รอบโลก

กระดาษวาชิ บางเฉียบเหมือนปีกแมลงเม่า คนญี่ปุ่นใช้รักษาของโบราณอายุ 800 ปี จากครั้งหนึ่งที่ “กระดาษวาชิ” มีความใกล้ชิดกับวิถีชีวิตคนญี่ปุ่น ชนิดพูดได้ว่า แทบจะขาดกันไม่ได้ เนื่องจากกระดาษซึ่งมีเนื้อบางเฉียบราวกับหนังกำพร้าของมนุษย์ และเหนียว ทนทานมาก ได้ถูกนำไปใช้ประดิษฐ์ข้าวของเครื่องใช้หลายอย่าง ตั้งแต่ใช้เขียนหนังสือ วาดรูป ทำโคมไฟ ร่ม และบานประตูเลื่อนที่เป็นเอกลักษณ์ของญี่ปุ่น แต่เนื่องจากไลฟ์สไตล์ของคนรุ่นใหม่ได้รับอิทธิพลวัฒนธรรมจากชาติตะวันตกมากขึ้น ทำให้ความต้องการใช้กระดาษวาชิ ซึ่งมีอายุเก่าแก่มากว่า 1,300 ปี และได้รับการยกย่องจากยูเนสโกให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ลดฮวบลงกว่า 50 เปอร์เซ็นต์ ในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา แต่ทว่าตอนนี้ ที่โรงงานเล็กๆ ชื่อว่า “ชินเซ” ในเมืองฮิดากะ จังหวัดโคจิ ห่างจากกรุงโตเกียวไป 640 กิโลเมตร นายฮิโรโยชิ ชินเซ ทายาทรุ่นที่ 4 ของผู้ผลิตกระดาษวาชิ กำลังหาวิธีทำให้กระดาษที่ทรงคุณค่าของญี่ปุ่นกลับมาเป็นที่ต้องการอีกครั้งทั้งในบ้านและในต่างประเทศ ด้วยลักษณะการนำไปใช้งานที่พิเศษเฉพาะทางจริงๆ โดยที่ผ่านมากระดาษวาชิ จากโรงงานของฮิโรโยชิ ซึ่งได้ชื่อว่า

ความพิการไม่ใช่อุปสรรค! “สาวไร้แขน” ใช้ “เท้าทั้งสอง” ออกแบบเสื้อผ้าขาย เท้า อาจฟังดูเป็น “ของต่ำ” แต่ที่จริงแล้ว เท้าก็คืออวัยวะที่มีความสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าอวัยวะอื่นใดในร่างกาย ยิ่งสำหรับผู้หญิงที่เกิดมาพิการไร้แขนทั้ง 2 ข้างอย่าง “เอเดรียน่า เมเซียส” ด้วยแล้วล่ะก็ “เท้าทั้งสอง” ยิ่งมีความสำคัญเปรียบดั่งทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต เพราะเธอต้องใช้เท้าทั้งสองทำทุกอย่างต่างมือ ไม่ว่าจะจับช้อนตักอาหารเข้าปาก หยิบจับสิ่งของ หรือแม้แต่ตัดเย็บทำชุดเสื้อผ้าแฟชั่นออกขาย เมเซียส หญิงเม็กซิกันวัย 41 ปี เล่าว่า ดีไซเนอร์ไม่ใช่อาชีพที่อยู่ในความคิดของเธอเลย ที่จริงเธอตั้งใจอยากเป็นทนายความ หลังจากเรียนจบคณะนิติศาสตร์ เธอเคยไปสมัครงานตามสำนักงานทนายความหลายแห่ง แต่ไม่มีสักที่ ที่สนใจอยากจ้าง หญิงพิการที่ไม่มีแขนทั้ง 2 ข้าง เธอจึงหันเหตัวเองมาทำงานเป็นนักเขียน นักเขียนบทละคร เป็นนักพูดเพื่อสร้างแรงบันดาลใจ กระทั่งตอนนี้เธอหันมาเอาดีด้านดีไซน์เสื้อผ้า และมีแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเองออกมาวางขายเมื่อช่วงกลางปี 2562 ซึ่งเธอทำแทบทุกอย่างด้วย “เท้าทั้งสอง” ของเธอ เมเซียสเปิดตัวคอลเล็กชั่นเสื้อผ้าของเธอครั้งแ

