คำทักทายอย่าง “สวัสดีค่ะ” ที่ติดหูคนไทยมาตั้งแต่เด็ก ถูกนำมาสร้างสรรค์เป็นผลงานระดับโลกผ่านชื่อเพลง “SaWaDiKa” มิวสิควิดีโอล่าสุดของ “ลิซ่า” ที่ไม่เพียงแต่ทรงพลังด้านดนตรี แต่ยังแฝงการถ่ายทอดเอกลักษณ์วัฒนธรรมไทยไปสู่สายตาชาวโลกได้อย่างจัดจ้าน
ซึ่งหลังจากปล่อย MV ไปวันแรก “SaWaDiKa” ก็ทำยอดวิวทะลุไปถึง 70.8 ล้านได้อย่างรวดเร็ว พร้อมทะยานขึ้นอันดับ 1 เทรนด์ X (Twitter) ทั่วโลก และติดชาร์ทเพลงอันดับ 1 ในหลายเเพลตฟอร์ม
หากเรามองเจาะลึกเข้าไปใน MV จะพบกับการสอดแทรกวัฒนธรรมไทยผ่าน MV ที่น่าสนใจ ดังนี้
ว่าวจุฬา: มีลักษณะเป็นรูปทรงดาว 5 แฉก อันเป็นเอกลักษณ์ที่อยู่คู่กับวิถีชีวิตคนไทยมาอย่างยาวนาน ซึ่งถูกหยิบยกเข้ามาอยู่ในฉากเวทีมวยไทยได้อย่างลงตัว
มวยไทย: ศิลปะการต่อสู้ระดับตำนานที่เป็นอีกหนึ่งสัญลักษณ์ที่บ่งบอกถึงความเป็นไทยที่ถูกถ่ายทอดผ่านฉากสังเวียนและเหล่านักมวย พร้อมปรับเปลี่ยนรูปแบบ “กางเกงมวยไทย” ให้กลายเป็นชุดแฟชั่นสุดชิค ที่ไม่ต้องขึ้นชกก็หยิบมาสวมใส่ได้อย่างเท่และมีสไตล์
รถตุ๊กตุ๊ก: ยานพาหนะที่เป็นสัญลักษณ์แห่งท้องถนนไทยที่นักท่องเที่ยวทั่วโลกต่างคุ้นเคย ก็ถูกนำมาเป็นส่วนหนึ่งในฉากเพื่อตอกย้ำกลิ่นอายความเป็นสตรีทในแบบไทยๆ
หนังตะลุง: จากฉากเต้นอันทรงพลังของลิซ่ากับเหล่าแดนเซอร์ที่เต้นอยู่ในเงามืดตัดกับแสงไฟที่ฉายเข้าด้านหลัง ทำให้ภาพที่ออกมาเปรียบเสมือนกับหนังตะลุง ที่แม้จะไม่ได้มีการเอ่ยถึงตรงๆ แต่ก็เป็นศิลปะการเล่นแสงและเงาที่ชวนให้นึกถึง
ท่าเต้นที่ประยุกต์จากการไหว้: สัญลักษณ์การทักทาย ขอบคุณ และขอโทษ อันคุ้นตาของคนไทย ถูกนำมาตีความใหม่ผ่านการเคลื่อนไหวของร่างกายที่เข้ากับจังหวะดนตรีได้อย่างร่วมสมัย
ท้ายที่สุดนี้ MV “SaWaDiKa” ไม่ได้เป็นแค่เพลงที่ดังระดับโลก แต่คือปรากฏการณ์ทางสังคมที่ช่วยปลุกกระแสให้คนรุ่นใหม่หันกลับมามองมรดกวัฒนธรรมไทยด้วยมุมมองใหม่ๆ วัฒนธรรมที่ไม่จำเป็นต้องถูกแช่แข็งไว้แค่ในตำรา แต่สามารถนำมาตีความและสร้างสรรค์เป็นดนตรี ท่าเต้นที่เข้าถึงคนได้ทั่วโลก ผลงานนี้จึงเป็นแรงขับเคลื่อนที่ปลูกฝังความภาคภูมิใจในความเป็นไทย และจุดประกายให้คนในสังคมกล้าที่จะหยิบ “ความเป็นไทย” มานำเสนอสู่เวทีสากลโลกได้อย่างมั่นใจและมีรสนิยม
