ย้อนไปเกือบปี เส้นทางเศรษฐีได้มีโอกาสได้นั่งฟังเรื่องราวของ เชฟอั้ม-พีชญา สุขวิบูลย์ เจ้าของร้าน สุกี้พรศิริ ถึงจุดเริ่มต้นและการตัดสินใจเปิดร้านสุกี้ ทั้งๆ ที่ตนเปิดร้านอาหารไฟน์ไดนิงร่วมกับเพื่อนๆ ที่ชื่อว่า Flat Marble แล้วเปลี่ยนหรือพลิกแนวทางของตัวเอง จะเรียกว่า พลิกหน้ามือเป็นหลังมือก็ว่าได้ จากไฟน์ไดนิงมาเป็นสตรีตฟู้ด ซึ่งเชฟอั้มได้ถ่ายทอดเรื่องราวให้เราฟังในครั้งนั้น สามารถอ่านเต็มๆ ได้จากบทความนี้ อยากขายซอส แต่สุกี้ดันปัง” สุกี้พรศิริ ไวรัลโซเชียล เปิด 3 ทุ่มถึงเที่ยงคืน แต่ขายได้ 300 กว่าจาน
แต่การกลับมาสัมภาษณ์เชฟอั้มในครั้งนี้ ได้นั่งฟังแล้วก็รู้สึกทึ่งกับเส้นทางของเธอ ที่เริ่มต้นจากร้านเล็กๆ ในซอยอารีย์ จนกลายเป็นธุรกิจที่เติบโตอย่างน่าสนใจภายใน 1 ปี สิ่งที่ทำให้เราประทับใจไม่ใช่แค่ความสำเร็จ แต่เป็นแนวคิดที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังของเชฟ
ความลับที่ต้อง “คิดถึง”
เชฟอั้มเปิดบทสนทนาด้วยสิ่งที่เขาเรียกว่า “ความลับ” ของผลิตภัณฑ์ นั่นก็คือความตั้งใจที่จะทำสุกี้ที่เมื่อลูกค้าได้ลองกินแล้ว ต้องรู้สึก “อยากกินอีก” เธอบอกกับเราว่า วันที่กลุ่มเพื่อนประมาณ 7 คนมาลองกินวันแรก หลังจากพวกเขากลับไป เชฟอั้มได้โทรไปถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง วันนี้รู้สึกอย่างไร ซึ่งเธอต้องการคำตอบเพียง 2 คนใน 7 คนก็พอว่า “เฮ้ย! คิดถึงว่ะ อยากกินอีก” หากได้คำตอบจาก 2 ใน 7 จะทำให้เธอมั่นใจแล้วว่า เส้นทางนี้แหละเป็นไปในทิศทางที่เธอคิด
บททดสอบง่ายๆ นี้เองที่ทำให้เชฟอั้มมั่นใจในรสชาติของตัวเอง และกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสำเร็จที่เกินความคาดหมาย จากร้านที่เปิดขายเพียง 3 ชั่วโมงต่อวัน ด้วยเตาแค่ 1 เตา ก็สามารถทำยอดขายได้ถึง 200-300 คิว และเมื่อก้าวมาเปิดสาขาที่ The Glass Market บางนา ยอดขายก็พุ่งสูงถึง 1,000 กล่องต่อวัน
เมื่อดีลิเวอรีเปลี่ยนเกมธุรกิจ
เชฟอั้ม เล่าว่า ตอนแรกเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำดีลิเวอรี เพราะเชื่อว่า การกินสุกี้แห้งให้อร่อยที่สุด จะต้องกินทันทีที่ผัดเสร็จร้อนๆ แต่ข้อมูลจากลูกค้าที่สั่งดีลิเวอรี ทำให้เขารู้ว่าลูกค้าบางรายยอมเสียค่าส่งถึงหลักร้อยบาท เพื่อแลกกับสุกี้ถ้วยละไม่ถึงร้อย
“ลูกค้าบางคนยอมเสียเงิน 400-500 บาท เพื่อกินสุกี้ถ้วยละไม่เกิน 100 บาท พี่รู้สึกว่า เฮ้ย! ไม่ได้แล้ว” เธอกล่าว
