ปัจเจกบุคคล
ผ่านมานับเดือนที่โลกเผชิญกับศัตรูผู้รุกรานที่มองไม่เห็นตัว มีนามเรียกสั้นๆว่า โควิด-19 การต่อสู้จากมนุษย์หาใช่เสียงแผดก้องกัมปนาทของระเบิดหรือลูกกระสุน ไม่ใช่กระทั่งนิวเคลียร์ที่ถือว่าเป็นอาวุธทรงพลานุภาพที่สุดแล้วของสงครามยุคนี้หากว่าจะมีขึ้น ทว่า อาวุธกลับเป็นพฤติกรรมของมนุษย์นั่นเอง ไวรัสบังคับให้มนุษย์ชะลอกิจกรรมที่เคยทำ หยุดสายพานการผลิตในระบบอุตสาหกรรม การค้าขาย การแลกเปลี่ยนด้วยเงินที่ทุนนิยมสถาปนาขึ้นมานานเกินนับปี แม้กระทั่งการคมนาคมที่เอื้อให้ผู้คนไปมาหาสู่ข้ามทวีปในชั่วลัดมือเดียว ก็ชะงักงันอย่างยากที่จะคาดเดากันมาก่อน ใครจะเชื่อว่าเครื่องบินของสายการบินต่างๆ พากันจอดสนิทอยู่บนลาน พฤติกรรมทางสังคมและระดับปัจเจกของผู้คนก็ต้องปรับเปลี่ยนเช่นเดียวกัน มนุษย์ผู้ได้ชื่อว่าเป็นสัตว์สังคมนิยมการรวมหมู่ สังสรรค์เฮฮา กลับต้องแยกห่างออกจากกัน สังคมตะวันออกที่ถือเอาการสวมกอด จับมือ เป็นการแสดงออกถึงความรักความห่วงใย ก็ทำไม่ได้อย่างเคย แม้กระทั่งการปฏิบัติกิจทางศาสนาที่ถือว่าเป็นการร่วมใจคนในสังคม อย่างการเข้าวัดของพุทธ เข้าโบสถ์ของคริสต์ มัสยิดของอิสลาม หรือแม้แต่การรวมกันในลัทธิความเช