บทความโดย เด็กหอ (ปางบุญ สุทธิวงษ์)
ใครจะคิดว่าสติกเกอร์และสมุดระบายสีชิ้นเล็กๆ จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการปลดหนี้ก้อนใหญ่ จากนักศึกษาสาวที่เคยเดินบนเส้นทางกฎหมาย สู่การเป็นเจ้าของธุรกิจศิลปะที่เติบโตจนสามารถชำระหนี้เงินกู้เพื่อการศึกษาได้ทั้งหมดกว่า 2.5 ล้านบาท และสร้างยอดขายให้ธุรกิจได้สูงถึงประมาณ 155 ล้านบาท นี่คือเรื่องราวของ อีลีส เบิร์นส์ (Elyse Burns) ศิลปิน ผู้ก่อตั้งแบรนด์ Elyse Breanne Design และครีเอเตอร์ชาวอเมริกัน จากรัฐแคโรไรนา ที่เปลี่ยนสิ่งที่รักให้กลายเป็นธุรกิจ และใช้ความสำเร็จจากธุรกิจนั้นปลดภาระหนี้ที่ติดตัวมาจากการเรียน จากภาพ 2 ชิ้น สู่การปลดหนี้ 2.5 ล้านบาท ย้อนกลับไปในปี 2015 ขณะอายุ 18 ปี อีลีสได้เริ่มต้นธุรกิจ Elyse Breanne Design ด้วยการนำภาพวาดบนผืนผ้าใบที่เธอสร้างสรรค์ด้วยมือตัวเองไปวางขายบนแพลตฟอร์ม Etsy และสามารถขายผลงานได้ถึง 2 ชิ้นภายในสัปดาห์แรก แม้จะมีใจรักในงานศิลปะ แต่ในเวลานั้นอีลีสกลับมองว่างานศิลปินอาจไม่ใช่อาชีพที่สร้างรายได้มั่นคง เธอจึงเลือกเดินบนเส้นทางกฎหมาย โดยหวังว่าวิชาชีพทนายความจะเป็นหลักประกันให้กับชีวิตในอนาคต “ฉันรู้สึกว่า ทุกคนในสังคมมองอาชีพทนายความเป็นอาชีพที่มั่
บางครั้งจุดเริ่มต้นของธุรกิจอาจไม่ได้มาจากแผนธุรกิจที่วางไว้อย่างดี แต่อาจเริ่มจากการเดิมพันเล่นๆ กับเพื่อน เมื่อชายชาวนิวยอร์กที่เริ่มต้นขายขนมบาคลาวาเพียง 3 ถาด ก่อนจะกลายเป็นเจ้าของธุรกิจขนมที่สร้างยอดขายเฉลี่ยกว่า 6 แสนบาทต่อเดือน แม้จะไม่มีหน้าร้าน Jacob Komarow ผู้ประกอบการวัย 30 ปี หรือชื่อที่ผู้ติดตามของเขาเรียกอย่าง “Roy Donk” หรือ “Baklava Guy” (พ่อหนุ่มบาคลาวา) เจ้าของธุรกิจ “Good Baklava” ที่จำหน่ายขนมบาคลาวา ซึ่ง “บาคลาวา” (Baklava อ่านว่า บาค-ลาวา) คือ ขนมหวานสไตล์ตุรกีที่ทำจากแป้งฟิโลบางกรอบหลายชั้น สอดไส้ถั่วบด เช่น