ผักสาบ
ผมได้มีโอกาสมาพักที่ไร่ใกล้ห้วยซับมะกรูด เขตต่อแดนอำเภอชัยบาดาล ลพบุรี และอำเภอศรีเทพ เพชรบูรณ์ ติดกับไร่เป็นป่าสาธารณะ สภาพเป็นป่าโปร่งแห้งแล้ง อากาศร้อนจัด ต่างจากช่วงฤดูฝน ที่มีพืชล้มลุกหลายชนิด อย่างเปราะหอมขึ้นชุกชุมให้หาเก็บกินได้มาก แต่ถึงจะร้อนแล้งจนไม้ไร่ยืนต้นแห้งกันเป็นส่วนใหญ่ หากสำหรับชาวบ้านในพื้นที่ เขาก็ยังมีช่องทางหาเก็บผักหญ้าตามฤดูกาลบางชนิดมาเป็นอาหารได้อย่างน่าทึ่งครับ โดยเฉพาะช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์นี้ คนจะเก็บ “ผักอีนูน” มากิน แล้วถ้าหาได้มาก ก็เอาไปขายที่ตลาดกัน ทั้งขายสดและแบบแปรรูปถนอมอาหารแล้ว “อีนูน” (Adenia viridiflora Craib.) หรือ ผักสาบ เป็นผักเลื้อยยืนต้นเถาใหญ่มาก ช่วงหน้าแล้งแบบนี้ ถ้าเราเดินเข้าไปในป่าโปร่งๆ จะเห็นเถาของมันเลื้อยโอบพันไม้ยืนต้นอื่นๆ ขึ้นไปสูงทีเดียว แต่ชาวบ้านก็มีวิธีดึง หรือสอยเอายอดอ่อน ดอก และลูกอ่อนของมันลงมากินจนได้ เถาแก่ของอีนูนที่ผมเห็นในป่าครั้งนี้ใหญ่มาก ขนาดราวๆ โคนขา มีลูกกลมโตสีเขียวติดอยู่สูงลิบ แบบนี้ต้มสุกหรือดองกินจะหวานอร่อยมากๆ แถมเดี๋ยวนี้เห็นมีคนเริ่มปลูกกินปลูกขายกันได้แล้วนะครับ โดยอาศัยชำกิ่ง และทำค้างให้เถาผัก
“ผักสาบ” ผักป่า มากคุณค่าของไทย ผักสาบ เป็นพืชผักในวงศ์เสาวรส หรือ กะทกรก PASSIFLORACEAE มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Adenia viridiflora craib ชื่อเรียกในท้องถิ่นต่างๆ ของไทย เช่น ภาคกลาง เรียก ผักอีนูน ผักอะนูน คนเมืองกาญจน์ เรียก นางนูน ทางภาคเหนือ อีสาน เรียก ผักสาบ เป็นไม้เถาเลื้อย อายุยืนหลายปี เป็นไม้ป่าที่ชาวบ้านป่า หรือพรานป่ารู้จักในชื่อ “เครือน้ำ” เมื่อเวลาเดินป่า ขาดน้ำกิน หาน้ำจากห้วยหนองไม่มี ก็อาศัยตัดเถา หรือเครือผักสาบรองกินน้ำที่หยดออกมาจากเถานั้นได้ เป็นเถาไม้ที่ดูดอมน้ำไว้ในเถา คนที่รู้จักจะอนุรักษ์ไม้เถาชนิดนี้ไว้ ไม่ให้ตัดฟันให้เกิดแผลโดยไม่จำเป็น ต้นผักสาบจะตายได้ เพราะถ้าเกิดแผลตัด น้ำที่สะสมดูดอมไว้จะไหลออกมาหมดจนเถาแห้งต้นตายได้ เถาเล็กๆ ที่ให้ยอดใบที่อ่อนนุ่มเป็นอาหาร เถาใหญ่ให้ดอกผลเป็นอาหารเช่นกัน เถาเล็กสีเขียว ส่วนปลายยอดสีม่วงแดง เมื่อแก่จะเป็นสีน้ำตาล ผิวขรุขระเล็กน้อย เห็นเนื้อไม้ชัดเจน เถาใหญ่ส่วนโคนต้น บางเถาโตมากกว่า 3 เซนติเมตร มีมือเกาะที่แตกแขนงได้ ใบเป็นใบเดี่ยวออกเรียงสลับ ก้านใบสั้น แผ่นใบรูปหัวใจ ปลายใบแหลม ขอบใบเรียบ ใบสีเขียว เนื้อใบหนา เห็นเส้นใบชั
หลายท่านที่ให้ความสนใจพืชผักสมุนไพรไทย ซึ่งที่จริงควรจะเรียกว่า พืชผัก และพืชสมุนไพร แต่ที่เรียกรวมกันอย่างนี้ เป็นการชี้ให้เห็นว่า พืชของไทยที่เอามาเป็นอาหาร และเรียกว่าผักนั้น เกือบทุกชนิดจะมีสรรพคุณเป็นยารักษาโรคภัยไข้เจ็บต่างๆ และบำรุงร่างกาย เสริมพลังธาตุให้ร่างกาย ที่เรียกกันว่าสมุนไพร หรือ ยาป่า เช่นเดียวกับผักชนิดนี้ที่หลายคนไม่รู้จัก อยากรู้จัก อีกหลายคนรู้จัก และหลงรักแล้ว เขาคือ “ผักสาบ” ผักป่า มากคุณค่าของไทย ผักสาบ เป็นพืชผักในวงศ์เสาวรส หรือ กะทกรก PASSIFLORACEAE มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Adenia viridiflora craib ชื่อเรียกในท้องถิ่นต่างๆ ของไทย เช่น ภาคกลาง เรียก ผักอีนูน ผักอะนูน คนเมืองกาญจน์ เรียก นางนูน ทางภาคเหนือ อีสาน เรียก ผักสาบ เป็นไม้เถาเลื้อย อายุยืนหลายปี เป็นไม้ป่าที่ชาวบ้านป่า หรือพรานป่ารู้จักในชื่อ “เครือน้ำ” เมื่อเวลาเดินป่า ขาดน้ำกิน หาน้ำจากห้วยหนองไม่มี ก็อาศัยตัดเถา หรือเครือผักสาบรองกินน้ำที่หยดออกมาจากเถานั้นได้ เป็นเถาไม้ที่ดูดอมน้ำไว้ในเถา คนที่รู้จักจะอนุรักษ์ไม้เถาชนิดนี้ไว้ ไม่ให้ตัดฟันให้เกิดแผลโดยไม่จำเป็น ต้นผักสาบจะตายได้ เพราะถ้าเกิดแผลตัด น้ำ
