ท่ามกลางความผันผวนของอุตสาหกรรมยางพาราไทย ปัญหาเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในกระบวนการผลิตกลับกลายเป็นตัวแปรสำคัญ ที่ส่งผลต่อคุณภาพและมูลค่าของยางในภาพรวม “กลิ่น” จากยางก้อนถ้วย คือหนึ่งในโจทย์ที่ทั้งเกษตรกรและภาคอุตสาหกรรมต้องเผชิญมาอย่างยาวนาน แม้จะดูเป็นเรื่องปลายทาง แต่แท้จริงแล้วต้นตอของปัญหานี้ เริ่มตั้งแต่ขั้นตอนแรกในสวนยาง และค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้นตามเส้นทางการผลิตจนถึงโรงงาน
เมื่อความต้องการยางคุณภาพสูงในอุตสาหกรรมโลกเพิ่มขึ้น โดยเฉพาะในกลุ่มยางล้อและชิ้นส่วนยานยนต์ การควบคุมคุณภาพตั้งแต่ต้นน้ำจึงกลายเป็นประเด็นสำคัญ งานวิจัยและนวัตกรรมจึงถูกนำเข้ามาเป็นเครื่องมือในการยกระดับมาตรฐานการผลิต โดยเฉพาะการแก้ปัญหาเชิงระบบที่ไม่เพียงลดผลกระทบ แต่ยังเพิ่มมูลค่าให้กับผลผลิตของเกษตรกรไทยได้อย่างยั่งยืน
คุณฉวีวรรณ คงแก้ว นักวิจัยอาวุโส จากสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) อธิบายให้เห็นภาพของกระบวนการผลิตยางพาราในระดับต้นน้ำว่า หลังจากการกรีดน้ำยางจากต้น เกษตรกรจะนำน้ำกรดหยอดลงไปในน้ำยางที่ในจอ เพื่อเร่งให้ยางจับตัวเป็นก้อน ซึ่งกระบวนการนี้จะทำซ้ำประมาณ 4–5 ครั้ง หรือที่เรียกว่า “4–5 มีด” เพื่อให้ยางก้อนถ้วยมีปริมาณเต็มก่อนเก็บขาย ซึ่งภายในเนื้อยางพารามีสารอาหารที่เป็นแหล่งอาหารของจุลินทรีย์ โดยเฉพาะแบคทีเรีย เมื่อมีการสะสมของน้ำยางและเวลาที่ผ่านไป แบคทีเรียจะย่อยสลายสารเหล่านี้และปล่อยสารที่ก่อให้เกิด “กลิ่นบูดเน่า” ออกมา
“กลิ่นบูดเน่าที่ออกมา เรียกได้ว่ามีผลกระทบตั้งแต่ในสวนยางพารา เมื่อยางก้นถ้วยมีกลิ่น ก็จะถูกขนส่งไปตั้งแต่สวนเลย เมื่อยางไปที่จุดรวบรวมยาง และที่สุดท้ายที่ไปถึงคือโรงงาน เพราะฉะนั้นกลิ่นเหล่านี้ก็จะยังคงอยู่ เมื่อยางก้นถ้วยถูกส่งไปทำยางแท่ง STR20 ไม่ได้ทำในทันที ต้องกองทิ้งไว้อีก 15 วัน ถึงจะแปรรูปได้ ก็จะส่งผลให้กลิ่นของยางก้อนถ้วยมีกลิ่นที่รุนแรงมาก”
เพื่อตอบโจทย์ปัญหานี้ คุณฉวีวรรณ เล่าว่า งานวิจัยของ สวทช. จึงมุ่งเน้นการแก้ไขที่ต้นทาง คือการปรับปรุงกระบวนการจับตัวยางในจอกยาง โดยยังคงวิธีการเดิมของเกษตรกรไว้ แต่เพิ่ม “นวัตกรรม” เข้าไปในวัตถุดิบ นั่นคือการพัฒนาสาร OdorClear ซึ่งเป็นสารฆ่าเชื้อที่สามารถทำงานร่วมกับน้ำกรดทั้งกรดฟอร์มิกและกรดซัลฟูริก ช่วยยับยั้งการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์และลดการเกิดกลิ่นตั้งแต่เริ่มต้น