ไอเดียเข้าท่า “ผ่อนโลง 0%” ไม่มีขั้นต่ำ กี่เดือนก็ได้ ราคานี้ไม่ต้องพะวงเรื่องเงิน เป็นที่ฮือฮากันอย่างมากในโลกโซเชียล หลังจากที่ เพจ ร้านเฮียเล้ง หีบศพ หน้าวัดทวีการะอนันต์ ได้โพสต์วิดีโอเกี่ยวกับการขายโลงศพรูปแบบใหม่ ซึ่งเป็นไอเดียแปลก เน้นความฮา แหวกภาพบรรยากาศเดิมที่ให้ความรู้สึกน่ากลัวปนหลอนประสาท โดยวิดีโอได้รับความสนใจจากชาวโซเชียลเป็นอย่างมาก เพราะเพียงข้ามคืน ก็มียอดเข้าชมทะลุ 4 ล้านวิวกันเลยทีเดียว! “เส้นทางเศรษฐีออนไลน์” มีโอกาสได้พูดคุยกับ เฮียเล้ง – อภิชาติ อยู่เกตุ วัย 34 ปี เจ้าของร้าน เฮียเล้ง หีบศพ หน้าวัดทวีการะอนันต์ เกี่ยวกับที่มาที่ไปคลิปดังกล่าว โดยเขาให้สัมภาษณ์ว่า ตนนั้นเปิดร้านขายหีบศพมาได้ 4 ปีแล้ว แต่กว่าจะมาเป็นเฮียเล้ง หีบศพ ได้อย่างทุกวันนี้ เขาเคยทำงานเป็นสัปเหร่อมาตั้งแต่อายุ 14 ปี จวบจนอายุเข้าเลข 2 ก็หันไปทำอาชีพเกี่ยวกับร้านพรีเวดดิ้งอยู่นานจนถึงจุดอิ่มตัว ก็หันมาทำกิจการโลงศพแทน “เราเคยทำงานเกี่ยวกับความตายมาตั้งแต่อายุน้อยๆ พอโตขึ้นก็เปลี่ยนไปทำงานพรีเวดดิ้ง ซึ่งช่วงนั้นเป็นอาชีพที่กำลังบูมมาก แต่คู่แข่งเยอะ แข่งข

สีสันงานบวช! เหรียญโปรยทานแฟนซี ลายโดราเอมอน เคเอฟซี พับมือระวิงเดือนละ 6 หมื่นชิ้น เป็นที่คุ้นเคยกันดีสำหรับประเพณีงานบุญของไทยอย่างงานอุปสมบทที่ต้องมีธรรมเนียมการโปรยทาน ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้คนยึดถือปฏิบัติกันมาอย่างยาวนาน การโปรยทานของนาคก่อนเข้าโบสถ์นั้นเป็นคติธรรมทางพุทธศาสนา ถือเป็นการแสดงว่าต่อจากนี้ไปนาคได้สละสมบัติทุกอย่างแล้ว เพื่อดำเนินชีวิตตามแบบอย่างองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั่นเอง จากประเพณีอันดีงาม ได้ต่อยอดเป็นธุรกิจพับเหรียญโปรยทานรูปแบบแปลกใหม่  คุณเมย์ – ขนิษฐา เหลืองทอง สาวลพบุรีเจ้าของเพจร้าน “รับพับเหรียญโปรยทานน่ารักราคาถูก” คุณเมย์เปิดเผยถึงจุดเริ่มต้นของการพับเหรียญโปรยทานว่า มีน้องที่รู้จักกันว่าจ้างให้ช่วยพับริบบิ้นเพื่อนำไปใช้ทำบุญ เธอจึงซื้อริบบิ้นมาจำนวนหนึ่ง และศึกษาวิธีการทำผ่านคลิปวิดีโอในเว็บไซต์ยูทูบ เบื้องต้นเริ่มจากการพับแบบง่ายๆ จนเกิดความคิดนำไปโพสต์ขายในกลุ่มงานเหรียญ ในช่วงแรกขายได้ยากมาก เพราะเป็นอะไรที่ใหม่ และไม่เป็นที่ต้องการในตลาดมากนัก แต่พอนานเข้าเริ่มมีคนสนใจเพิ่มขึ้น เมื่อกระแสตอบรับดีเป็นที่น่าพึงพอใจ จึงได้ต่อยอดให้กับธุรกิจนี้ด้วยกา

