อาหารเป็นยา
ตามศาสตร์แพทย์แผนจีน บ่งชี้ว่า แม้แต่ยาจีนที่ใช้รักษาโรค ยังสู้การเลือกอาหารกินเป็นยาไม่ได้ คนโบราณจึงพิถีพิถันในการเลือกอาหารกินอย่างมาก อาจารย์หยาง เผยเซิน แพทย์แผนจีน ศูนย์ชี่กงเพื่อสุขภาพ ให้ข้อมูลว่า เพื่อให้ได้สุขภาพที่ดีจึงควรกินอาหารตามธาตุ ซึ่งในแพทย์แผนจีนจะเน้นเรื่องหยิน (ฤทธิ์เย็น) และหยาง (ฤทธิ์ร้อน) ทั้งนี้ อาหารฤทธิ์เย็นเป็นอาหารที่กินแล้วทำให้ร่างกายเกิดความเย็น สังเกตง่ายๆ คือ เป็นอาหารที่ทำให้รู้สึกชุ่มคอ ไม่หิวน้ำ เช่น มังคุด มะยม แตงโม แตงไทย แคนตาลูป สับปะรด ส้มโอ ลางสาด กล้วยน้ำว้า น้ำมะนาว น้ำมะพร้าว สตรอเบอรี่ เป็นต้น ส่วนอาหารฤทธิ์ร้อน เป็นอาหารที่กินแล้วทำให้เกิดความร้อน สังเกตง่ายๆ คือ กินแล้วรู้สึกเผ็ดร้อน หรือรู้สึกหิวน้ำ เช่น ฝรั่ง ขนุนสุก ลิ้นจี่ เงาะ ลำไย ทุเรียน น้อยหน่า สละ ส้มเขียวหวาน มะตูม ละมุด มะเฟือง มะปราง มะขามหวานสุก สมอพิเภก มะไฟ มะแงว (ลิ้นจี่ป่า) ทับทิมแดง มะม่วงสุก ลูกยอ กระเจี๊ยบแดง เป็นต้น พฤติกรรมการกินอาหารของคนในปัจจุบันไม่ได้ระมัดระวัง คือ กินตามใจปาก กินเผ็ดจัด เค็มจัด ใส่น้ำตาล บางคนกินอาหารตามโฆษณา กินตามกระแส กินทีละมากๆ เพื่อให้
ไม้ประดับใบ ถ้ามองในมุมมองของคนที่ชื่นชอบ จะมีความหลงใหลและรักในความเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่เหมือนไม้ดอก เพราะไม้ประดับใบแต่ละชนิดมีลวดลายใบหรือรูปร่างใบที่แตกต่างกันไปแล้วแต่สายพันธุ์ อย่างเช่น หน้าวัวกำมะหยี่ เป็นไม้ที่มีลักษณะเด่นที่ใบค่อนข้างมีความนุ่มเหมือนผ้ากำมะหยี่ รวมทั้งเส้นลายใบที่เด่นชัด ซึ่งแต่ละสายพันธุ์มีลักษณะที่สวยงามที่แตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับชนิด และที่เห็นได้ชัดเจนนั้นก็คือสีของใบ มีสีอ่อน สีเข้ม รวมไปถึงสายพันธุ์ด่างด้วย คุณนราทิพย์ อุทุมโภค หรือ คุณทิพย์ ได้หลงใหลในไม้ประดับใบอย่างหน้าวัวกำมะหยี่ เธอได้หาสายพันธุ์แท้ของไม้ชนิดนี้จากต่างประเทศเข้ามาปลูก เพื่อที่จะได้ขยายพันธุ์ให้เกิดลูกไม้ใหม่ๆ ออกมา จึงทำให้ภายในสวนของเธอมีไม้ที่หลากหลาย ไม่เพียงขายให้กับลูกค้าทั่วไปเท่านั้น ยังรวมไปถึงลูกค้าที่เป็นนักสะสมที่ชอบในรูปลักษณ์และลักษณะที่แปลกๆ ของหน้าวัวกำมะหยี่นี้ มองว่าหน้าวัวกำมะหยี่ ส่งตลาดต่างประเทศได้ คุณทิพย์ เล่าว่า เธอเองนั้นทำสวนไม้ประดับเป็นอาชีพสร้างงานอยู่แล้ว แต่ในสมัยก่อนยังไม่ได้เน้นในเรื่องของการทำตลาดออนไลน์ ต่อมาเมื่อมีความสนใจที่อยากจะทำตลาดไม้ประดับอย่า
ในวันที่ผู้บริโภคทั่วโลกเริ่มมองหาอาหารที่มีทั้งคุณค่าทางโภชนาการ เรื่องราว และตัวตนของแหล่งผลิต “ข้าวก่ำ” ข้าวเหนียวดำพื้นเมืองของไทย กำลังกลับมามีบทบาทอีกครั้งในฐานะมากกว่าอาหารจานหนึ่ง หากแต่เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่บอกเล่าภูมิปัญญาของผู้คนจากรุ่นสู่รุ่น ทุกเมล็ดที่มีสีแดงก่ำหรือม่วงดำซ่อนคุณค่าของสารแอนโทไซยานิน ซึ่งเป็นสารต้านอนุมูลอิสระตามธรรมชาติ แต่เหนือกว่าคุณค่าด้านสุขภาพ คือเรื่องราวของผู้คนที่เลือกอนุรักษ์สิ่งซึ่งเกือบเลือนหาย