นี่คือแรงผลักดันที่ทำให้เชฟตัดสินใจเปิดสาขาที่บางนา เพื่อตอบโจทย์ความต้องการของลูกค้าในพื้นที่นั้น แต่การเติบโตอย่างรวดเร็วก็มาพร้อมกับบทเรียนสำคัญในวันแรกของการเปิดร้าน ระบบออร์เดอร์ล่มจากยอดที่เข้ามาอย่างถล่มทลาย ทำให้ลูกค้าต้องรอนานหลายชั่วโมง
“วันนั้นพี่เตรียมใจอ่านคอมเมนต์เลย สิ่งที่เราทำได้คือ เราเผชิญหน้ากับปัญหา เราก็พยายามถ่ายทอด บอกกับลูกค้าผ่านช่องทางโซเชียลมีเดีย” เชฟอั้ม เล่า
การสื่อสารอย่างตรงไปตรงมาทำให้ลูกค้าเข้าใจและให้อภัย ซึ่งเป็นบทเรียนที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับธุรกิจที่กำลังเติบโต
ตลาดที่เต็มไปด้วย “ทางเลือก” ไม่ใช่ “คู่แข่ง”
ในวันที่ร้านสุกี้แห้งเกิดขึ้นมากมายราวกับดอกเห็ด เชฟอั้มกลับไม่ได้มองว่านี่คือคู่แข่ง แต่กลับรู้สึกว่า มันคือทางเลือกที่ผู้บริโภคมีสิทธิ์เลือก
เขาบอกว่า การที่เมนูสุกี้แห้งเป็นกระแสทำให้คนรู้จักและอยากลองกินมากขึ้น ซึ่งเป็นการช่วยกันปลุกกระแสอาหารไทยเมนูนี้ให้เป็นที่รู้จักในระดับสากล สำหรับสุกี้พรศิริเอง ก็ยังคงรักษามาตรฐานด้วย ซอสมาสเตอร์ ที่เป็นหัวใจหลัก และความพิถีพิถันในการ ผัดจานต่อจาน ใช้ไฟแรง รวมถึงการเลือกวัตถุดิบคุณภาพดีอย่างผักกาดขาวไทย ที่แม้ต้นทุนจะสูงกว่าแต่ก็ให้รสสัมผัสที่ดีกว่า
โตอย่างช้าๆ แต่แข็งแรงและยั่งยืน
แม้ธุรกิจจะเติบโตอย่างรวดเร็ว แต่เชฟอั้มเลือกที่จะขยายสาขาอย่างค่อยเป็นค่อยไป เพราะเขาให้ความสำคัญกับการควบคุมคุณภาพเป็นอันดับแรก เขาใช้เวลา 1 ปีในการสร้างรากฐานให้แข็งแรง ทั้งการทำโรงงานซอสของตัวเอง และการมีครัวกลางเพื่อควบคุมมาตรฐานของอาหารทั้งหมด
“การขยายสาขาของสุกี้พรศิริ มันช้ามาก แต่ในพาร์ตของเชฟที่พี่มีความกังวลคือเรื่องการควบคุมคุณภาพ พี่อยากเติบโตไปอย่างแข็งแรงและยั่งยืน” เธอกล่าว
เชฟอั้ม ทิ้งท้ายไว้ว่า สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับการทำธุรกิจคือ ทีมงาน เพราะการจะเติบโตคนเดียวโดยไม่มีคนซัพพอร์ตเป็นไปไม่ได้ และหัวใจสำคัญคือการไม่หยุดพัฒนาตัวเอง ถึงแม้จะเป็นเจ้าของธุรกิจ แต่เราต้องทำเป็นทุกอย่าง เพราะถ้าเราไม่รู้ส่วนใดส่วนหนึ่ง นั่นหมายความว่า มันคือช่องโหว่
จากการเดินทางของสุกี้พรศิริมาร่วม 1 ปี เรื่องราวของเชฟอั้มทำให้เราได้เห็นว่า ความสำเร็จที่แท้จริงไม่ได้มาจากการเติบโตที่เร็วที่สุด แต่มาจากการเติบโตที่แข็งแรงที่สุด และเกิดจากความตั้งใจที่จะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดในทุกขั้นตอน
ติดตามร้านสุกี้พรศิริได้ที่ Facebook : สุกี้พรศิริ
