ระยะเวลาสองเดือนที่กาโม่มาอยู่ด้วย โต๊ดปลาบปลื้มใจสุดๆ เพราะกาโม่ไม่ดื้อ ว่าง่าย ไม่เกเร ไม่งอแงเลย จึงคิดว่ากาโม่น่าจะลืมลุงแล้ว พายกลับมองว่าว่ากาโม่ไม่ค่อยร่าเริง โต๊ดชักลังเลว่าถ้าให้กาโม่คุยกับเต็งในตอนนี้ มันจะแย่ลงมั้ย พายก็ตอบไม่ถูกเหมือนกัน
“เข้าเรียนคงดีขึ้นมั้ง ใครจะซึมไปตลอดชีวิต” โต๊ดถอนใจมองไปทางกาโม่ที่เล่นตุ๊กตาหุ่นยนต์ของคุณหลวงอยู่คนเดียวเงียบๆ
เต็งเปิดคอมพ์ค้นหาข้อมูลสำหรับหาไอเดียทำรายการใหม่ไปเสนอสถานี ครู่หนึ่งชิดดาวเดินลงมาจากชั้นบน ถามว่ายุ่งหรือเปล่า เต็งบอกหาไอเดียทำรายการไปเรื่อยๆ มีอะไรหรือเปล่า ชิดดาวบอกมีเรื่องจะปรึกษา พลางเดินเข้ามากอดเต็งจากด้านหลัง แนบหน้ากับแก้มเต็ง
“เราจะไม่ได้อยู่กันส่วนตัวตามลำพัง 2 คนอีกแล้วนะ”
เต็งอึ้งไปเล็กน้อย ชิดดาวยิ้มๆ วางเครื่องตรวจการตั้งครรภ์ลงข้างหน้าเต็ง เต็งก้มมอง ตกใจปนดีใจที่ชิดดาวท้อง ลุกพรวดึ้นมาทำให้กระแทกคางชิดดาว
“โอ๊ย..” ชิดดาวเจ็บนิดๆ
เต็งตกใจรีบเข้าไปประคอง “โทษทีดาว มันดีใจมากไปหน่อย”
“ดาวหลบไม่ทันนี่มีหวังน็อคเลยนะเนี่ย”
“ผมดีใจที่สุดเลยดาว” เต็งสวมกอดชิดดาวไว้แน่น
“ค่ะ ดาวรู้ว่าคุณแอบรอสมาชิกคนใหม่มานานแล้ว ถึงลูกเราจะแทนที่กาโม่ไม่ได้ แต่คงชดเชยความรู้สึกบางอย่างที่หายไปได้นะคะ”
เต็งไม่ตอบอะไร ได้แต่กระชับกอดชิดดาวเอาไว้แน่นแล้วหลับตาลง ในใจยังคิดถึงกาโม่อยู่ตลอดเวลา ด้านเวนิสกับลูกกวาดมาหางามพิศที่มาออกกำลังกายที่ฟิตเนส เวนิสอยากให้ลูกกวาดลาออกไปช่วยงานที่บริษัท งามพิศอนุญาต ด้วยเตรียมใจไว้แล้ว
“ช้าเร็วก็คงไปจากป้ากันหมด ดาวก็คงไม่นานนี้แหละ เห็นว่าท้องแล้วนี่”
“จริงเหรอคะ ดีใจจังเลย” ลุกกวาดยิ้มกว้าง
“คงช่วยให้เฮียหายคิดถึงกาโม่ขึ้นได้มั่ง”
“ช่วงป้ายังหาคนใหม่ไม่ได้ ก็มาช่วยกันก่อนนะ” งามพิศขอร้อง
“ค่ะคุณป้า” ลูกกวาดรับคำ
ขณะนั้นก็มีเสียงประกาศจากพนักงานแจ้งให้สมาชิกทราบว่า เจ้าหน้าที่ชายไปเปลี่ยนอุปกรณ์ในห้องน้ำหญิง งามพิศตาลุกวาว บอกจะไปเข้าห้องน้ำก่อนและรีบไล่เวนิสกับลูกกวาดกลับ เวนิสมองตามงามพิศที่เดินผละไปอย่างขำๆ คิดว่างามพิศคงหายป่วยแน่นอน ลูกกวาดค่อยสบายใจที่ป้าคนเดิมกลับมาแล้ว
โต้มาถ่ายทำรายการแต่ต้องหงุดหงิดเพราะละอองดูจะเอาใจโจโฉมากกว่า หนำซ้ำทอยมีอาการผะอืดผะอมจนต้องวิ่งเข้าไปอ้วกในห้องน้ำ ทีมงานหลายคนพากันซุบซิบอย่างพอระแคะระคายบางอย่าง ขณะที่ละอองมองตามไปอย่างติดใจสงสัย โต้เองก็มาดักรอทอยที่หน้าห้องน้ำ รอจนเธอเดินออกมาแล้วถาม