สะตอผัดน้ำพริก สไตล์มาเลย์ ต่างจาก สะตอผัดแบบไทย แค่ไหนกัน? สะตอผัดน้ำพริก – ฤดูฝนเป็นฤดูของสะตอค่ะ ชาวไทยเรามักจะนำ สะตอ มาผัดกะปิกุ้งสด เป็นอาหารใต้ยอดนิยมที่สุดในวงการสะตอบ้านเรา นอกจากนี้ยังนำไปกินสดๆ กับน้ำพริก หรือเผาไฟทั้งเปลือกเพื่อเพิ่มความหอมและลดความเหม็นเขียว ไว้กินกับน้ำพริก หรือจะใส่ในแกงก็อร่อย สะตอ เป็นพืชที่พบได้มากทางภาคใต้ และภาคตะวันออกของไทยซึ่งมีอากาศชื้น แต่หากคุณไปทางชายแดนตะวันตกไม่ว่าจะเป็นสังขละบุรี ทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี หรือแม่สอด จังหวัดตาก คุณจะเห็นว่ามีสะตอขายอยู่ในตลาดด้วย เพราะอากาศแถบนี้ก็ไม่ต่างไปจากภาคใต้ จึงมีพืช ผัก ผลไม้เหมือนๆ กัน ดังนั้น คุณจะเห็นว่าชาวพม่าก็กินสะตอด้วย เมื่อลงไปทางใต้ถึงแหลมมลายู และหมู่เกาะในทะเลใต้ ความนิยมของสะตอก็แพร่หลายมากขึ้น ในประเทศมาเลเซีย และอินโดนีเซีย เขาจะนำไปผัดคล้ายๆ บ้านเรา มีทั้งผัดกุ้งสด และผัดกับน้ำพริก ไม่ว่าแบบไหนนิยมใส่กะปิด้วย เป็นอันว่าสะตอกับกะปิเป็นของคู่กัน ที่เสริมรสให้อร่อยมากขึ้น สูตรผัดสะตอของมลายูนั้นมีหลากหลายค่ะ วันนี้จะผัดกับน้ำพริกที่เขาเรียกว่า “ซัมบัล” (Sambal) อาหารจานนี้จึงเรี

ไม่รอให้เจ๊ง! ไนต์คลับรีบปรับตัว ส่ง แดร็ก ควีน ดีลิเวอรี่อาหาร-ลิปซิงก์ นอกสถานที่ ถ้ามองว่า “วิกฤตคือโอกาส” วิกฤตการระบาดของเชื้อไวรัสโควิด-19 ที่ทั่วโลกกำลังเผชิญอยู่ ก็เปิดโอกาสให้คนเราได้เจออะไรใหม่ๆ ที่ไม่เคยเห็น ได้ลองทำอะไรใหม่ๆ ที่ไม่เคยทำมาก่อน ล่าสุด มีเจ้าของธุรกิจไนต์คลับแห่งหนึ่งในนครซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ที่เคยมีรายได้จากการขายอาหาร ขายเครื่องดื่ม และขายโชว์จากบรรดา “แดร็ก ควีน” ในสังกัด แต่ตอนนี้แทบไม่มีรายได้เข้าร้าน เพราะโควิด-19 ได้ปรับเปลี่ยนรูปแบบการให้บริการ โดยใช้บรรดา “แดร็ก ควีน” ที่แต่งตัว แต่งหน้าแบบจัดเต็ม ซึ่งจากเดิมเคยก้าวขึ้นไปมอบความสุขให้แก่ลูกค้าบนเวที แต่ในวันนี้ พวกเธอเหล่านั้น ต้องออกไปส่งอาหาร เครื่องดื่ม ค็อกเทล และขายโชว์ลิปซิงก์ถึงบ้านลูกค้า ดี’อาร์ชี โดรลลิงเจอร์ เจ้าของไนต์คลับชื่อ โอเอซิส (Oasis) ให้สัมภาษณ์สำนักข่าวเอพีว่า “คุณมีทางเลือกอยู่แค่ จะยอมแพ้ กลับบ้าน หรือคุณจะขวนขวายหาทาง แล้วเดินออกไปขายสินค้า ขายโชว์ของคุณ นั่นคือสิ่งที่ผมมองเห็นโดยภาพรวม คือเราต้องออกไปขายงานของเรา ยังไง เดอะ โชว์ มัส โก ออน” โดรลลิงเจอร์ บ