อบเชย

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าคนไทยจำนวนมากกำลังเผชิญกับโรคเบาหวาน วงการแพทย์และโภชนาการทั้งหลายต่างหันมาให้ความสนใจในการบำบัดและป้องกันเบาหวานกันมากขึ้น สำหรับวงการสมุนไพรซึ่งถือเป็นภูมิปัญญาที่รวมอาหารและยาอยู่ในองค์ประกอบเดียวกันนั้น ก็มีต้นยาสมุนไพรเพื่อใช้ในการดูแลและแบ่งเบาปัญหาเบาหวานกันอยู่หลายชนิด แต่มิตรรักแฟนสมุนไพรรู้หรือไม่ว่า ในวงการศึกษาพืชสมุนไพรยุคใหม่ๆ กำลังให้ความสนใจสมุนไพรชนิดหนึ่งที่เรียกว่า อบเชย เมื่อพูดถึงอบเชย ถ้าใครไม่รู้จักให้ลองไปสั่งข้าวราดพะโล้มารับประทาน แล้วคุณจะซาบซึ้งถึงรสชาติและกลิ่นหอมของอบเชยเป็นอย่างดี อบเชยเป็นเครื่องเทศสมุนไพรชนิดหนึ่งจากเครื่องเทศอีกหลายชนิดที่ปรุงผสมในพะโล้ เช่น โป๊ยกั๊ก ลูกผักชี แต่อบเชยจะเป็นสมุนไพรที่ให้กลิ่นหอมโดดเด่นที่สุด กลิ่นหอมพิเศษนี้ยังใช้ดับกลิ่นคาวในอาหารพวกเนื้อ เช่น ผสมลงไปในเครื่องแกงเนื้อ หรือการตุ๋นยาจีนด้วย ถ้าเป็นคนหนุ่มสาวรุ่นใหม่ที่นิยมขนมปังขนมเค้ก และกาแฟสด ก็สามารถรู้จักอบเชยผ่านของกินเล่นและเครื่องดื่มอินเทรนด์เหล่านี้ได้ เช่น ขนมปังขาไก่ โดนัทไทย ขนมญี่ปุ่นหลายชนิดก็นิยมใส่อบเชยเช่นกัน อบเชยที่นำมาใช้ประโยชน

ชื่อวิทยาศาสตร์ Cinnamomum iners Reinw. Ex Blume ชื่อสามัญ Cinnamon ชื่อวงศ์ LAURACEAE ชื่ออื่นๆ กะเชียด เคียด เฉียด ชนุต้น (ภาคใต้) สะวง (ปราจีนบุรี) กระแจโมง เขียด บอกคอก (ลำปาง) ฝักดาบ (พิษณุโลก) พญาปราบ (นครราชสีมา) สมุลแว้ง อบเชย อบเชยต้น (ภาคกลาง) อย่าเพิ่งสงสัยว่าทำไม “ปู่ทวด” จึงต้องท้าวความยืดเยื้อ ที่จะเล่าความเรื่องชื่อตัวเอง เพราะภูมิใจในบรรพบุรุษเทือกเถาเหล่ากอ ที่สืบทอดโบราณช้านาน แต่ลูกหลานปัจจุบันอาจจะไม่รู้จัก หรือนับญาติไม่ถึง จึงขอย้ำลำดับให้หลาน เหลน โหลน หลิน รู้จักอีกครั้ง หากนับญาติสูงวัยจากพ่อ แม่ ของพ่อ ก็เรียกว่า ปู่-ย่า พ่อแม่ของปู่-ย่า เรียกว่า “ทวด หรือชวด” พ่อแม่ของทวด เรียกว่า “เทียด หรือเชียด” นี่แหละเป็นที่มาของคำว่า “เชียด” แต่ แหม..! ถ้าแทนคำนี้กับตัวเองก็เกรงว่าจะไม่รู้จัก จึงแทนด้วยคำว่า ปู่ทวด แต่ฟังแล้วก็ยังแก่อยู่ดี จึงขอแทนตัวเองด้วย คำว่า “ลุงเชย” นะ จะได้ดูหนุ่มกว่าและยังรักษาความเป็น “โบราณ” ไว้คงเดิม ลุงเชยภูมิใจตัวเองที่ชื่อของลุงป้ายใหญ่ติดบนต้นไม้ใหญ่ใน “สวนสมุนไพรโรงพยาบาลอภัยภูเบศร” ชื่อ “เชียด” ชื่อนี้แปลกดีตรงที่เวลากล่าวถึงจะกลายเป็น

