ไม่เป็นไรถ้าปีนี้ยังไปไม่ถึงฝัน ‘November Theory’ ทฤษฎีเดือนพฤศจิกายน ชวนกลับมาทบทวนชีวิต โอบกอดตัวเอง และเริ่มใหม่อีกครั้ง

บทความโดย เด็กหอ (ปางบุญ สุทธิวงษ์) เคยสังเกตไหมว่าทุกครั้งที่ปฏิทินเปลี่ยนเดือนใหม่ มักเป็นเหมือนสัญญาณที่กำลังบ่งบอกว่า ถึงเวลาเริ่มต้นทำสิ่งใหม่ๆ  และตอนนี้เราก็เดินทางมาถึงเดือนรองสุดท้ายของปีอย่าง พฤศจิกายน กันแล้ว พร้อมกับกระแสไวรัลบนโลกโซเชียลอย่าง November Theory ที่เชื่อกันว่า เดือนนี้คือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้น ทำไมต้อง November Theory? November Theory ไม่ใช่ทฤษฎีทางวิชาการที่ซับซ้อน แต่เป็นเทรนด์บนโซเชียลมีเดียที่ผู้คนออกมาแชร์ความรู้สึกและส่งต่อพลังใจให้กันก่อนสิ้นปี หัวใจสำคัญของทฤษฎีนี้ คือการชวนให้เราหันมารักตัวเองมากขึ้น และกล้าทดลองทำสิ่งใหม่ๆ ที่ไม่เคยทำ แต่ที่สำคัญที่สุด คือการเปิดโอกาสให้เราได้กลับมาทบทวนและ “โอบกอดตัวเอง” เพราะหลายคนอาจเคยเจอกับความผิดหวังจากเป้าหมายที่ตั้งไว้เมื่อต้นปี การหันกลับมามองตัวเองในเดือนพฤศจิกายน จึงเป็นเหมือนโอกาสในการปล่อยวางเรื่องราวที่หนักอึ้ง แล้วเริ่มนับหนึ่งใหม่อีกครั้ง ทำไมถึงต้องเป็นเดือนพฤศจิกายน? สำหรับบางคน พฤศจิกายน อาจเป็นเพียงอีกหนึ่งเดือนธรรมดาในปฏิทิน แต่สำหรับอีกหลายคน มันคือช่วงเวลาแห่งการนับถอยหลังสู่สิ้น

บทความโดย สุภัทรา ขณะที่คนจำนวนมากกำลังไล่ล่าเส้นทางอาชีพที่มั่นคง หนุ่มจีนวัย 26 ปี จากหมู่บ้านเล็กๆ ในมณฑลหูเป่ยกลับใช้เวลาหลายปีในการไล่ตามความฝันที่ฟังดูบ้าเอามาก ๆ นั่นก็คือ “เขาอยากบินได้” ในหมู่บ้านชนบท ถ้าได้ยินใครสักคนพูดว่าจะทำเครื่องบิน ยืนทรงตัวได้ แล้วลอยไปบนท้องนภา คงฟังแล้วน่าขำมากกว่าจะคิดว่ามันจะกลายมาเป็นเทคโนโลยีที่ทั้งโลกต้องจับตา คลิปไวรัลว่อนโซเชียลในช่วง 2-3 วันมานี้ ที่ชายคนหนึ่งยืนอยู่บนบอร์ดเพียงแผ่นเดียวแล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เหมือนฉากในภาพยนตร์ไซไฟหรือเซียนเหาะในนิยายกำลังภายใน วิดีโอดังกล่าวได้รับยอดไลค์มากกว่า 5.1 ล้านครั้งบน Douyin ที่มาของคลิปไวรัลนี้มาจาก “ซ่ง ซิงอวี่” (Song Xingyu) หรือที่คนในโลกออนไลน์รู้จักกันในชื่อ “Amazing Ayu” ครีเอเตอร์สายเทคโนโลยีที่ถูกพูดถึงมากที่สุดในจีนเวลานี้ มีผู้ติดตามในโซเชียลมีเดียมากกว่า 3 ล้านคน  คลิปโฮเวอร์บอร์ดบินได้ที่เขาพัฒนาขึ้นเอง โดยทดสอบให้ดูด้วยการบินข้ามแม่น้ำแยงซี จนมีผู้เข้าชมและแชร์ต่อกันนับล้านครั้ง เทคโนโลยียุคอนาคต โฮเวอร์บอร์ด (Hoverboard) คือสกู๊ตเตอร์ทรงตัวอัตโนมัติแบบ 2 ล้อ (Self-Balancing Scooter)

