่งออกที่สำคัญของประเทศให้มีคุณภาพและความปลอดภัยตามมาตรฐานสากล
สศท.4 ในฐานะหน่วยงานจัดทำข้อมูลเศรษฐกิจการเกษตรในระดับพื้นที่ ได้สำรวจข้อมูลการผลิตข้าวปลอดภัยในปีเพาะปลูก 2566/67 ในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เพื่อใช้ประกอบการพิจารณาผลการดำเนินงานด้านเกษตรปลอดภัย และเป็นประโยชน์ต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในการวางแผนส่งเสริมและพัฒนากระบวนการผลิตข้าวปลอดภัยในภูมิภาคนี้ให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น ซึ่งจากตัวอย่างการสำรวจ พบว่า จังหวัดกาฬสินธุ์ นับเป็นจังหวัดที่มีศักยภาพในการผลิตข้าวปลอดภัย (GAP) โดยเกษตรกรในจังหวัดมีแนวโน้มการใช้ปุ๋ยเคมีลดลงร้อยละ 9.40 เนื่องจากเกษตรกรปรับเปลี่ยนตามคำแนะนำในการผลิตข้าว GAP และหันมาใส่ปุ๋ยอินทรีย์เพิ่มขึ้นส่งผลให้เกษตรกรผู้ผลิตข้าว GAP ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการเพาะปลูกและเริ่มสนใจที่จะปรับเปลี่ยนการเพาะปลูกเป็นข้าวอินทรีย์ในระยะต่อไป โดยเกษตรกรจะผลิตข้าวนาปี 2 สายพันธุ์ ได้แก่ พันธุ์ กข6 และหอมมะลิ105 มีพื้นที่เพาะปลูกรวม 2,684 ไร่ เพาะปลูกช่วงเดือนพฤษภาคม-กรกฎาคม และเก็บเกี่ยวช่วงเดือนพฤศจิกายน–ธันวาคม ผลผลิตรวม 1,170 ตันต่อปี ผลผลิตต่อไร่เฉลี่ย 451 กิโลกรัมต่อไร่ต่อปี เกษตรกรได้ผลตอบแทนเฉลี่ย 5,519 บาทต่อไร่ต่อปี คิดเป็นรายได้เฉลี่ยสุทธิ (กำไร) 652 บาทต่อไร่ต่อปี
ด้านราคาที่เกษตรกรขายได้ (ราคาเฉลี่ย ปี 2567) ข้าวเปลือกพันธุ์ กข6 ความชื้น 15% เฉลี่ยอยู่ที่ 13,327.09 บาทต่อตัน หรือ 13.32 บาทต่อกิโลกรัม และ พันธุ์หอมมะลิ105 ความชื้น 15% เฉลี่ยอยู่ที่ 14,202.33 บาทต่อตัน หรือ 14.20 บาทต่อกิโลกรัม ภาพรวมสถานการณ์ตลาดข้าวปลอดภัย (GAP) ของจังหวัดกาฬสินธุ์ พบว่า ผลผลิตส่วนใหญ่ ร้อยละ 45 เกษตรกรจำหน่ายให้กับโรงสีในพื้นที่ รองลงมา ร้อยละ 35 จำหน่ายให้กับสหกรณ์หรือพ่อค้า และร้อยละ 20 ขายให้กับกลุ่มเพื่อแปรรูปเป็นข้าวสาร
“อย่างไรก็ตาม แม้เกษตรกรจะมีแนวโน้มการผลิตที่ดีขึ้นและผลผลิตต่อไร่เพิ่มขึ้น แต่ยังคงมีความท้าทายในหลายๆ ปัจจัย เพื่อให้การพัฒนาระบบการผลิตข้าว GAP เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพและยั่งยืน ควรศึกษาลักษณะและสภาพการตลาดในแต่ละจังหวัดอย่างละเอียด เพื่อกำหนดทิศทางการผลิตที่สอดคล้องกับความต้องการ รวมถึงการขยายตลาดและสร้างความแตกต่างสำหรับสินค้าข้าว GAP ให้เด่นชัดกว่าข้าวทั่วไป หน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรมีการศึกษาแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงของผลผลิตข้าว GAP อย่างต่อเนื่อง