“เป็นอะไร เห็นอ้วกแต่เมื่อคืนแล้ว”
“ไม่น่าโง่” ทอยจ้องหน้าโต้
“ท้องเหรอ” โต้ตกใจ
“ต้องถามอีกมั้ยว่าใครเป็นพ่อ” ทอยแขวะแล้วกลับเข้าไปอ้วกใหม่
โต้ร้อนใจรีบเดินเข้าไปหาทอยในห้องน้ำหญิงเลย โดยไม่รู้ว่าทีมงานหญิงที่ละอองสั่งให้มาสืบแอบฟังอยู่ ครั้นโต้กลับมายังจุดที่ถ่ายรายการ ก็โวยวายด้วยความโกรธจัดเมื่อโจโฉกำลังอัดเทปอยู่
“นั่นมันบทผมนี่”
ละอองหันมองมาโต้ สีหน้ากวนๆ
“เคยเป็นมากกว่า รายการนี้เปลี่ยนพิธีกรแล้ว เหลือคนเดียว”
“พี่อองหมายความว่ายังไง”
“ฉันไล่เธอออก” ละอองตวาดเสียงดัง
ทอยเดินเข้ามาพอดี
“เธอด้วย รีบออกไปให้พ้นหน้าฉันเร็วๆ เลย ถ้ายังอยากมีที่หากินในวงการ” ละอองปาสคริปต์ในมือใส่หน้าโต้ สีหน้าโกรธจัด
ทอยรีบเข้ามาดึงโต้ลากออกไปทันที
************
ค่ำวันหนึ่งกาโม่เอาแต่นั่งกอดหุ่นยนต์ เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง โต๊ดกับพายยืนมองลูกชายอยู่เงียบๆ สักพักพายก็เปรยขึ้นมาด้วยสีหน้าม่สบายใจ ว่าเธอไม่ชอบเห็นกาโม่เป็นแบบนี้เลย
“ลูกไม่ดื้อ ไม่ซน เชื่อฟังทุกอย่าง นี่ลูกในฝันของพ่อแม่ทุกคนเลยนะ แต่ถ้าลูกสดชื่น มีชีวิตชีวา ร่าเริงกว่านี้อีกหน่อยก็คงดี” พายมีสีหน้าหนักใจขึ้นมา
โต๊ดมองไปที่กาโม่พร้อมกับถอนใจออกมา
“พายว่ากาโม่เหมือนเด็กที่ถูกพ่อแม่เอาไปไว้โรงเรียนประจำเลย ว่ามั้ยโต๊ด”
โต๊ดตัดสินใจเดินไปหากาโม่ “กาโม่ครับ”
กาโม่หันมามองทาง โต๊ดยิ้มให้
“เราโทร.ไปคุยกับลุงเต็งกันมั้ยครับ”
“กาโม่ไม่อยากคุย” กาโม่ตอบหน้านิ่งๆ หันมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนเดิม
โต๊ดงงๆ เดินกลับมาหาพาย “กาโม่ไม่อยากคุย”
“ทำไมล่ะ” พายแปลกใจ
โต๊ดยิ้มแหยๆ “ไม่กล้าถาม”
“พ่อกลัวลูกก็มีด้วย อยากรู้จังว่าในใจกาโม่คิดอะไรอยู่ ท่าทางลูกจะเป็นเด็กช่างคิด เป็นคนคิดมากแน่ๆ เลย”
“คงได้เลือดศิลปินมาจากลุงเขาแหละ” โต๊ดหันมองไปทางกาโม่ด้วยสีหน้าสงสาร
เต็งนอนไม่หลับเลยหยิบกล่องที่วางบนตู้เสื้อผ้าลงมาเปิดค้นหาของในนั้น ชิดดาวแอบมองอยู่เงียบๆ เต็งหาของไม่เจอก็เลยออกจากห้องไป ชิดดาวมองตามไปอย่างเป็นห่วง ก่อนจะลุกจากเตียงมาเปิดกล่องดู ข้างในมีแต่ของเล่นของใช้กาโม่ตอนเป็นเด็ก ชิดดาวเห็นแล้วน้ำตาร่วง คิดถึงกาโม่ขึ้นมา