นวัตกรรมนี้นำไปสู่การพัฒนายางแท่งรูปแบบใหม่ที่เรียกว่า “OdorClearSTR20” ซึ่งเป็นยางแท่งธรรมชาติเกรดพิเศษ ที่ใช้กระบวนการจับตัวยางด้วยสาร OdorClear แทนการใช้กรดแบบเดิมเพียงอย่างเดียว ผลลัพธ์ที่ได้คือยาง STR20 ที่มีกลิ่นลดลงอย่างชัดเจน มีความบริสุทธิ์สูงขึ้น และสามารถตอบโจทย์อุตสาหกรรมที่ต้องการมาตรฐานสูงได้ดียิ่งขึ้น โดยเฉพาะอุตสาหกรรมยางล้อ และชิ้นส่วนยานยนต์ที่ให้ความสำคัญกับคุณภาพวัตถุดิบอย่างมาก
“วิธีการใช้งานของเกษตรกรก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลง ยังใช้กรดอยู่เหมือนเดิม เพียงแต่กรดที่หยอดลงไปในถ้วยยางมีคุณสมบัติพิเศษเท่านั้นเอง เพราะฉะนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นคือยางก้อนถ้วยไม่มีกลิ่น ส่งเข้าโรงงานยางแท่ง ยางแท่งก็ไม่มีกลิ่น เมื่อเข้าไปในโรงงานผลิตเป็นยางแท่งก็ไม่มีกลิ่นเช่นเดียวกันค่ะ”
ในด้านต้นทุน น้ำกรดที่เกษตรกรใช้ทำยางก้อนถ้วยมีทั้งกรดฟอร์มิกและกรดซัลฟูริก ซึ่งงานวิจัยนี้ได้พัฒนาให้สารฆ่าเชื้อสามารถทำงานร่วมกับกรดทั้งสองชนิดได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยต้นทุนจากการใช้น้ำกรดแบบเดิมอยู่ที่ประมาณ 30 สตางค์ต่อกิโลกรัมยางแห้ง และเมื่อมีการผสมสารฆ่าเชื้อเพื่อลดกลิ่นเข้าไป จะทำให้ต้นทุนเพิ่มขึ้นอีกประมาณ 20 สตางค์ต่อกิโลกรัมยางแห้ง หรือรวมเป็นประมาณ 50 สตางค์ต่อกิโลกรัมยางแห้ง
นวัตกรรม OdorClearSTR20 จึงไม่ใช่เพียงการแก้ปัญหากลิ่นในยางพารา แต่เป็นตัวอย่างของการใช้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเข้ามายกระดับทั้งระบบการผลิต ตั้งแต่สวนยางของเกษตรกรไปจนถึงอุตสาหกรรมปลายน้ำ สะท้อนให้เห็นว่าการพัฒนาเกษตรกรรมไทยในยุคใหม่ ไม่ได้มุ่งเพียงเพิ่มปริมาณ แต่ต้องเน้น “คุณภาพ” และ “ความยั่งยืน” ควบคู่กันไปอย่างแท้จริง
สำหรับท่านที่สนใจสามารถขอตัวอย่าง หรือรับข้อมูลเชิงเทคนิคเพิ่มเติม ติดต่อที่ : นางสาวเนตรชนก ปิยะฤทธิพงศ์, นักวิเคราะห์อาวุโส, ฝ่ายพัฒนาธุรกิจ – MTEC Email: [email protected]
เผยแพร่ในระบบออนไลน์ครั้งแรก 05 พฤษภาคม 2569