พร้อมทั้งสร้างความเข้าใจที่ถูกต้องแก่เกษตรกร และเพื่อความยั่งยืนของการผลิตข้าว GAP ควรประเมินศักยภาพและความต้องการของกลุ่มเกษตรกรอย่างสม่ำเสมอ เพื่อพัฒนาให้กลุ่มมีความเข้มแข็งเป็นไปในทิศทางที่ถูกต้อง พร้อมทั้งศึกษาบทเรียนจากกลุ่มผู้ผลิตข้าว GAP ที่ประสบความสำเร็จ เพื่อพัฒนากลุ่มเกษตรกรต้นแบบในอนาคต หากสนใจอยากรายละเอียดเพิ่มเติม สามารถติดต่อสอบถามได้ที่ สศท.4 โทร. 043-261-513 หรืออีเมล zone4@oae.go.th” ผู้อำนวยการ สศท.4 กล่าวทิ้งท้าย
ปัญหาปลาหมอคางดำ สร้างความปวดหัวให้แก่ชาวประมงอย่างมากเพราะเป็นสัตว์ต่างถิ่นที่ปรับตัวได้เก่ง สามารถอยู่ได้ในแหล่งน้ำทุกประเภท สามารถแพร่พันธุ์ได้อย่างรวดเร็ว กำจัดเท่าไหร่ก็ไม่หมดไม่สิ้น ในรายการ เปลี่ยนมุมคิด สถานีโทรทัศน์รัฐสภา วันที่ 25 พฤษภาคม 2569 เวลา 20.15 น.คุณธวัช สุระบาล ประธานคณะกรรมาธิการการเกษตรและสหกรณ์ วุฒิสภา กล่าวตอนหนึ่งว่า ปัญหาปลาหมอคางดำไม่ควร “หาคนผิด” เพราะมีหลายปัจจัยไม่รู้ว่ามาจากอะไร กรณีปัญหาการลักลอบนำเข้าสัตว์ต่างถิ่นรวมทั้งประเด็นความรับผิดชอบคงต้องรอฟังข้อเท็จจริงจากกระบวนการศาล ทุกวันนี้ หลายพื้นที่ประสบปัญหาเรื่องคุณภาพน้ำอยู่แล้ว จำเป็นต้องจัดการทั้งระบบนิเวศ ไม่ใช่มองแค่ปัญหาปัญหาหมอคางดำเพียงอย่างเดียว ปัญหาเฉพาะหน้าที่ต้องเร่งเดินหน้าจัดการก็คือ ช่วยเหลือเกษตรกรที่ได้รับผลกระทบ รวมทั้งควบคุมการแพร่ระบาด ลดประชากรปลา ผ่านโมเดล “จับ-ลด-ใช้ประโยชน์” พร้อมเปลี่ยนมุมมอง หมอคางดำ จากวายร้ายเป็นทรัพยากร ที่สามารถ นำไปใช้ประโยชน์ได้หลากหลายทั้ง อาหารคน อาหารสัตว์ อาหารพืช ปลาป่น วัตถุดิบเลี้ยงปูขาว และสินค้าโอท็อป เพื่อสร้างห่วงโซ่เศรษฐกิจใหม่ให้ชุมชน
ในวันที่โลกกำลังเผชิญวิกฤตสภาพภูมิอากาศ ทั้งภัยแล้ง อุณหภูมิสูง ดินเสื่อม และต้นทุนการผลิตที่พุ่งสูงขึ้น การทำเกษตรจึงยากกว่าที่เคย โดยเฉพาะปัญหาราคาปุ๋ยและคุณภาพดินที่ถดถอยต่อเนื่อง จนเกษตรกรจำนวนมากต้องลงทุนเพิ่ม แต่ผลผลิตกลับไม่เพิ่มตาม “ไบโอชาร์” จึงถูกมองว่าเป็นหนึ่งในทางรอดสำคัญของภาคเกษตรยุคใหม่ เพราะไม่ใช่เพียงถ่านธรรมดา แต่คือคาร์บอนจากชีวมวลพืชที่มีโครงสร้างรูพรุนสูง ช่วยฟื้นฟูดินถึงระดับโครงสร้างพื้นฐาน ทำให้ดินร่วนซุย อุ้มน้ำได้ดี ลดการสูญเสียธาตุอาหาร และช่วยให้จุลินทรีย์ที่มีประโยชน์เติบโตได้มากขึ้น และสิ่งที่น่าสนใจคือ เกษตรกรสามารถผลิตไบโอชาร์ใช้เองได้จากเศษวัสดุในไร่นา ไม่ว่าจะเป็นฟางข้าว ใบอ้อย กิ่งไม้ ซังข้าวโพด หรือเศษพืชจากสวนผลไม้ เพราะพืชทุกชนิดล้วนมีคาร์บอนเป็นองค์ประกอบ เมื่อนำมาเผาภายใต้สภาวะออกซิเจนจำกัด ก็จะได้ไบโอชาร์ที่สามารถนำกลับไปฟื้นดินในแปลงของตัวเองได้อีกครั้ง คุณประสาน สุขสุทธิ์ อดีตหัวหน้ากลุ่มอารักขาพืช สำนักงานเกษตรจังหวัดสระแก้ว และเจ้าของสวนไผ่โป๋ยแจ่ม สระแก้ว ได้ให้มุมมองในเรื่องของไบโอชาร์ไว้ว่า แม้ไบโอชาร์จะไม่ใช่ยาวิเศษที่แก้ได้ทุกปัญหาในทั
