อื่นๆ

กลุ่มยุวเกษตรกร โรงเรียนองค์การบริหารส่วนจังหวัดแพร่บ้านไผ่ย้อย เลขที่ 2 หมู่ที่ 4 ตำบลน้ำเลา อำเภอร้­องกวาง จังหวัดแพร่ เป็นโรงเรียนขยายโอกาส มีนักเรียนเกือบ 200 คน จัดการเรียนการสอน 3 ระดับ ได้แก่ ระดับปฐมวัย ระดับประถมศึกษา และระดับมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนตั้งอยู่กลางชุมชน ซึ่งคนในชุมชนประกอบอาชีพเกษตรกรรม ส่วนใหญ่ผู้ปกครองของเด็กนักเรียนทำนา ทำสวน ปลูกผัก แต่ปัญหาที่พบคือ เยาวชนไทยในปัจจุบันไม่สนใจในอาชีพเกษตรกรรม เพราะมีทัศนคติที่ไม่ดี เห็นผู้ปกครองทำงานหนัก รายได้ไม่คุ้มค่าการลงทุน คณะกรรมการสถานศึกษา ผู้นำชุมชน สำนักงานเกษตรอำเภอร้องกวาง สำนักงานเกษตรจังหวัดแพร่ จึงหารือร่วมกัน เพื่อกำหนดทิศทางการเพิ่มความรู้ในเชิงเกษตรให้กับนักเรียน โดยจัดตั้งกลุ่มยุวเกษตรกรขึ้น เมื่อปี 2558 วัตถุประสงค์เพื่อเสริมสร้างและพัฒนานักเรียนให้มีคุณลักษณะของการเป็นเกษตรกรที่ดี มีการดำเนินชีวิตตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงอย่างต่อเนื่อง ผลที่ได้ คือ ในปี 2562 ที่ผ่านมา โรงเรียนได้รับคัดเลือกจากสำนักงานเกษตรจังหวัดแพร่ ให้เป็นกลุ่มยุวเกษตรกรดีเด่น ระดับจังหวัด อันดับที่ 1 ครูที่ปรึกษาและนักเรียนได้รับรา

แดนดินถิ่นเบตง จังหวัดยะลา เป็นดินแดนใต้สุดของสยาม ห่างจากตัวเมืองจังหวัดยะลา มากถึง 140 กิโลเมตร ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขาสูง ทำให้อำเภอเบตงมีอากาศดี และมีหมอกตลอดปี เกษตรกรส่วนใหญ่ประสบความสำเร็จจากการทำการเกษตร เพราะสภาพอากาศและภูมิประเทศเอื้ออำนวย คุณธนากร ธัญญะสุวรรณ หนุ่มเบตง วัย 42 ปี เป็นเกษตรกรชาวสวนมังคุด แต่ด้วยใจรักในการเลี้ยงสัตว์ และต้องการสร้างรายได้ นอกเหนือจากการทำสวนมังคุด จึงคิดเลี้ยงสัตว์ เพื่อจำหน่าย สร้างรายได้อีกทางไปพร้อมกัน เริ่มต้นเมื่อ 10 ปีที่แล้ว เมื่อคุณธนากร ลงทุนซื้อลูกไก่เบตงมาเลี้ยง เพื่อจำหน่ายเป็นไก่เนื้อ เพราะไก่เบตงได้รับการยอมรับเรื่องคุณภาพของเนื้อ และเป็นจุดเด่นของอำเภอเบตง ตลาดไก่เบตงจึงผลิตไม่เพียงพอต่อความต้องการของผู้บริโภค และถึงปัจจุบัน ก็ยังคงไม่เพียงพอ แม้จะมีผู้เลี้ยงเพิ่มจำนวนมากขึ้นแล้วก็ตาม ระยะแรก เลี้ยงไก่เบตง ขุนเพื่อจำหน่ายเป็นไก่เนื้อ แต่ด้วยความรักในสัตว์ปีก จึงมองเห็นความสวยงามของไก่เบตง และเห็นว่าระยะหลังแม้ไก่เบตงที่เลี้ยงกันเป็นจำนวนมากจะเป็นสายพันธุ์แท้ แต่ความสวยงามของไก่เบตงที่ควรจะเป็นลดน้อยลงไปมาก เรียกได้ว่า “ไม่สวย