“ผู้ใหญ่หลายคนก็แค่ต้องการอะไรบางอย่างไว้กดเล่นระหว่างวันเพื่อคลายเครียดเช่นกัน”  ทุกคนทำอะไรกันเวลาที่ต้องการคลายเครียด สำหรับคนหลายพันคนทั่วสหรัฐอเมริกา คำตอบคือการหยิบชิ้นส่วนพลาสติกสีสันสดใสที่เมื่อกดแล้วจะส่งเสียง “คลิก” เบาๆ ที่ทำให้รู้สึกดี วิกตอเรีย บอมันน์ วัย 32 ปี และ ชาลี มอร์ตัน วัย 51 ปี สองพ่อลูกผู้ก่อตั้งแบรนด์ Victoria Essie Studio พวกเขาใช้เวลาเพียงแค่ปีเดียวในการกระโดดเข้าสู่ตลาดของเล่นกดแก้เครียดจากเครื่องพิมพ์ 3 มิติ แถมยังกลายเป็นไวรัลในโลกออนไลน์ที่มีคนดูกว่าล้านครั้งจากคลิปแนว ASMR จนสามารถสร้างรายได้ 428,000 ดอลลาร์ (ประมาณ 14.5 ล้านบาท) พลิกเกมของเล่นแก้เครียด ให้เป็นงานศิลปะสุดน่ารัก ของเล่นประเภทนี้เรียกว่า Fidget Clickers มีกลไกภายในคล้ายกับแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ ทำให้เวลากดจะให้ความรู้สึกแน่นและมีเสียงคลิกที่เพลินมือ ซึ่งทางการแพทย์ระบุว่าของเล่นประเภทนี้ช่วยให้ผู้ที่มีภาวะวิตกกังวล, สมาธิสั้น (ADHD) หรือออทิสติก สามารถควบคุมอารมณ์และโฟกัสกับงานได้ดีขึ้น จุดเด่นของแบรนด์นี้คือความน่ารัก สดใส และกลิ่นอายความคิดถึงยุค Y2K พวกเขาเริ่มต้นจากของเล่นรูปทรงก้อนเค้ก

ในยุคที่สังคมวัดค่ากันด้วยยอดไลก์และการโพสต์ชีวิตที่สวยหรูลงโซเชียลมีเดีย เรามักจะเห็นผู้คนมากมายพยายามประโคมของแบรนด์เนม ขับรถหรู หรือกินหรูอยู่สบาย ทั้งที่เบื้องหลังหน้าจออาจจะต้องแบกรับภาระหนี้สินจนนอนไม่หลับ หลายคนรู้สึกอาจจะเคย “อาย” เวลาที่ต้องประหยัด ทำงานหนัก หรือขวนขวายหาเงินเพิ่ม ราวกับว่าการตั้งใจทำมาหากินคือสัญญาณของ “คนไม่มีเงิน”  แต่ในความเป็นจริงแล้ว สิ่งที่เราควรอายมากที่สุด ไม่ใช่การก้มหน้าก้มตาทำงานหาเงิน แต่คือ “การทำเหมือนมีเงิน ทั้งที่ไม่มีอะไรเป็นของตัวเองเลยสักอย่าง” การตั้งใจหาเงินคือเรื่องน่ายกย่อง การตั้งใจหาเงิน หาอาชีพเสริม หรือขวนขวายสร้างรายได้ด้วยน้ำพักน้ำแรง ไม่ใช่เรื่องน่าอายเลยแม้แต่น้อย มันคือความรับผิดชอบต่อตัวเองและครอบครัว เป็นวุฒิภาวะของผู้ใหญ่ที่รู้ว่าชีวิตจริงขับเคลื่อนด้วยปัจจัยพื้นฐาน ไม่ใช่คำชมของคนอื่น หนังสือการเงินระดับโลกอย่าง The Psychology of Money โดย Morgan Housel ได้อธิบายไว้ว่า ความมั่งคั่งที่แท้จริง คือสิ่งที่คุณมองไม่เห็น  มันไม่ใช่รถหรูที่คุณขับ ไม่ใช่นาฬิกาเรือนแพงที่คุณใส่ แต่มันคือเงินในบัญชีที่ไม่ได้ถูกใช้จ่ายออกไป มันคืออิสร