เผยแพร่ครั้งแรกวันที่ 24 กันยายน 2568
เหตุการณ์แผ่นดินไหวที่เกิดขึ้นต่อเนื่องในหลายพื้นที่ สะท้อนให้เห็นว่า “ภัยพิบัติไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป” แม้ประเทศไทยจะไม่ได้อยู่ในพื้นที่เสี่ยงรุนแรง แต่เมื่อเกิดเหตุ สิ่งที่ได้รับผลกระทบไม่ใช่เพียงอาคาร บ้านเรือน หรือระบบสาธารณูปโภค หากแต่รวมถึงระบบบริการสุขภาพที่อาจเข้าถึงได้ยากในช่วงเวลาวิกฤต ดร.ภญ.สุภาภรณ์ ปิติพร ประธานกรรมการบริหารมูลนิธิโรงพยาบาลเจ้าพระยาอภัยภูเบศร กล่าวว่า การเตรียมพร้อมรับมือภัยพิบัติในวันนี้ ไม่ได้หมายถึงการเตรียมเพียงอาหาร น้ำดื่ม หรือไฟฉาย แต่ต้องรวมถึง “การเตรียมความพร้อมด้านสุขภาพ” เพื่อให้ประชาชนสามารถดูแลตนเองและคนในครอบครัวได้ในช่วงเวลาที่ความช่วยเหลือยังเข้าไม่ถึง “เมื่อเกิดภัยพิบัติ โรงพยาบาลอาจมีผู้ป่วยจำนวนมาก ถนนอาจถูกตัดขาด ร้านขายยาอาจปิดชั่วคราว แต่สิ่งหนึ่งที่ยังอยู่กับเราเสมอ คือความรู้และทรัพยากรที่มีอยู่รอบตัว” ดร.สุภาภรณ์ กล่าว ดร.สุภาภรณ์ กล่าวว่า ประเทศไทยโชคดีที่มีสมุนไพรเป็น “เสบียงสุขภาพ” กระจายอยู่ในทุกชุมชน หลายชนิดปลูกอยู่ในรั้วบ้าน อยู่ในสวนครัว หรือหาได้จากตลาดใกล้บ้าน ไม่ว่าจะเป็น ขิง สำหรับบรรเทาอาการคลื่นไส้ อาเจียน และช่วย
กระแสอาหารไทยโบราณยังแรงต่อเนื่อง โดยเฉพาะเมนูประจำฤดูร้อนอย่าง “ข้าวแช่นารา” ของ NARA Thai Cuisine ที่สร้างยอดขายกว่า 10,000 เซ็ต ภายในระยะเวลาเพียง 2 เดือน กลายเป็นเมนูอันดับหนึ่งของร้านในช่วงซัมเมอร์ที่ผ่านมา ภายใต้แคมเปญ “สำรับไทย..ไว้ใจนารา” หรือ TASTE NARA – TASTE OF THAILAND ตอกย้ำจุดยืนการยกระดับอาหารไทยสู่มาตรฐานสากล ผ่านการนำเสนอสำรับไทยโบราณในรูปแบบร่วมสมัย เบื้องหลังความสำเร็จของ ข้าวแช่นารา โดยปีนี้นาราไทย คูซีน ยังได้นางเอกซุปตาร์อย่าง ใหม่-ดาวิกา โฮร์เน่ เป็นตัวแทนถ่ายทอดเสน่ห์สำรับไทยประจำฤดูกาล ผ่านเมนู ‘ข้าวแช่นารา’ จนสามารถขยายฐานกลุ่มนักชิมสู่คนรุ่นใหม่ได้มากขึ้น ปลุกกระแสความนิยมอาหารไทยโบราณให้กลับมาได้รับความสนใจอีกครั้ง นอกจากกระแสตอบรับจากนักชิมชาวไทยแล้ว ล่าสุดยังได้รับความสนใจจากบุคคลระดับโลก เมื่อ จูเลีย มอร์ลีย์ ประธานและซีอีโอองค์กรมิสเวิลด์ พร้อมด้วย ปิยาภรณ์ แสนโกศิก หรือ แม่ปุ้ย TPN ผู้ถือลิขสิทธิ์เวทีประกวด Miss World Thailand และเวทีนางงามระดับนานาชาติ ร่วมรับประทานอาหารไทย โดยมี คุณยีน-สิริโสภา จุลเสวก ผู้บริหารนารา กรุ๊ป ให้การต้อนรับที่ร้านนาราไท
