สุดสยอง! เหยื่อต่อเล็บปลอมติดเชื้อถึงกระดูก หมอเผย เสี่ยงพิการ-ติดเอชไอวีซ้ำ
ต่อเล็บสยอง – วันนี้ที่เฟซบุ๊ก Arak Wongworachat ของนายแพทย์ อารักษ์ วงศ์วรชาติ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้โพสต์ภาพเล็บมือ และข้อความเตือนภัยสำหรับสาวๆ ที่ชอบทำเล็บตามร้านเสริมความงาม
เคสที่นายแพทย์อารักษ์นำมาเป็นอุทาหรณ์นั้น เป็นหญิงอายุ 35 ปี รายหนึ่งที่เข้ามารักษาเนื่องในอาการติดเชื้อที่กระดูก จากการขูดร่องเล็บและตัดแต่ง ต่อเล็บปลอมด้วยกาวตราช้าง ต้องทำการผ่าตัดและให้ยาฆ่าเชื้อทางเส้นเลือด
โดยอาการเริ่มแรก ผู้ป่วยมีอาการปวดบริเวณที่ทำเล็บ ต่อมานิ้วมือมีอาการบวมมากขึ้น จึงซื้อยาทานเอง ทำให้ยุบลงเล็กน้อย ทิ้งระยะมาหลายวันจนรู้สึกเป็นไข้ บวมแดง ร้อนลามจากปลายนิ้วไปถึงโคนนิ้ว งอนิ้วไม่ได้ รู้สึกปวดทรมาน จึงตัดสินใจเอาเล็บปลอมออก ทำให้เนื้อเยื่อขอบเล็บหลุดออกมา
ต่อมาผู้ป่วยปวดทนไม่ไหวจึงเข้าไปพบแพทย์ และโดนส่งเอกซเรย์ที่มือ พบว่ากระดูกนิ้วหัวแม่มือส่วนปลายเริ่มกร่อนเป็นลักษณะติดเชื้อที่กระดูก มีหนองรอบๆเนื้อเยื่อหัวแม่มือ ลามเข้าข้อ กระดูก จึงต้องให้ยาฆ่าเชื้อทางเส้นเลือด
นอกจากจะเสียเวลาและเงินจำนวนมากแล้ว หญิงสาวรายนี้ยังมีโอกาสเสี่ยงพิการ ไม่สามารถงอนิ้วหัวแม่มือได้ และมีโอกาสเสี่ยงที่จะติดเชื้อเอชไอวี (HIV) เพิ่ม จึงต้องส่งตัวอย่างเลือดเพื่อตรวจเพิ่ม เนื่องจากเคยมีรายงานการติดเชื้อเอดส์จากการทำเล็บมาแล้ว
คุณหมอยังเผยอีกว่า ในการทำเล็บและแต่งเล็บ ผู้บริโภคต้องพึงระวังเป็นอย่างมาก เพราะเครื่องมือในการทำเล็บอาจไม่สะอาด หรือผ่านการใช้งานมาจากหลายๆ คน แล้วไม่ได้ทำความสะอาดฆ่าเชื้ออย่างเพียงพอ จนติดเชื้อได้
ที่มา : เฟซบุ๊ก Arak Wongworachat
ใครจะคิดว่าสติกเกอร์และสมุดระบายสีชิ้นเล็กๆ จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการปลดหนี้ก้อนใหญ่ จากนักศึกษาสาวที่เคยเดินบนเส้นทางกฎหมาย สู่การเป็นเจ้าของธุรกิจศิลปะที่เติบโตจนสามารถชำระหนี้เงินกู้เพื่อการศึกษาได้ทั้งหมดกว่า 2.5 ล้านบาท และสร้างยอดขายให้ธุรกิจได้สูงถึงประมาณ 155 ล้านบาท นี่คือเรื่องราวของ อีลีส เบิร์นส์ (Elyse Burns) ศิลปิน