“ถั่วแระญี่ปุ่น” คือถั่วเหลืองฝักสด เป็นพืชล้มลุก มีทรงพุ่ม ผลเป็นฝัก มีลักษณะทรงแบน ยาวรี โค้งงอเล็กน้อย มีขนอ่อนๆ ฝักมีสีเขียว ฝักจะนูนขึ้น มีเมล็ดโตเรียงกันอยู่ข้างใน เมล็ดไม่แก่ไม่อ่อนเกินไป เมล็ดสีเขียว มีรสชาติหวานมันกว่าเมล็ดใหญ่กว่า นุ่มกว่า มีถิ่นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่น ต่อมาได้มีปลูกกันมากในหลายประเทศทั่วโลก ญี่ปุ่น จีน และเกาหลี มีประวัติการบริโภคถั่วเหลืองในระยะฝักไม่อ่อนและไม่แก่เกินไป ชาวญี่ปุ่นนิยมรับประทานถั่วแระเป็นกับแกล้มเบียร์ หรืออาหารว่างเกือบทุกครัวเรือน จึงมีการพัฒนาปรับปรุงพันธุ์ถั่วเหลืองให้มีฝักและเมล็ดใหญ่กว่าถั่วเหลืองธรรมดา 2 เท่า เมล็ดนุ่ม รสชาติหวานมัน ทั้งนี้ เพื่อประโยชน์สำหรับบริโภคฝักสดเพียงอย่างเดียว และมีความพยายามปลูกถั่วแระส่งตลาดตลอดทั้งปี ซึ่งความต้องการบริโภคถั่วแระญี่ปุ่น หรือถั่วเหลืองฝักสด (Vegetable Soybean) ของชาวญี่ปุ่น ประมาณปีละ 150,000 ตัน แต่สามารถผลิตภายในประเทศได้เพียง 100,000-110,000 ตัน จึงต้องนำเข้าจากต่างประเทศ ถั่วแระญี่ปุ่นเป็นพืชโปรตีนสูง (ถั่วแระญี่ปุ่น มีโปรตีน 12.7% ถั่วฝักยาว มีโปรตีน 2.4%) รสชาติอร่อย สามารถนำไปประกอบอาหา
“ไม่มีประวัตินำเข้า แต่ 11 บริษัทส่งออกปลากว่า 200,000 ตัว ได้อย่างไร?” อาจเป็นเพียงคำถามสั้นๆ แต่กลับสะท้อนความผิดปกติสำคัญในระบบข้อมูลประมงไทย เพราะในขณะที่หน่วยงานรัฐยืนยันว่า ประเทศไทยมีการนำเข้าปลาหมอคางดำอย่างถูกต้องตามกฎหมายเพียงครั้งเดียวเพื่อการวิจัย กลับปรากฏข้อมูลการส่งออกปลาชนิดเดียวกันไปยังต่างประเทศจำนวนมหาศาลในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน ถึงวันนี้ สำคัญที่สุดคือ เหตุใดร่องรอยทางการค้าเหล่านี้จึงยังไม่เคยได้รับคำอธิบายที่ชัดเจนต่อสาธารณะ ย้อนกลับไปในปี 2553 ประเทศไทยอนุญาตให้นำเข้าปลาหมอคางดำอย่างถูกต้องตามกฎหมายเพียงกรณีเดียว คือการนำเข้าปลา 2,000 ตัว เพื่อใช้ในการวิจัย ภายใต้ระบบควบคุมของหน่วยงานรัฐ ต่อมามีคำชี้แจงว่าโครงการดังกล่าว “ล้มเหลว” และปลาทั้งหมดถูกกำจัดไปแล้ว หลังจากนั้น ในปี 2555 เริ่มมีรายงานการพบปลาหมอคางดำในแหล่งน้ำธรรมชาติของไทย ก่อนที่สถานการณ์จะขยายตัวอย่างรวดเร็วในหลายจังหวัดชายฝั่งและระบบนิเวศน้ำกร่อย คำถามสำคัญจึงเกิดขึ้นว่า หากการนำเข้ามีเพียงครั้งเดียว และโครงการวิจัยสิ้นสุดลงตามที่กล่าวอ้าง เหตุใดปลาชนิดนี้จึงสามารถแพร่กระจายได้กว้างขวางเช่นนี้ ประเด็นท