หลังจาก “เทคโนโลยีชาวบ้าน” ได้เผยแพร่เรื่องราวการทำถ่านไบโอชาร์ของ สวนไผ่โป๋ยแจ่ม จ.สระแก้ว ออกไป ปรากฏว่าแฟนๆ ให้ความสนใจล้นหลาม และคอมเมนต์เข้ามาถามถึงกระบวนการทำและวิธีใช้ประโยชน์กันเยอะมาก ทีมงานไม่รอช้า รีบต่อสายตรงถึง พี่ประสาน สุขสุทธิ์ เจ้าของสวนไผ่โป๋ยแจ่ม สระแก้ว อีกครั้ง เพื่อขอสูตรแบบเจาะลึกทุกขั้นตอน ตั้งแต่วิธีคิด วิธีผลิต ไปจนถึงวิธีใช้บำรุงดินให้เกิดประโยชน์สูงสุด มาแจกให้พี่น้องเกษตรกรได้เอาไปลงมือทำตามกัน พี่ประสานอธิบายถึงกระบวนการคิด การผลิตและการใช้ประโยชน์ถ่านไบโอชาร์จากไผ่ซางหม่นเพื่อใช้ในการเกษตร โดยยกตัวอย่างการปลูกไผ่ซางหม่นระยะปลูก 4×4 เมตร จะได้จำนวนต้น 100 ต้นต่อไร่ ผลผลิตที่จะได้จากไผ่ที่ได้มีดังนี้ โดยการผลิตถ่านไบโอชาร์ของที่สวน จะใช้เตาคู่แฝดซึ่งเป็นผลงานวิจัยของ ผศ.ดร.แพรทอง เหลาภา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติ สกลนคร ลักษณะถ่านไบโอชาร์ที่ได้ถ้าดูจากลักษณะทางกายภาพก็จะเห็นเป็นก้อน แต่ถ้าซูมรูปภาพดูใกล้ๆ จะเห็นว่าในถ่านไบโอชาร์จากไม้ไผ่ซางหม่นจะมีรูพรุนสูงมาก นี่คือลักษณะรูพรุนของไผ่ซางหม่น สวนไผ่โป๋ยแจ่ม จังหวัดสระแก้ว (เน้นย้ำว่าได้ข้
หลายคนอาจคิดว่า การเริ่มต้นธุรกิจสักแห่งต้องอาศัยแผนงานที่รัดกุม เงินทุนจำนวนมาก หรือการมองเห็นโอกาสทางการตลาดที่แตกต่างจากคนอื่น แต่ในความเป็นจริงแล้ว ธุรกิจที่เติบโตอย่างงดงามหลายแห่ง กลับมีจุดเริ่มต้นที่เรียบง่ายกว่านั้นมากเพราะบางครั้ง เมล็ดพันธุ์แห่งความสำเร็จอาจงอกงามขึ้นจาก “ความสุขเล็กๆ” ที่เกิดจากการได้ทำในสิ่งที่รัก และค่อยๆ เติบโตตามกาลเวลา วันนี้เทคโนโลยีชาวบ้าน จะมาแชร์เรื่องราวของ “ทำสวนกับมาดาม” ที่เป็นทั้งสวนผัก คาเฟ่ และพื้นที่สีเขียวกลางย่านพระราม 2 ที่ถือกำเนิดขึ้นจากความหลงใหลในต้นไม้ของเพื่อนสนิทสองคน คุณยุ้ย อภิรดี นกสุวรรณ และ คุณแหม่ม พัฐพศิญา ทิพย์สุมณฑา จากความชอบปลูกต้นไม้ในวันว่าง สู่การสร้างพื้นที่แห่งความสุขที่เปิดโอกาสให้ผู้คนได้สัมผัสธรรมชาติ เรียนรู้เรื่องการปลูกผัก และค้นพบคุณค่าของวิถีชีวิตที่เรียบง่ายท่ามกลางเมืองใหญ่ เมื่อความคลั่งไคล้ต้นไม้ เจอกับเพื่อนที่เข้าใจ จุดเริ่มต้นของ “ทำสวนกับมาดาม” เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่โลกกำลังเผชิญกับวิกฤตโควิด-19 ช่วงเวลาที่หลายคนต้องใช้ชีวิตอยู่ภายในบ้าน และเริ่มหันกลับมาให้ความสำคัญกับสุขภาพและคุณภาพอาหารที่รับประทาน