ย้อนกลับไปเมื่อปี 2562 นายฉัตรชัย ดอยพนาวัลย์ เด็กหนุ่มวัยกำลังโต เขากำลังศึกษาอยู่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ของโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 26 หมู่ที่ 11 บ้านสันป่าฮัก ตำบลน้ำดิบ อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน ในปีนั้น นายฉัตรชัย ได้รับรางวัลยุวเกษตรกรดีเด่น ประจำปี 2562 ทั้งที่เดิม นายฉัตรชัย เป็นชาวเขาเผ่ากะเหรี่ยง (สะกอ) เติบโตบนพื้นที่สูงหมู่บ้านแม่ปอน ตำบลบ้านหลวง อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ มีพี่น้อง 2 คน พ่อแม่มีอาชีพทำไร่ทำนา ครอบครัวมีรายได้ไม่แน่นอน เมื่อมาเรียนต่อในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 26 จังหวัดลำพูน ได้ขึ้นเป็นนักเรียนประจำหอชาย 4 ซึ่งอยู่ใกล้กับศูนย์การเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียง และที่ทำการกลุ่มยุวเกษตรกร นายฉัตรชัย เห็นว่ากิจกรรมต่างๆ น่าสนใจมาก ในตอนนั้น มีการปลูกผักต่างๆ การเลี้ยงปลาดุก การเลี้ยงสุกร การเพาะเห็ด การเลี้ยงไก่เนื้อ ไก่ไข่ การเลี้ยงเป็ด และการเลี้ยงโค กระบือ จึงมีความสนใจที่จะทำกิจกรรม เนื่องจากมีความใกล้เคียงกับอาชีพที่บ้าน และเห็นว่ากิจกรรมจะสามารถทำให้สืบต่ออาชีพจากพ่อแม่ สร้างรายได้เลี้ยงตัวเอง และครอบครัว อีกทั้งยังสามารถผลิ

ก่อนหน้านี้ คอลัมน์สัตว์เลี้ยงสวยงาม เคยลงเรื่องราวของน้องเล็ก คุณขวัญชนก รัตนอุดมมงคล สาวสวยชาวอำเภอนายายอาม จังหวัดจันทบุรี ทำฟาร์มนกยูงเป็นอาชีพ ก่อให้เกิดรายได้เลี้ยงครอบครัวได้อย่างไม่มีปัญหา ถึงปัจจุบัน น้องเล็กยังคงรักการเพาะเลี้ยงนกยูงอยู่ แต่ด้วยครอบครัวต้องย้ายไปทำงานต่างจังหวัด จึงต้องเดินทางไปมาบ่อย เกรงว่าจะดูแลนกยูงได้ไม่ดีเท่าที่เคยทำ จึงพักการเพาะเลี้ยงนกยูงไว้ชั่วคราว ปัจจุบัน น้องเล็ก ให้ความสนใจ ศึกษา และเข้าร่วมกลุ่มกับ “กลุ่มนกบินอิสระ” ซึ่งสามารถทำได้ทั้งการเพาะ การเลี้ยง การดูแล และการปล่อยนกให้บินอิสระ ตามชื่อกลุ่ม กลุ่มนกบินอิสระ น้องเล็ก อธิบายว่า เป็นการรวมตัวของคนที่มีใจรักการเลี้ยงนกบินอิสระ ไม่ใช่การขังนกอยู่แต่ในกรงเพียงอย่างเดียว นกควรได้บิน ได้ออกกำลังกาย ได้เจอกับเพื่อนฝูงนกด้วยกัน เหมือนกับคนที่ต้องการการมีเพื่อน เกือบ 2 ปีแล้ว ที่น้องเล็กเลี้ยงนกปล่อยบินอิสระ และเข้าร่วมกลุ่มกับ “กลุ่มนกบินอิสระจันทบุรี” เหตุผลที่เข้าร่วมกลุ่ม ก็ตามที่กล่าวไปข้างต้นว่า น้องเล็ก พักการเพาะเลี้ยงนกยูงไว้ชั่วคราว ประกอบกับสถานการณ์โควิด-19 ที่ผ่านมา รู้สึกเหงา และต้องกา

ส่วนใหญ่คนรักนก เมื่อได้เลี้ยงนกก็มักจะไม่เลี้ยงนกเพียงชนิดเดียว แต่จะเลี้ยงหลายชนิดที่จัดอยู่ในกลุ่มเดียวกัน เพื่อสะดวกต่อการดูแล เช่น กลุ่มคนรักนกปากขอ ก็จะมีนกเลิฟเบิร์ดเลี้ยงให้เห็น ตามมาด้วยนกค็อกกะเทล หรือ ซันคอร์นัว เลี้ยงร่วมอยู่ด้วย และอาจจะมีชนิดนกที่มากกว่านั้น ก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องผิด ขึ้นอยู่กับความชอบความรักของแต่ละบุคคล เช่น คุณวิโรจน์ ไปล่ปลดทุกข์ ที่หลงใหลในสัตว์ปีกหลากสีสันมากตั้งแต่วัยเยาว์ เมื่อก้าวเข้าสู่วัยทำงาน ก็ซื้อมาเลี้ยงด้วยความรัก เริ่มต้นจาก 3 คู่ และคุณวิโรจน์เลือกนกเลิฟเบิร์ดทั้ง 3 คู่ เพราะรู้สึกรักในสีสันของเลิฟเบิร์ด คุณวิโรจน์ บอกว่า เขารู้สึกว่า นกเลิฟเบิร์ดมีหลายแบบหลายสี มีรายละเอียดในสีสันมากมายให้ได้สะสม หลังจากเลี้ยงได้สักระยะก็เริ่มผสมและได้ลูกนก ความชอบความรักเพิ่มขึ้นเป็นความใฝ่รู้ในเรื่องของการผสมพันธุ์ เพื่อให้ได้นกสีต่างๆ ได้ลุ้น ได้ตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้ลูกนกออกมา ลูกนกแต่ละคอกที่ฟักออกมา คุณวิโรจน์ เต็มใจดูแลอย่างดี แต่ด้วยจำนวนที่เริ่มเยอะมากขึ้น ประกอบกับมีคนเริ่มรู้ว่าคุณวิโรจน์เลี้ยงนก จึงมาขอซื้อ ส่งผลให้คนรู้จักคุณวิโรจน์แบบปากต่อ