หนึ่งปีสวนกุหลาบ ทำสวนกุหลาบมาหนึ่งปี สวนกุหลาบแห่งนี้ถูกปลูกไว้แล้ว แต่เริ่มทรุดโทรม คือมีต้นแก่มาก เรียกว่าเริ่มตายไปในพื้นที่สองไร่มีกุหลาบไม่ถึงร้อยต้น วันหนึ่งเจ้าของสวนจะยำสวนกุหลาบให้เขาเช่าทำเสาวรส นั่นหมายความว่า สวนกุหลาบหน้าบ้านเราจะกลายเป็นเสาวรส ซึ่งบางคนก็ว่าดี เพราะเสาวรสก็สวยดี ดอกสวย ยามเมื่อลูกห้อยลงมาก็สวยงาม นั่นก็จริงแต่มันคนละอารมณ์กับสวนกุหลาบ จึงถามลุงเจ้าของสวนกุหลาบว่า ให้เราเช่าไหม ลุงบอกว่าให้เราขุดกุหลาบไปปลูกที่อื่น กำลังอันน้อยนิดของฉันขุดมาได้สามต้น วันหนึ่งเพื่อนรุ่นน้องมาเยี่ยมพร้อมกับลูกสาววัยห้าขวบ จึงชวนเธอไปขุดกุหลาบที่เขากำลังจะไถกลบ ในระหว่างลากต้นกุหลาบออกมา กิ่งกุหลาบไปฟาดเอารังตัวต่อ คราวนี้วิ่งหนีตัวต่อกันอย่างไม่คิดชีวิต มันต่อยเพื่อนเธอวิ่งหนีเพื่อจะเข้าไปในรถยนต์ ปรากฏว่ารถล็อกเลยโดนไปอีกครั้ง ต้องวิ่งเข้าห้องนอน ซึ่งมีห้องเดียวที่ติดมุ้งลวดต่อบินเข้าไปไม่ได้ เมื่อมันบินไปแล้ว มาดูแผลที่หัวเพื่อนและที่เอว ที่บอกว่าเจ็บมาก เราเอามะนาวบีบลงไปจนหัวเธอเปียก แล้วบอกให้เธอไปหาหมอ เธอกลับไปบ้านแต่ไม่ยอมไปหาหมอ ใส่มะนาวกับน้ำส้ม และทนจนเกือบสว่างอ

ชื่อวิทยาศาสตร์ Cinnamomum Spp. ชื่อวงศ์ LAURACEAE ชื่อสามัญ Cinnamon ชื่ออื่นๆ อบเชย สะวง (ปราจีนบุรี) ฝักดาบ (พิษณุโลก) กระเจียด (ยะลา) พญาปราบ (นครราชสีมา) บอกคอก (ลำปาง) โมงหอม กระแจงโมง (ชลบุรี)  มหาปราบ (ภาคกลาง) อบเชยไทย ดิฉันไม่ใช่คนโลกสวย แต่ก็คิดมากในเรื่องชื่อที่คนเรียกแต่ละภาค แต่ละจังหวัด จึงมีชื่อแปลกๆ มากมาย แต่ชื่อที่คนเรียกและรู้จักมากที่สุดคือ “อบเชย”  ซึ่งผู้คนที่เป็นพ่อบ้านแม่บ้านหรือคนปรุงอาหารต้องรู้จักแน่นอน แต่ถามวัยรุ่นที่อายุไม่เกินยี่สิบ จะตอบว่าเคยได้ยินชื่อ แต่ไม่เคยเห็นตัวจริง ถ้าใครเคยกินพะโล้ ก็คงได้กลิ่นตัวดิฉัน หรือกินพริกแกงกะหรี่ก็ได้กลิ่นเครื่องเทศ นั่นแหละ มีดิฉันอยู่ในเครื่องปรุงนั้นด้วย แม้จะไม่เคยเห็นดิฉันเป็นชิ้นเป็นแท่ง เพราะเดี๋ยวนี้ในเชิงการค้าอุตสาหกรรมอาหาร เขาเอาเปลือกต้นดิฉันไปผ่านกรรมวิธีแล้วบดเป็นผงผสมเครื่องปรุงอาหาร ผสมยา ผสมเครื่องสำอาง เนื่องจากในเปลือก ต้น เนื้อ ดิฉัน มีสารเคมีและน้ำมันหอมระเหยกลิ่นเฉพาะตัว และมีสรรพคุณ มีประโยชน์ต่อร่างกายคนมากมาย ดิฉันเป็นต้นไม้ที่มีคนรู้จัก และเป็นไม้โบราณโดยมีประวัติมีชื่ออยู่ในมหาชาติคำหลวง ส