ในย่านสวนตะไคร้ จังหวัดนครปฐม มีร้านเต้าหู้เก่าแก่ที่มีชื่อเสียงคือ “เต้าหู้ต้ามู่” ขึ้นชื่อเรื่องการทำเต้าหู้ทำมือ ใช้กรรมวิธีดั้งเดิมมานานนับ 100 ปี จุดเด่นอยู่ที่เนื้อเต้าหู้นุ่มละมุน ที่ขายมาตั้งแต่ก้อนละ 50 สตางค์  วันนี้ เส้นทางเศรษฐีออนไลน์ มีโอกาสเดินทางไปถึงจังหวัดนครปฐม ได้ดูกระบวนการทำแบบดั้งเดิม ตั้งแต่ขั้นตอนการโม่ถั่ว กรองถั่ว จนได้เป็นเต้าหู้หนึ่งก้อน พร้อมพูดคุยกับ อาม่าสุรีย์พร อางนานนท์ ทายาทรุ่น 3 วัย 70 ปี และ คุณเอก-วิโรจน์ อางนานนท์ ทายาทรุ่น 4 เกี่ยวกับเบื้องหลังของโรงเต้าหู้แห่งนี้ ว่าทำอย่างไรให้อยู่ได้มานานกว่า 100 ปี ส่งต่อกรรมวิธีจากรุ่นสู่รุ่น ก่อนจะไปเจาะลึกถึงเรื่องขั้นตอนการทำที่พิถีพิถัน อาม่าเล่าย้อนความหลังให้ฟังว่า ร้านนี้เป็นของเหล่ากงมาจากเมืองจีน สมัยนั้นก็มาแบบเสื่อผืนหมอนใบ กระทั่งอาม่ามารับช่วงต่ออาชีพนี้ตั้งแต่อายุ 17 ปี หลังจากแต่งงานเข้ามาในครอบครัวนี้ ซึ่งตอนแต่งเข้ามาใหม่ๆ ขายก้อนหนึ่ง 50 สตางค์ “สมัยก่อนจะใช้ถั่วทางเชียงใหม่ที่เดียว ที่อื่นใช้ไม่ได้ มันไม่สวย มันกระด้าง น้ำเต้าหู้มันจะไม่เหมือนกัน” ในส่วนของกระบวนการทำ อาม่าบอกว่าต้องเริ่

ในโลกที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วจน “อาหารท้องถิ่น” หลายชนิดกำลังใกล้จะเลือนหายไป แต่มีร้านอาหารเล็กๆ ที่เกิดจากแพชชันของ เชฟปริญญ์ ผลสุข และ คุณมิ้น-ธัญญพร จารุกิตติคุณ เจ้าของร้าน สำรับสำหรับไทย เริ่มแรกเป็นการหยิบยกเมนูในตำราเล่มเก่ามารังสรรค์ แต่ปัจจุบันจะเป็นการออกเดินทางหาวัตถุดิบใหม่ๆ จากทั่วภูมิภาค ถูกทำให้เป็นที่รู้จักอีกครั้งผ่านเมนูในแต่ละสำรับ ที่จะเปลี่ยนทุก 2 เดือน จากหน้ากระดาษ สู่ “การเดินทาง” หมุดหมายแรกของเชฟปริญญ์คือการค้นคว้าจาก “ตำราเล่มเก่า” ที่ถูกบันทึกไว้ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 อาทิ แม่ครัวหัวป่าก์ ที่เขียนโดยท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ โดยเป็นการนำมาปรับใช้โดยตรง แต่อาจจะไม่ได้เหมือนทั้งหมด เนื่องจากวัตถุดิบบางอย่างไม่เหมือนกับสมัยก่อน “เราไม่รู้ว่าสมัยก่อนเขากินกันยังไง ทำอะไรยังไงบ้าง เราเลยใช้ประสบการณ์ในการกินดื่มของเรา จากหลายๆ ที่ มาปรับใช้เข้าด้วยกัน” เชฟปริญญ์กล่าว หนังสือเป็นส่วนหนึ่งของสำรับในการเริ่มแรก หลังจากนั้นเป็นเวลา 2 ปี เขาได้เปลี่ยนหมุดหมายใหม่ เปลี่ยนจากการเปิดตำรา เป็นการเดินทางออกตามหารสชาติดั้งเดิมตามจังหวัดต่างๆ ทำให้ได้ค้นพบกับเมนูหรือวัตถ