เกษตรจังหวัดเชียงใหม่ เกษตรอำเภอแม่ริม พร้อมเจ้าหน้าที่ติดตามการผลิตทุเรียนคุณภาพของ อาจารย์เสถียร ภิระเป็ง ที่หมู่ที่ 4 ตำบลแม่แรม อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ ผู้เขียนเห็นว่าน่าสนใจจึงนำมาเผยแพร่ โดย อาจารย์เสถียร ภีระเป็ง ถือเป็นเกษตรกรต้นแบบ อาจารย์เสถียร กล่าวว่า ตนเองเป็นข้าราชการบำนาญ อดีตรับราชการเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่วิทยาลัยเทคโนโลยีเกษตรและเทคโนโลยีเชียงใหม่ เมื่อเกษียณอายุราชการ จึงหันมาทำการเกษตรปรับพื้นที่เดิมที่ปลูกดอกเบญจมาศ มาปลูกทุเรียนในระบบปลอดภัยพันธุ์หมอนทอง ระยะห่างระหว่างต้นระหว่างแถว 6×6 เมตร จำนวน 23 ไร่ โดยซื้อต้นพันธุ์มาจากจังหวัดอุตรดิตถ์ พื้นที่เป็นไหล่เขาจึงมีการปลูกแบบขั้นบันได ทำระบบให้น้ำแบบสปริงเกลอร์ ปลูกมาประมาณ 7 ปี ปัจจุบันเริ่มให้ผลผลิตแล้วรสชาติหวาน กลิ่นหอมอ่อนๆ เนื้อหนาละมุน และผลผลิตจะออกท้ายฤดูกาลของที่อื่น เนื่องจากสภาพภูมิอากาศหนาวเย็น และอยู่ในพื้นที่ระดับความสูงกว่า 900 เมตร จากระดับน้ำทะเลโดยจำหน่ายทางระบบออนไลน์ ในกิโลกรัมละ 200 บาท สามารถสร้างรายได้หลังเกษียณอีกช่องทางหนึ่ง ซึ่งได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก ผู้เขียนจึงค้นคว้าข้อมูลทางวิชา
โก โฮลเซลล์ (GO WHOLESALE) ภายใต้การดำเนินงานของบริษัท เซ็นทรัล ฟู้ด โฮลเซลล์ จำกัด ในเครือเซ็นทรัล รีเทล นำโดย นายริคาร์โด้ เบารอตโต้ ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร ธุรกิจเซ็นทรัล ฟู้ด โฮลเซลล์ และนางซันนี่ ซิดิค รองประธานเจ้าหน้าที่บริหาร สายงานบริหารสินค้าธุรกิจค้าส่ง พร้อมด้วยคณะผู้บริหารระดับสูง เข้าร่วมพิธีแสดงความอาลัยถวายแด่สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ร่วมกับเครือเซ็นทรัล เพื่อน้อมรำลึกในพระกรุณาธิคุณเบื้องหน้าพระรูป พร้อมยืนสงบนิ่งเป็นเวลา 47 วินาที และร่วมลงนามถวายความอาลัยด้วยความจงรักภักดีน้อมสำนึกในพระกรุณาธิคุณตราบนิรันดร์ ณ ลานอีเดน เซ็นทรัลเวิลด์ โดย โก โฮลเซลล์ ได้เชิญชวนลูกค้าประชาชน ร่วมลงนามแสดงความอาลัยเบื้องหน้าพระรูป สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ณ สาขาทั้ง 14 แห่งทั่วประเทศด้วย
