ป่าเต็งรัง
ชื่อวิทยาศาสตร์ Shorea obtusa Wall.ex Blume ชื่อสามัญ Burma Sal, Siamese Sal, Thitya ชื่อวงศ์ DIPTEROCARPACEAE ชื่ออื่น ชันตก (ตราด) แงะ (ภาคเหนือ) จิก (ภาคอีสาน) เอื้อ ไม้แงะ ลานิ แลเน่ย (กะเหรี่ยง) อองเลียงยง (กะเหรี่ยงกาญจนบุรี) ประจั๊ด (เขมรบุรีรัมย์) ประเจี๊ก (เขมรสุรินทร์) พะเจ๊ก (เขมรพระตะบอง) เน่าใน (แม่ฮ่องสอน) ผมรู้สึกว่าชื่อผมมีความหมายกับกองเชียร์ทุกรูปแบบ เพราะในคำภาษาอังกฤษใช้คำว่า favorite เคยแปลว่า “โปรดปราน” เพิ่งมารู้ว่าหมายถึง “ตัวเต็ง” ก็ได้ แต่พอมาเกี่ยวกับต้นไม้ “ต้นเต็ง” กลายเป็นไม้โบราณ ที่ใช้งานมานานและกว้างไกลทั่วประเทศไทย น้อยใจอยู่บ้างที่ถูกนำไปใช้เป็นที่ “รองรับ” ทั้งน้ำหนักและความเร็ว ทอดยาวจากเหนือจรดใต้ อีสาน ตะวันตก ตะวันออก ก็ “หมอนรองรางรถไฟ” ไงละจ๊ะ น่าภูมิใจหรือน่าเจ็บใจสำหรับเนื้อไม้ที่แข็งแรงทนทาน ถูกวางนอนเรียงรายอัดด้วยหินย่อย ตากแดดตากฝนตรึงด้วยเหล็กเส้นใหญ่ยาว มี “ม้าเหล็ก” เหยียบย่ำผ่านเช้า-เย็น อยู่ได้เป็นร้อยปีมาแล้ว ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 พอลุกจากรางได้ เขาก็นำมาทำเสาป้าย-ม้านั่งสถานีรถไฟ เพราะมีลายไม้ส