นาทับ เป็นชื่อตำบล ที่ตั้งอยู่ในพื้นที่อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา อำเภอจะนะ มีไม้ผลที่ขึ้นชื่อ เป็นที่รู้ คือ ส้มจุกจะนะ ตำบลนาทับ ก็มีมะม่วงเป็นผลไม้เฉพาะถิ่น หากจะเรียกมะม่วงจะนะ ก็คงจะดูคล้าย ไม่มีเอกลักษณ์ จึงเรียกมะม่วงที่มีความเฉพาะถิ่นนี้ว่า มะม่วงนาทับ ตามชื่อตำบลที่พบ คุณอาซราน เต๊ะสอ นักวิชาการส่งเสริมการเกษตรชำนาญการ สำนักงานเกษตรอำเภอจะนะ บอกกับเรา (เทคโนโลยีชาวบ้าน) ว่า ไม่มีใครรู้ว่ามะม่วงนาทับ แท้จริงเกิดจากการกลายพันธุ์หรือการผสมระหว่างมะม่วงพันธุ์ใด เพราะมะม่วงชนิดนี้มีอยู่คู่กับตำบลนาทับมานานแล้ว นานเกินกว่าที่ผู้คนรุ่นปู่ในปัจจุบันจะบอกได้ เท่าที่ทราบ คือ มะม่วงชนิดนี้ ผลมีขนาดใหญ่ ทรงคล้ายมะม่วงน้ำดอกไม้ แต่ไม่มีจงอย เมื่ออ่อนมีรสเปรี้ยวมาก เมื่อแก่จะมีรสหวานจัด ผิวเมื่อแก่จะออกเหลืองอมส้มค่อนไปทางแดง ผิวมีกลิ่นหอม นิยมรับประทานสุกมากกว่า แม้จะได้ยินชื่อมะม่วงนาทับมานาน แต่ในหลายพื้นที่ของประเทศ ก็มีจำนวนน้อยคนที่มีโอกาสเห็นผลมะม่วงนาทับ เพราะเมื่อผลผลิตออกมาก็ถูกซื้อ-ขายกันในหมู่บ้านและตำบลเกือบหมด บางส่วนถูกเก็บไว้ขายนอกตำบล แต่ก็หมดลงภายในพื้นที่อำเภอจะนะ ด้วยรสชาติห

หลายคนเลือกเลี้ยงนก เพราะเห็นว่าสีสันหรือเสียงของนก สร้างความจำเริญ เพลิดเพลินตาและใจ หรือบางรายเลี้ยงไว้เพื่อการแข่งขัน ส่วนจะเลี้ยงไว้เพื่อเป็นเพื่อนเล่น มีน้อย เนื่องจากนกเป็นสัตว์ปีก ที่เกือบทุกชนิดบอบบาง แต่อีกเหตุผลของการเลี้ยงนกที่พบได้ไม่บ่อยนักคือ นกเป็นสัญลักษณ์ของความอิสระเสรี ซึ่งเหตุผลนี้เป็นเหตุผลของนักเล่นนก ที่ฝากหัวใจให้กับสัตว์ปีกชนิดนี้มาตั้งแต่เด็ก เริ่มจากสิ่งเล็กๆ ที่เด็กทำได้คือ การจับนกกระจอก นกพิราบ นกเอี้ยง ตามสวนเล็กๆ ละแวกบ้านมาเลี้ยง สิ่งที่ได้รับคือความเข้าใจในพฤติกรรมของนก สร้างเป็นประสบการณ์ให้กับ คุณไวพจน์ ทองไสย หนุ่มใหญ่ได้เป็นอย่างดี ฟาร์มนกเล็กๆ จึงถูกก่อตั้งขึ้นมาด้วยความตั้งใจของคุณไวพจน์ หลังจากความผันผวนทางอาชีพการงาน ประจวบเหมาะกับภาระทางบ้านที่ตั้งใจว่าจะกลับคืนสู่ถิ่นเกิดในช่วงเวลาเดียวกัน คุณไวพจน์ เป็นชาวจังหวัดกระบี่โดยกำเนิด ประสบการณ์การเลี้ยงนกถูกสร้างขึ้นเองตามวัย จากวัยเด็กที่เคยจับนกในละแวกบ้านมาเลี้ยงเล่น ต้องปล่อยไป เพราะเติบโตก้าวสู่วัยศึกษาเล่าเรียน คุณไวพจน์ต้องย้ายตัวเองมาเรียนที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และเริ่มสะสมนกจริงจังอีกค