จากนั้นชิดดาวเดินตามหาเต็ง แล้วมาหยุดที่หน้าห้องนอนกาโม่ หญิงสาวเปิดประตูเบาๆ มองเข้าไปข้างใน เห็นเต็งนอนคุดคุ้อยู่บนเตียงกาโม่ แผ่นหลังเต็งสะท้านจากแรงสะอื้น แอบมาร้องไห้คนเดียวเพราะคิดถึงกาโม่ ชิดดาวละล้าละลัง อยากจะเข้าไปกอดปลอบแต่กลัวเต็งจะอาย และเขาคงอยากอยู่คนเดียวมากกว่า จึงตัดสินใจกลับห้องนอนตัวเอง
ทอยเบื่อที่จะอุดอู้อยู่แต่ในห้องเลยออกมาเดินเล่น สูดอากาศที่สวนสาธารณะ โต้ที่สวมหมวก สวมแว่นดำแบบอำพรางตัว เดินตามหลังแบบทิ้งระยะห่างจากทอยเล็กน้อย พักหนึ่งทอยหันมาตวาดใส่ด้วยความรำคาญว่าถ้าลำบากนักก็ไม่ต้องมา
“ถ้าเธอหกล้มเป็นลมขึ้นมาจะว่ายังไง”
“ห่วงด้วยเหรอ”
“ยังไงเราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว เธอก็น่าจะเข้าใจฉันบ้าง โชคดีเท่าไหร่แล้วที่พี่อองไม่แฉเรื่องฉันทำเธอท้อง ถือว่าพี่เขายังเมตตาอยู่ เราก็ไม่ควรทำให้เรื่องแตกซะเอง”
“ฉันไม่เห็นจะแคร์เลย มีความสามารถซะอย่าง ยังไงฉันก็ไม่อดตาย”
“แล้วฉันล่ะ” โต้เสียงอ่อย
“ถ้าเธอไม่มั่นใจในตัวฉันก็เลิกกัน” ทอยพูดจบเดินหนีไปอย่างโมโห
“ทอย ไหนว่าจะไม่ทิ้งฉันไงล่ะ ทอย..รอก่อนสิ”
โต้รีบเดินตามไป พอสวนกับหนุ่มสาวที่เดินมา ก็ทำเป็นก้มหน้าก้มตาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทร.ออก กลัวคนจำได้ แต่สองคนนั้นเดินเลยไป ไม่ได้สนใจหรือว่าจำอะไรโต้ได้เลย ไม่แม้แต่หางตามองโต้ ขณะที่ชิดดาวยืนล้างจานอยู่ในครัว จู่ๆ เต็งก็ย่องเข้ามากอดเธอ ชิดดาวสะดุ้งตกใจ
“อุ๊ย..อะไรคะ ดาวตัวเหนียว ปล่อยก่อน”
“มีข่าวดีมาบอก” เต็งจับชิดดาวหันมามองหน้า บอกอย่างภูมิใจ “ผมคิดไอเดียรายการใหม่ออกแล้ว”
“จริงเหรอคะ” ชิดดาวดีใจ
“ดาวกับลูกคือแรงบันดาลใจเลย ผมจะทำรายการผู้ชายเลี้ยงลูก ‘คุณพ่อป้ายแดง’ ชื่อรายการโอเคมั้ย”
“ก็ชัดเจนดีค่ะ มีท่าประจำรึเปล่า” ชิดดาวกระเซ้า
“ท่าจับลูกเรอดีมั้ย”
ชิดดาวและเต็งขำออกมาก่อนจะขำเฝื่อนๆ ลง ต่างคิดถึงกาโม่ขึ้นมาพร้อมกัน
“เอาท่าอื่นดีกว่าเนอะ” เต็งรีบบอก
“ค่อยๆ คิดทีหลังก็ได้ ดาวมั่นใจว่ารายการต้องออกมาน่ารักแน่ๆ”
เต็งยิ้มรับ ชะเง้อมองไปที่อ่างล้านจาน
“ล้างจานเสร็จรึยังครับ มาผมช่วย เดี๋ยวเราออกไปหาซื้อของใช้เด็กอ่อนกัน”
“อะไรกันคะ ลูกยังตัวไม่เท่าเม็ดถั่วเขียวเลย”
“เห่อไง คุณพ่อขี้เห่อ จะเป็นเทปแรกเลย” เต็งล้างจานอย่างอารมณ์ดี
