แม่น้ำ
เมื่อ 4 ปีที่แล้ว…ฉันจำต้องขึ้นเรื่องแบบนี้อีกครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะมีผู้นำทางที่เคยแบกเป้ท่องไปแถวนี้มาก่อน 4 ปีที่แล้วกับวันนี้ของเราทุกอย่างไม่คงเดิม ดังสัจธรรมที่ว่าความไม่แน่นอนคือสิ่งที่แน่นอนที่สุด “ถนนเปลี่ยนไปหมดแล้ว” เงาศิลป์ว่าขณะรถบัสโดยสารแล่นไปตามซุปเปอร์ไฮเวย์ กว้าง ราบเรียบตัดตรงไม่อ้อมค้อม ไม่วกเวียนไปตามเชิงเขาสูง ทว่าเจาะภูเขาเป็นอุโมงค์พุ่งตรงไป อย่างที่เคยบอกว่าจีนเป็นชาติหนึ่งที่ถนัดการระเบิดภูเขาและเจาะอุโมงค์ เส้นทางเล็กๆ ซอกแซกคดเคี้ยวไปตามภูเขาของเงาศิลป์หายไปช่วงหนึ่ง แต่ในที่สุดถนนก็มาบรรจบกับทางสายเดิม ช่วงหนึ่งถนนตัดเลียบแม่น้ำแยงซีเกียงให้ตื่นตาตื่นใจ เพราะได้ยินแต่ชื่อมานานไม่เคยได้พบเห็นแม่น้ำจริงๆ มาก่อน แยงซีเกียงที่ยิ่งใหญ่และแสนเศร้าด้วยเขื่อนสามผาใหญ่ที่สุดในโลกมาปิดกั้นกักเก็บน้ำ เส้นทางลี่เจียงสู่จงเตี้ยนหรือแชงกรีล่าช่างสวยงามเหลือจะกล่าว ฉันตื่นตากับหมู่บ้านริมทาง ภูเขา และก้อนเมฆ ยิ่งช่วงผ่านภูเขาหินสูงทะมึนยิ่งตื่นตากับความงามอันน่าอัศจรรย์ ภูเขาหินสีดำน้ำตาลสลับสล้างแทรกด้วยต้นไม้เขียว สายแดดที่สาดลงมาเกิดเป็นแสงเงางดงาม เห็นแล้วน้ำตาไหลคิ