อบเชย เป็นสมุนไพรและเครื่องเทศที่คนไทยคุ้นเคยกันมานาน จนนำมาตั้งชื่อให้ลูกสาวก็มี ในวรรณคดีเรื่องขุนช้างขุนแผนก็มีการกล่าวถึงไม้ชนิดนี้ “…อบเชยเผยกลิ่นกลั้วสุกรม   วันนี้ได้เชยชมสมสุขพี่ สายหยุดกุหลาบอาบอวลดี    ขอหยุดชมจูบทีเถิดสาวน้อย… “ หลายคนจะคุ้นเคยกับกลิ่นอบเชยในพะโล้ แต่คนรุ่นใหม่ไม่น้อยที่ไม่รู้จัก แต่กลับคุ้นเคยกับคำว่า Cinnamon ที่เป็นส่วนประกอบหรือปรุงกลิ่นรสในเค้ก ซินนามอนโรลล์ ลูกอม ยาสีฟัน หรือในหมากฝรั่ง หลายคนที่สนใจเรื่องสุขภาพจะทราบสรรพคุณของอบเชยในการรักษาเบาหวาน ชนิดที่ไม่พึ่งอินซูลินซึ่งกำลังเป็นที่สนใจทั่วไป อย่างไรก็ตาม เชื่อว่าหน้าตาของต้นอบเชยเป็นอย่างไร อบเชยมาจากไหน มีปลูกหรือไม่ และการผลิตและตลาดอบเชยทำอย่างไรนั้น จะเป็นที่น่าสนใจเช่นกัน วิธีการปลูกและพันธุ์ อบเชย เป็นเปลือกต้นของพืชในสกุล Cinnamomum ในวงศ์ Lauraceae หลายชนิด สามารถแบ่งตามแหล่งผลิตและคุณภาพของอบเชยได้ คือ – อบเชยศรีลังกา (Cinnamomum verum J. Presl) หรืออบเชยเทศ (True Cinnamon) ปลูกมากในประเทศศรีลังกา ตอนใต้ของอินเดีย หมู่เกาะซิซิลี และบ

อบเชย คอลัมน์ รู้ไปโม้ด น้าชาติ ประชาชื่น [email protected] น้าชาติ ขอข้อมูลประโยชน์ของอบเชย ปูเป้   ตอบ ปูเป้ อบเชย ชื่อสามัญ Cinnamon, Cassia ชื่อวิทยาศาสตร์ Cinnamomum spp. อบเชยที่คุ้นเคยกันคือชื่อของเครื่องเทศชนิดหนึ่งที่มีกลิ่นหอม ได้มาจากเปลือกไม้ชั้นในที่แห้งแล้วของต้นอบเชย แท่งอบเชยมีสีน้ำตาลแดง มีลักษณะเหมือนแผ่นไม้แห้งที่หดงอหลังจากโดนความชื้น การใช้ประโยชน์ยอดนิยมของอบเชยคือนำไปประกอบในเครื่องแกง เช่น พริกแกงกะหรี่ หรือใช้ร่วมกับโป๊ยกั้กในอาหารคาวประเภทพะโล้ เนื้อตุ๋น ขณะที่แถบตะวันตกมักใส่อบเชยในของหวาน เช่น ซินนามอนโรล หรือใช้ผงอบเชยละเอียดโรยหน้ากาแฟใส่นม ใช้ผงอบเชยกับน้ำตาลโรยหน้าเพรตเซล ทั้งยังมีลูกอม หมากฝรั่ง และยาสีฟันรสอบเชย อบเชยมีอยู่ด้วยกันหลายชนิด แต่ละชนิดมีคุณสมบัติหรือสรรพคุณทางยาใกล้เคียงกัน นำมาใช้แทนกันได้ พันธุ์ที่มีชื่อเสียงคุณภาพดีและราคาแพงที่สุด คือสายพันธุ์จากศรีลังกา อบเชย สายพันธุ์จากจีนจะอ่อนที่สุด ส่วนอบเชยไทยไม่ค่อยเป็นที่นิยม เพราะเปลือกหนาและไม่หอม บางข้อมูลระบุว่า อบเชยญวนมีคุณภาพสูงสุด รองลงมาคืออบเชยจีน และอบเชยเทศ ทั้งนี้ ส่วนประกอบข