ผู้ก่อตั้งแบรนด์ Elyse Breanne Design และครีเอเตอร์ชาวอเมริกัน จากรัฐแคโรไรนา ที่เปลี่ยนสิ่งที่รักให้กลายเป็นธุรกิจ และใช้ความสำเร็จจากธุรกิจนั้นปลดภาระหนี้ที่ติดตัวมาจากการเรียน จากภาพ 2 ชิ้น สู่การปลดหนี้ 2.5 ล้านบาท ย้อนกลับไปในปี 2015 ขณะอายุ 18 ปี อีลีสได้เริ่มต้นธุรกิจ Elyse Breanne Design ด้วยการนำภาพวาดบนผืนผ้าใบที่เธอสร้างสรรค์ด้วยมือตัวเองไปวางขายบนแพลตฟอร์ม Etsy และสามารถขายผลงานได้ถึง 2 ชิ้นภายในสัปดาห์แรก แม้จะมีใจรักในงานศิลปะ แต่ในเวลานั้นอีลีสกลับมองว่างานศิลปินอาจไม่ใช่อาชีพที่สร้างรายได้มั่นคง เธอจึงเลือกเดินบนเส้นทางกฎหมาย โดยหวังว่าวิชาชีพทนายความจะเป็นหลักประกันให้กับชีวิตในอนาคต “ฉันรู้สึกว่า ทุกคนในสังคมมองอาชีพทนายความเป็นอาชีพที่มั่
บางครั้งจุดเริ่มต้นของธุรกิจอาจไม่ได้มาจากแผนธุรกิจที่วางไว้อย่างดี แต่อาจเริ่มจากการเดิมพันเล่นๆ กับเพื่อน เมื่อชายชาวนิวยอร์กที่เริ่มต้นขายขนมบาคลาวาเพียง 3 ถาด ก่อนจะกลายเป็นเจ้าของธุรกิจขนมที่สร้างยอดขายเฉลี่ยกว่า 6 แสนบาทต่อเดือน แม้จะไม่มีหน้าร้าน Jacob Komarow ผู้ประกอบการวัย 30 ปี หรือชื่อที่ผู้ติดตามของเขาเรียกอย่าง “Roy Donk” หรือ “Baklava Guy” (พ่อหนุ่มบาคลาวา) เจ้าของธุรกิจ “Good Baklava” ที่จำหน่ายขนมบาคลาวา ซึ่ง “บาคลาวา” (Baklava อ่านว่า บาค-ลาวา) คือ ขนมหวานสไตล์ตุรกีที่ทำจากแป้งฟิโลบางกรอบหลายชั้น สอดไส้ถั่วบด เช่น พิสตาชิโอหรือวอลนัต แล้วราดด้วยน้ำเชื่อมหรือน้ำผึ้ง ให้รสชาติหวานเข้มข้นและมีเนื้อสัมผัสกรุบกรอบ แต่ใครจะไปเชื่อ! ว่า แบรนด์ Good Baklava เกิดขึ้นมาจากการที่ เจคอบเดิมพันกับเพื่อนเล่นๆ ระหว่างเดินทางไปชมคอนเสิร์ตในปี 2021 พนันกับเพื่อนเล่นๆ อยู่ๆก็กลายเป็นนักธุรกิจไปซะแล้ว เรื่องราวสุดฮานี้เริ่มต้นเกิดขึ้นในเดือนกันยายน 2021 ระหว่างที่ เจคอบกับผองเพื่อนเดินทางไปชมคอนเสิร์ตของวง ฟิช (Phish) ในรัฐแคลิฟอร์เนีย เจอคอบแวะซื้อบาคลาวา 3 ถาดจากร้านขายของชำแห่งหนึ่ง