ชิดดาวมองเต็งสีหน้านิ่ง หลังจากซื้อกลับจากซื้อของ เต็งก็ยังคงมีท่าทีร่าเริง ถือข้าวของขึ้นข้างบนเพื่อจัดห้อง และเมื่ออยู่ลับหลังชิดดาว ท่าทีเต็งก็หงอยเหงา ยิ่งเดินผ่านห้องกาโม่ยิ่งทำให้เต็งเศร้ากว่าเดิม สุดท้ายก็มานั่งก้มหน้าเศร้าอยู่บนเตียง ชิดดาวเดินเข้ามาพร้อมกับถามว่าทำแบบนี้ทำไม เต็งค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองชิดดาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า รีบขึ้นยืน ทำคึกคักรื่นเริง ฉีกยิ้ม
“เราจะเริ่มจัดกันตรงไหนก่อนดี”
“พอซะทีเถอะค่ะ” ชิดดาวเสียงดัง
เต็งจ๋อยไป เหมือนเด็กกลัวครู ชิดดาวจ้องหน้าเต็ง สีหน้าแววตาคาดคั้น
“ทำแบบนี้ทำไมคะ”
“ทำอะไรเหรอ”
“ก็ที่ทำอยู่ทั้งหมดนี่ล่ะ คิดว่าตัวเองทำรายการอยู่รึไง สร้างความสุขให้คนดู ส่วนคุณแอบไปร้องไห้” ชิดดาวพูดไปน้ำตาไหลไปด้วย “ดาวไม่ใช่เป็นแค่แฟนรายการของคุณนะคะ”
“ผมกลัวดาวจะเสียใจที่ผมไม่เห่อลูกของเราเท่าที่ควร มัวแต่คิดถึงแต่กาโม่ ทั้งที่เรากำลังจะมีลูกของเราเองแล้ว คนท้องจะขี้น้อยใจ ไม่ใช่เหรอ”
“อย่าคิดแทนดาวตลอดเวลาสิคะ ดาวดีใจและภูมิใจมากที่คุณทำเพื่อดาวขนาดนี้ แต่ตอนนี้คือเรา เราสองคน..ไม่ใช่แค่ดาวคนเดียวแล้ว ทำแบบนี้เหมือนดูถูกน้ำใจดาว ดาวก็อยากเห็นคุณมีความสุขเหมือนกัน”
เต็งซาบซึ้งใจจนน้ำตารื้นขึ้นมา ยื่นมือมาจับมือชิดดาวเอาไว้แล้วก้มหน้านิ่งด้วยความรู้สึกผิดที่คิดเองเออเองคนเดียว
“ทุกที่มีแต่กาโม่ เราหนีไม่พ้นหรอกค่ะ คุณรู้สึกยังไงดาวก็รู้สึกยังงั้น อย่าตัดดาวออกไปจากความคิดถึงกาโม่ของคุณเลยนะคะ” ชิดดาวน้ำตาไหลออกมาด้วยความน้อยใจ พลางบีบมือเต็งเบาๆ “ให้สัญญากับดาวได้มั้ยคะ อย่าแอบไปร้องไห้คนเดียวอีก ร้องไห้ตรงนี้เลย ดาวอยากกอดคุณร้องไห้ด้วยกัน”
เต็งสวมกอดชิดดาวเอาไว้ น้ำตาซึมออกมา ทั้งสองคนกอดกันร้องไห้ ลูบหลังเป็นกำลังใจให้กัน
“ดีกว่าร้องคนเดียวเยอะเลย”
“กลัวอะไรคะ ทำไมไม่โทร.หากาโม่” ชิดดาวถาม ผละออกมาจ้องหน้าเต็ง “กลัวกาโม่จะเศร้า หรือกลัวกาโม่ลืมลุงเขาแล้วคะ”
เต็งอึ้งๆ ชิดดาวซับน้ำตา สีหน้าจริงจังขึ้นมา
“เมื่อคุณกลายเป็นคนวิ่งหนีปัญหาแทนดาวไปแล้ว ดาวก็จะเป็นลุงเต็งคนเดิมแทนให้เอง” พูดจบชิดดาวก็ผลุนผลันออกไปจากห้องอย่างเร็ว
“ดาวจะทำอะไร” เต็งตกใจ
//////////////////////////////////////////////
คลิกย้อนอ่าน
