อย่าอายที่ต้องก้มหน้าก้มตาหาเงิน เหมือนคนไม่มีเงิน แต่จง ‘ภูมิใจ’ ที่เรากำลังสร้างชีวิตด้วยตัวเอง

ในยุคที่สังคมวัดค่ากันด้วยยอดไลก์และการโพสต์ชีวิตที่สวยหรูลงโซเชียลมีเดีย เรามักจะเห็นผู้คนมากมายพยายามประโคมของแบรนด์เนม ขับรถหรู หรือกินหรูอยู่สบาย ทั้งที่เบื้องหลังหน้าจออาจจะต้องแบกรับภาระหนี้สินจนนอนไม่หลับ หลายคนรู้สึกอาจจะเคย “อาย” เวลาที่ต้องประหยัด ทำงานหนัก หรือขวนขวายหาเงินเพิ่ม ราวกับว่าการตั้งใจทำมาหากินคือสัญญาณของ “คนไม่มีเงิน”  แต่ในความเป็นจริงแล้ว สิ่งที่เราควรอายมากที่สุด ไม่ใช่การก้มหน้าก้มตาทำงานหาเงิน แต่คือ “การทำเหมือนมีเงิน ทั้งที่ไม่มีอะไรเป็นของตัวเองเลยสักอย่าง” การตั้งใจหาเงินคือเรื่องน่ายกย่อง การตั้งใจหาเงิน หาอาชีพเสริม หรือขวนขวายสร้างรายได้ด้วยน้ำพักน้ำแรง ไม่ใช่เรื่องน่าอายเลยแม้แต่น้อย มันคือความรับผิดชอบต่อตัวเองและครอบครัว เป็นวุฒิภาวะของผู้ใหญ่ที่รู้ว่าชีวิตจริงขับเคลื่อนด้วยปัจจัยพื้นฐาน ไม่ใช่คำชมของคนอื่น หนังสือการเงินระดับโลกอย่าง The Psychology of Money โดย Morgan Housel ได้อธิบายไว้ว่า ความมั่งคั่งที่แท้จริง คือสิ่งที่คุณมองไม่เห็น  มันไม่ใช่รถหรูที่คุณขับ ไม่ใช่นาฬิกาเรือนแพงที่คุณใส่ แต่มันคือเงินในบัญชีที่ไม่ได้ถูกใช้จ่ายออกไป มันคืออิสร

ในย่านสวนตะไคร้ จังหวัดนครปฐม มีร้านเต้าหู้เก่าแก่ที่มีชื่อเสียงคือ “เต้าหู้ต้ามู่” ขึ้นชื่อเรื่องการทำเต้าหู้ทำมือ ใช้กรรมวิธีดั้งเดิมมานานนับ 100 ปี จุดเด่นอยู่ที่เนื้อเต้าหู้นุ่มละมุน ที่ขายมาตั้งแต่ก้อนละ 50 สตางค์  วันนี้ เส้นทางเศรษฐีออนไลน์ มีโอกาสเดินทางไปถึงจังหวัดนครปฐม ได้ดูกระบวนการทำแบบดั้งเดิม ตั้งแต่ขั้นตอนการโม่ถั่ว กรองถั่ว จนได้เป็นเต้าหู้หนึ่งก้อน พร้อมพูดคุยกับ อาม่าสุรีย์พร อางนานนท์ ทายาทรุ่น 3 วัย 70 ปี และ คุณเอก-วิโรจน์ อางนานนท์ ทายาทรุ่น 4 เกี่ยวกับเบื้องหลังของโรงเต้าหู้แห่งนี้ ว่าทำอย่างไรให้อยู่ได้มานานกว่า 100 ปี ส่งต่อกรรมวิธีจากรุ่นสู่รุ่น ก่อนจะไปเจาะลึกถึงเรื่องขั้นตอนการทำที่พิถีพิถัน อาม่าเล่าย้อนความหลังให้ฟังว่า ร้านนี้เป็นของเหล่ากงมาจากเมืองจีน สมัยนั้นก็มาแบบเสื่อผืนหมอนใบ กระทั่งอาม่ามารับช่วงต่ออาชีพนี้ตั้งแต่อายุ 17 ปี หลังจากแต่งงานเข้ามาในครอบครัวนี้ ซึ่งตอนแต่งเข้ามาใหม่ๆ ขายก้อนหนึ่ง 50 สตางค์ “สมัยก่อนจะใช้ถั่วทางเชียงใหม่ที่เดียว ที่อื่นใช้ไม่ได้ มันไม่สวย มันกระด้าง น้ำเต้าหู้มันจะไม่เหมือนกัน” ในส่วนของกระบวนการทำ อาม่าบอกว่าต้องเริ่