ให้กลับมาเป็นความภาคภูมิใจของบ้านเกิดอีกครั้ง หนึ่งในคนที่ลุกขึ้นมาทำภารกิจนี้ คือ คุณต้วนยี่-ธีระนันท์ ใจคำ ประธานวิสาหกิจชุมชนไบโอแบล็ค จังหวัดพะเยา หลังตัดสินใจกลับบ้านเกิดเพื่อทำอาชีพเกษตร โดยไม่ได้มองหาพืชเศรษฐกิจที่กำลังเป็นกระแส แต่กลับเลือกเดินตามรอยภูมิปัญญาท้องถิ่น ด้วยความเชื่อว่าพืชพื้นเมืองที่มีอัตลักษณ์ชัดเจน สามารถสร้างทั้งรายได้และความเข้มแข็งให้ชุมชนได้ หากได้รับการพัฒนาอย่างถูกทิศทาง “ข้าวก่ำ” มรดกภูมิปัญญา ที่ไม่ควรเลือนหาย ข้าวเหนียวดำ หรือที่ชาวล้านนาและชาวอีสานเรียกว่า “ข้าวก่ำ” เป็นชื่อที่เรียกตามสีของเมล็ดซึ่งมีล
อาชีพเพาะกล้าข้าว ธุรกิจเกษตรสมัยใหม่ ลดการสูญเสียต้นทุน เพราะลดปริมาณการสูญเสียเมล็ดข้าวระหว่างเพาะปลูก และยังช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการเจริญเติบโต เนื่องจากการเพาะกล้าก่อนลงแปลงจะช่วยลดความสูญเสียของต้นอ่อนจากโรคและแมลงต่างๆ และทุกวันนี้ ต้นทุนทำนาสูงขึ้นเรื่อยๆ ทั้งค่าปุ๋ย ค่าแรง อีกทั้งการทำนาหว่านก็ประสบปัญหาตามมา ทั้งวัชพืช ข้าวดีด ต้นข้าวไม่แข็งแรง รวมทั้งปัญหาภัยแล้ง น้ำท่วม ที่ทำให้ผลผลิตเสียหาย เป็นเหตุผลให้ชาวนาในจังหวัดกาฬสินธุ์หลายรายฝ่าวิกฤตต้นทุนทำนาสูง เน้นปลูกข้าวที่ได้คุณภาพ โดยนำนวัตกรรมทำนายุคใหม่เข้ามาใช้ ทำให้เกิดอาชีพ “รับจ้างเพาะต้นกล้า” รวมถึงรับเหมาดำนาด้วยรถ กลายเป็นอาชีพใหม่ที่น่าจับตา สร้างรายได้ให้ผู้ประกอบการในฤดูกาลทำนาไม่น้อยกว่า 260,000 บาท ได้เงินมากว่าทำนาขายข้าวเปลือกหลายเท่าตัว การทำนาของเกษตรกรใน จ.กาฬสินธุ์ ทั้งในพื้นที่ใช้น้ำชลประทาน และนอกเขตชลประทานที่อาศัยน้ำฝนเป็นหลัก ในปัจจุบันพบว่าส่วนหนึ่งที่ทำนาตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นฤดูฝนนิยมทำนาหว่าน เพราะสะดวก ประหยัดทุนกว่าทำนาดำ ส่วนกลุ่มที่ทำนาในช่วงกลางฤดูฝนจะพบว่า ทำนาดำเป็นส่วนน้อย ซึ่งเป็นกลุ่มสมาชิกผ
DISTAR FRESH Farm หนึ่งในฟาร์มต้นแบบที่พัฒนารูปแบบธุรกิจ (Business Model) ให้สามารถจำหน่ายผักในราคาคงที่ตลอดทั้งปี โดยไม่ขึ้นหรือลงตามราคาตลาด ด้วยแนวคิดที่ว่า “เมื่อต้นทุนไม่เปลี่ยน ราคาขายก็ไม่ควรเปลี่ยนเช่นกัน” เทคโนโลยีชาวบ้านได้มีโอกาสพูดคุยกับ คุณเชน-สานสิน ศรีภิรมย์รักษ์ ผู้ก่อตั้ง DISTAR Fresh Farm โดยเล่าถึงจุดเริ่มต้นของการทำธุรกิจให้ฟังว่า ‘เดิมทีเราเป็นเพียงผู้บริโภคคนหนึ่ง ที่เคยกังวลกับผักปลอดสารพิษในตลาด เพราะแม้จะมีฉลากรับรอง แต่หลายครั้งกลับพบสารตกค้างเกินมาตรฐาน และไม่มีสัญญาณของการเปลี่ยนแปลงในแต่ละปี’ ผักทุกต้นที่ปลูกภายในฟาร์มล้วนอยู่ในระบบปิด ภายใต้ห้องปลอดเชื้อ ควบคุมอุณหภูมิ เปิดแอร์ และควบคุมแสงให้เหมาะสมตลอดเวลา เพื่อรักษาคุณภาพและมาตรฐานการผลิตให้สม่ำเสมอ ไม่ว่าผักจะปลูกในฤดูใดก็ให้ผลผลิตที่ได้มาตรฐานเดียวกัน ก่อนจะเริ่มต้นเส้นทางเกษตรอินดอร์… คุณเชนเคยมีประสบการณ์มาก่อนหรือไม่? หรือทั้งหมดเป็นการเริ่มเรียนรู้จากศูนย์? “ถือว่าเป็นการเริ่มต้นจากศูนย์เลยครับ” คุณเชนเล่ายิ้มๆ “แต่ก็โชคดีที่ไม่ได้เดินลำพัง” เพราะในทีมมีหุ้นส่วนผู้ร่ว