ในย่านสวนตะไคร้ จังหวัดนครปฐม มีร้านเต้าหู้เก่าแก่ที่มีชื่อเสียงคือ “เต้าหู้ต้ามู่” ขึ้นชื่อเรื่องการทำเต้าหู้ทำมือ ใช้กรรมวิธีดั้งเดิมมานานนับ 100 ปี จุดเด่นอยู่ที่เนื้อเต้าหู้นุ่มละมุน ที่ขายมาตั้งแต่ก้อนละ 50 สตางค์ วันนี้ เส้นทางเศรษฐีออนไลน์ มีโอกาสเดินทางไปถึงจังหวัดนครปฐม ได้ดูกระบวนการทำแบบดั้งเดิม ตั้งแต่ขั้นตอนการโม่ถั่ว กรองถั่ว จนได้เป็นเต้าหู้หนึ่งก้อน พร้อมพูดคุยกับ อาม่าสุรีย์พร อางนานนท์ ทายาทรุ่น 3 วัย 70 ปี และ คุณเอก-วิโรจน์ อางนานนท์ ทายาทรุ่น 4 เกี่ยวกับเบื้องหลังของโรงเต้าหู้แห่งนี้ ว่าทำอย่างไรให้อยู่ได้มานานกว่า 100 ปี ส่งต่อกรรมวิธีจากรุ่นสู่รุ่น ก่อนจะไปเจาะลึกถึงเรื่องขั้นตอนการทำที่พิถีพิถัน อาม่าเล่าย้อนความหลังให้ฟังว่า ร้านนี้เป็นของเหล่ากงมาจากเมืองจีน สมัยนั้นก็มาแบบเสื่อผืนหมอนใบ กระทั่งอาม่ามารับช่วงต่ออาชีพนี้ตั้งแต่อายุ 17 ปี หลังจากแต่งงานเข้ามาในครอบครัวนี้ ซึ่งตอนแต่งเข้ามาใหม่ๆ ขายก้อนหนึ่ง 50 สตางค์ “สมัยก่อนจะใช้ถั่วทางเชียงใหม่ที่เดียว ที่อื่นใช้ไม่ได้ มันไม่สวย มันกระด้าง น้ำเต้าหู้มันจะไม่เหมือนกัน” ในส่วนของกระบวนการทำ อาม่าบอกว่าต้องเริ่
ร้านอาหารส่วนใหญ่อยากให้ลูกค้าสั่งเยอะ แต่เจ้าของครัวบ้านป้าบุญกลับบอกว่า ถ้าใครอยากมาถ่ายรูป เดินเล่น พาเด็กมาวิ่งเล่นที่สนามเด็กเล่น หรือแวะเข้าห้องน้ำแล้วกลับบ้าน เขาก็ยินดี คนที่พูดประโยคนี้เรียนจบแค่ ปวส. สาขาช่างไฟฟ้า เคยเป็นลูกจ้างชั่วคราวเดินเปลี่ยนหลอดไฟในโรงพยาบาลตำรวจ และเคยนอนอาศัยอยู่ใต้ตึกโรงพยาบาลเพราะไม่มีเงินเช่าที่พัก วันนี้เขามีร้านอาหาร 7 สาขา พนักงานกว่า 1,300 คน และผ่านช่วงโควิดที่ไม่มีรายได้นานสองถึงสามปีมาได้ โดยไม่ทิ้งลูกน้อง บทสัมภาษณ์นี้ว่าด้วยเส้นทางจากช่างไฟ สู่เจ้าของร้านอาหารที่ตั้งใจให้ร้านเป็น “มากกว่าร้านอาหาร” และความเชื่อว่าธุรกิจควรเริ่มจากการให้ก่อน จากช่างไฟ สู่ลูกจ้างชั่วคราวในโรงพยาบาล คุณอำพล ยุติศรี เจ้าของป้าบุญคาเฟ่ เริ่มเล่ากับเราว่า ชีวิตของเขาสู้หลังชนฝามาตั้งแต่วัยรุ่น เขาเรียนจบเพียงวุฒิ ปวส. แล้วไปช่วยป้าขายก๋วยเตี๋ยวอยู่สองปี ขายทั้งลูกชิ้นและหอยทอด จากนั้นสมัครเป็นลูกจ้างชั่วคราวที่โรงพยาบาลตำรวจ ซึ่งเป็นช่วงที่เขาบอกว่าไม่มีเงินเลย ต้องอาศัยนอนอยู่ใต้ตึกโรงพยาบาล งานประจำวันคือเดินเปลี่ยนหลอดไฟใต้ตึก ต่อมาจึงย้ายไปทำงานที่พัทยาราว