ในโลกที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วจน “อาหารท้องถิ่น” หลายชนิดกำลังใกล้จะเลือนหายไป แต่มีร้านอาหารเล็กๆ ที่เกิดจากแพชชันของ เชฟปริญญ์ ผลสุข และ คุณมิ้น-ธัญญพร จารุกิตติคุณ เจ้าของร้าน สำรับสำหรับไทย เริ่มแรกเป็นการหยิบยกเมนูในตำราเล่มเก่ามารังสรรค์ แต่ปัจจุบันจะเป็นการออกเดินทางหาวัตถุดิบใหม่ๆ จากทั่วภูมิภาค ถูกทำให้เป็นที่รู้จักอีกครั้งผ่านเมนูในแต่ละสำรับ ที่จะเปลี่ยนทุก 2 เดือน จากหน้ากระดาษ สู่ “การเดินทาง” หมุดหมายแรกของเชฟปริญญ์คือการค้นคว้าจาก “ตำราเล่มเก่า” ที่ถูกบันทึกไว้ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 อาทิ แม่ครัวหัวป่าก์ ที่เขียนโดยท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ โดยเป็นการนำมาปรับใช้โดยตรง แต่อาจจะไม่ได้เหมือนทั้งหมด เนื่องจากวัตถุดิบบางอย่างไม่เหมือนกับสมัยก่อน “เราไม่รู้ว่าสมัยก่อนเขากินกันยังไง ทำอะไรยังไงบ้าง เราเลยใช้ประสบการณ์ในการกินดื่มของเรา จากหลายๆ ที่ มาปรับใช้เข้าด้วยกัน” เชฟปริญญ์กล่าว หนังสือเป็นส่วนหนึ่งของสำรับในการเริ่มแรก หลังจากนั้นเป็นเวลา 2 ปี เขาได้เปลี่ยนหมุดหมายใหม่ เปลี่ยนจากการเปิดตำรา เป็นการเดินทางออกตามหารสชาติดั้งเดิมตามจังหวัดต่างๆ ทำให้ได้ค้นพบกับเมนูหรือวัตถ

ในวันที่คุณเริ่มต้นทำธุรกิจ อาจมีทั้งคนคอยสนับสนุน คำดูถูก หรือแม้แต่เสียงหัวเราะ แต่สิ่งสำคัญคืออย่าปล่อยให้คำพูดเหล่านั้นหยุดความตั้งใจ และกล้าที่จะลงมือทำตามสิ่งที่เชื่อ เหมือนเรื่องราวของ ‘Kelly Schultz’ ชายวัย 74 ปี ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกหัวเราะใส่เมื่อเริ่มทำฟาร์มฟักทอง ‘The Great Pumpkin Farm’ แต่วันนี้ ธุรกิจของเขากลับประสบความสำเร็จ สร้างรายได้สูงถึงปีละ 2 ล้านดอลลาร์ หรือราว 67 ล้านบาท จุดเริ่มต้นทำฟาร์มฟักทองมาจาก Kelly Schultz เมื่อราวๆ 30 ปีก่อน เขาได้ไปเที่ยวฟาร์มฟักทองแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีลานจอดรถเต็มไปด้วยโคลน และมีห้องน้ำให้บริการไม่มากนัก แต่กลับมีผู้คนจำนวนมหาศาลเดินเที่ยวชมและเลือกซื้อฟักทอง เขามองไปรอบๆ และคิดว่า ทำแบบนี้ได้เหมือนกัน และน่าจะทำได้ดีกว่านี้ แต่ทุกคนต่างหัวเราะเยาะ เพราะเขาไม่เคยมีประสบการณ์ทำเกษตรมาก่อนเลย  กระทั่งฟาร์มโคนมที่ตั้งอยู่ติดกับร้านขายของเก่าของเขาประกาศขาย จึงตัดสินใจซื้อที่ดินขนาด 85 เอเคอร์ ในราคาประมาณ 650,000 ดอลลาร์ หรือราว 21 ล้านบาท ในเมือง Clarence รัฐนิวยอร์ก เมื่อปี 1993 เขาได้รับความช่วยเหลือจากเกษตรกรในท้องถิ่นสอนวิธีการปลูกฟักทอ