ในยุคที่ภาคเกษตรกรรมไทยต้องเผชิญกับความผันผวนด้านราคาและกลไกตลาด การปรับตัวจากเกษตรกรถือเป็นทางรอดสำคัญ และหนึ่งในนั้นเป็นเรื่องราวของ คุณนพเก้า จันโย เกษตรกรรุ่นใหม่แห่ง “บ้านสวนย่าน้อย” อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย ผู้ที่เปลี่ยนความหลงใหลในการปลูกกุหลาบให้กลายเป็นสินค้ามูลค่าสูง ด้วยการบริหารจัดการในรูปแบบเกษตรอินทรีย์ พร้อมต่อยอดเป็น“กุหลาบอินทรีย์อบแห้ง” ขายในราคากิโลกรัมละ 5,000 บาท และยังถูกนำไปพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์เครื่องสำอาง เช่น โลชั่นบำรุงผิว รวมถึงผลิตภัณฑ์ดูแลผิวอื่นๆ เพื่อเพิ่มทางเลือกให้กับผู้บริโภค จุดเริ่มต้นกุหลาบอินทรีย์ จุดเริ่มต้นของธุรกิจเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2555 เมื่อคุณนพเก้าตัดสินใจกลับมาสานต่ออาชีพเกษตรของครอบครัว พร้อมกับตั้งโจทย์ว่า “จะทำเกษตรอย่างไรให้ยั่งยืน และไม่ทำลายสุขภาพ” คำตอบจึงตกอยู่ที่การทำ “เกษตรอินทรีย์” เริ่มจากนาอินทรีย์ และขยายผลมาสู่ “กุหลาบ” ซึ่งเป็นดอกไม้ที่ตนเองชื่นชอบและสะสมสายพันธุ์ไม้ต่างๆ มาโดยตลอด โดยมองเห็นโอกาสในตลาดคนรักสุขภาพที่กำลังเติบโตอย่างต่อเนื่อง เธอจึงเลือกปลูกเป็นกุหลาบพันธุ์ไทยที่มีกลิ่นหอมโดดเด่น 2 สายพันธุ์ ได้แก่ มอญไกลกังว
“คนซื้อไม่บ่น คนบ่นไม่ซื้อ” “ถ้าแพง แปลว่าเราไม่ใช่ target” การตัดจบด้วยประโยคเหล่านี้กำลังทำให้ร้านที่ราคา overpriced กลายเป็นเรื่องปกติ และคนที่ซื้อไม่ได้ถูกทิ้งให้ตกขบวน? คุณได้สังเกตหรือไม่ว่า มัตจะแก้วหนึ่งในมือตอนนี้ ราคาแก้วละ 3-4 ร้อยบาท กาแฟกับโดนัทที่ไว้ทานคู่มื้อเช้าอีกเกิน 2-3 ร้อย แต่ค่าแรงขั้นต่ำของคนไทยอยู่ที่ราว 350 บาท นั่นแปลว่าทำงานทั้งวันซื้อได้แค่มัตจะแก้วเดียว แล้วคนที่ไม่สามารถเข้าถึงสินค้าในกระแสตามราคานี้ได้ คือคนที่จะถูกมองว่าไม่อินเทรนด์ ล้าหลัง หรือแม้แต่ใครที่กล้าตั้งคำถามกับ ‘ราคา’ ก็จะถูกผลักให้เป็นคนชายขอบ ที่ไม่มีกำลังซื้อสินค้าระดับพรีเมียมเช่นนี้ Overpriced ในเชิงเศรษฐศาสตร์ คืออะไร ในทางเศรษฐศาสตร์ คำว่า “Overpriced” หมายถึง สินค้าที่ตั้งราคาสูงกว่ามูลค่าที่แท้จริงหรือสูงกว่าที่ผู้บริโภคส่วนใหญ่เต็มใจจะจ่ายเมื่อเทียบกับประโยชน์ที่ได้รับ (Perceived Value และ Willingness to Pay) ซึ่งอาจเกิดจากอำนาจทางการตลาด การสร้างภาพลักษณ์ หรือการปั่นกระแสมากกว่าคุณค่าที่แท้จริงของสินค้าเอง เศรษฐศาสตร์ไม่ได้มีสูตรตายตัวว่าสินค้าชิ้นไหนแพงเกินจริง เพราะราคาสินค้าขึ