เมื่อพูดถึงการวางแผนเกษียณ หลายคนนึกถึงตัวเลขเงินออม เงินลงทุน หรือคำถามยอดฮิตว่า ‘ต้องมีเงินกี่ล้านถึงจะพอ’  แต่ในวันที่ประเทศไทยกำลังเผชิญการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากรครั้งใหญ่ คำถามสำคัญอาจไม่ใช่แค่มีเงินพอหรือไม่ แต่อยู่ที่เราจะยังมีอิสระในการใช้ชีวิตและตัดสินใจเลือกอนาคตของตัวเองได้อีกนานแค่ไหน  ดังนั้น เคทีซี จึงชวนคนไทยเตรียมชีวิตให้พร้อมกว่าที่เคย โครงสร้างประชากรเปลี่ยน ข้อมูลจาก สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล ระบุว่า ปี 2568 ประเทศไทยมีเด็กเกิดใหม่เพียง 416,574 คน ขณะที่มีผู้เสียชีวิต 559,684 คน ส่งผลให้จำนวนประชากรลดลงต่อเนื่องเป็นปีที่ 5 สะท้อนการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากรอย่างรวดเร็ว  ขณะที่ สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ คาดการณ์ว่า ภายในปี 2576 ประเทศไทยจะเข้าสู่ “สังคมสูงวัยระดับสุดยอด” โดยประชากร 1 ใน 3 จะมีอายุ 60 ปีขึ้นไป  แนวโน้มดังกล่าวทำให้การวางแผนเกษียณไม่ใช่เพียงเรื่องของเงินออม แต่เป็นเรื่องของการเตรียมความพร้อมรอบด้าน ทั้งสุขภาพ ที่อยู่อาศัย ความสัมพันธ์ และการบริหารจัดการทรัพย์สิน เพื่อให้ยังสามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระและมีคุณภาพ

นอกจากเส้นขอบฟ้าและวิวอ่าววิกตอเรียท่ามกลางตึกระฟ้าอันทันสมัย อีกภาพจำของ ‘ฮ่องกง’ ที่หลายคนหลงรักคือกลิ่นอายของวันวานที่ยังแทรกตัวอยู่ทั่วเมือง ทั้งอาคารเก่า ป้ายร้าน ตรอกเล็ก ๆ และพื้นที่ที่คุ้นตาจากภาพยนตร์ฮ่องกงหลายยุค เราขอแนะนำ 5 พิกัดที่ยังเก็บบรรยากาศเหล่านั้นไว้ แต่ละแห่งมีคาแรกเตอร์ต่างกัน ให้ได้หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายได้สนุกคนละแบบ 1. Tai Kwun: เส้นสายคลาสสิกกลางตึกสูงของย่าน Old Town Central Tai Kwun คือพื้นที่ศิลปะ มรดกทางวัฒนธรรมและไลฟ์สไตล์ที่โดดเด่นบนถนน Hollywood Road โดดเด่นด้วยกลุ่มอาคารเก่าแก่สไตล์โคลอนเนียล ตัวอาคารสีขาวตัดกับอิฐสีส้ม พร้อมกับผังอาคารที่เรียงตัวตัดกัน ทำให้เกิดเป็นช่องแสงที่ถ่ายรูปสวยงาม ท่ามกลางฉากหลังของตึกระฟ้า เกิดเป็นมุมที่เห็นความต่างของฮ่องกงเก่าและใหม่ได้ชัดที่สุด Photo Tip: เลือกเสื้อผ้าโทนขาว ครีม น้ำตาล หรือเดนิม แล้วใช้ผนังอิฐ ซุ้มประตู และทางเดินเป็นฉากหลัง จะได้ภาพคลาสสิกแบบไม่ต้องแต่งเยอะ พิกัด: https://share.google/NX6TGOo4G8DlFMSQd 2. Central–Mid-Levels Escalator: ทางเลื่อนสุดไอคอนิคฟีลหนังฮ่องกงคลาสสิก บันไดทางเลื่อนความยาวกว่า 800 เม