พิสตาชิโอหรือวอลนัต แล้วราดด้วยน้ำเชื่อมหรือน้ำผึ้ง ให้รสชาติหวานเข้มข้นและมีเนื้อสัมผัสกรุบกรอบ แต่ใครจะไปเชื่อ! ว่า แบรนด์ Good Baklava เกิดขึ้นมาจากการที่ เจคอบเดิมพันกับเพื่อนเล่นๆ ระหว่างเดินทางไปชมคอนเสิร์ตในปี 2021 พนันกับเพื่อนเล่นๆ อยู่ๆก็กลายเป็นนักธุรกิจไปซะแล้ว เรื่องราวสุดฮานี้เริ่มต้นเกิดขึ้นในเดือนกันยายน 2021 ระหว่างที่ เจคอบกับผองเพื่อนเดินทางไปชมคอนเสิร์ตของวง ฟิช (Phish) ในรัฐแคลิฟอร์เนีย เจอคอบแวะซื้อบาคลาวา 3 ถาดจากร้านขายของชำแห่งหนึ่ง
ในย่านสวนตะไคร้ จังหวัดนครปฐม มีร้านเต้าหู้เก่าแก่ที่มีชื่อเสียงคือ “เต้าหู้ต้ามู่” ขึ้นชื่อเรื่องการทำเต้าหู้ทำมือ ใช้กรรมวิธีดั้งเดิมมานานนับ 100 ปี จุดเด่นอยู่ที่เนื้อเต้าหู้นุ่มละมุน ที่ขายมาตั้งแต่ก้อนละ 50 สตางค์ วันนี้ เส้นทางเศรษฐีออนไลน์ มีโอกาสเดินทางไปถึงจังหวัดนครปฐม ได้ดูกระบวนการทำแบบดั้งเดิม ตั้งแต่ขั้นตอนการโม่ถั่ว กรองถั่ว จนได้เป็นเต้าหู้หนึ่งก้อน พร้อมพูดคุยกับ อาม่าสุรีย์พร อางนานนท์ ทายาทรุ่น 3 วัย 70 ปี และ คุณเอก-วิโรจน์ อางนานนท์ ทายาทรุ่น 4 เกี่ยวกับเบื้องหลังของโรงเต้าหู้แห่งนี้ ว่าทำอย่างไรให้อยู่ได้มานานกว่า 100 ปี ส่งต่อกรรมวิธีจากรุ่นสู่รุ่น ก่อนจะไปเจาะลึกถึงเรื่องขั้นตอนการทำที่พิถีพิถัน อาม่าเล่าย้อนความหลังให้ฟังว่า ร้านนี้เป็นของเหล่ากงมาจากเมืองจีน สมัยนั้นก็มาแบบเสื่อผืนหมอนใบ กระทั่งอาม่ามารับช่วงต่ออาชีพนี้ตั้งแต่อายุ 17 ปี หลังจากแต่งงานเข้ามาในครอบครัวนี้ ซึ่งตอนแต่งเข้ามาใหม่ๆ ขายก้อนหนึ่ง 50 สตางค์ “สมัยก่อนจะใช้ถั่วทางเชียงใหม่ที่เดียว ที่อื่นใช้ไม่ได้ มันไม่สวย มันกระด้าง น้ำเต้าหู้มันจะไม่เหมือนกัน” ในส่วนของกระบวนการทำ อาม่าบอกว่าต้องเริ่
ร้านอาหารส่วนใหญ่อยากให้ลูกค้าสั่งเยอะ แต่เจ้าของครัวบ้านป้าบุญกลับบอกว่า ถ้าใครอยากมาถ่ายรูป เดินเล่น พาเด็กมาวิ่งเล่นที่สนามเด็กเล่น หรือแวะเข้าห้องน้ำแล้วกลับบ้าน เขาก็ยินดี คนที่พูดประโยคนี้เรียนจบแค่ ปวส. สาขาช่างไฟฟ้า เคยเป็นลูกจ้างชั่วคราวเดินเปลี่ยนหลอดไฟในโรงพยาบาลตำรวจ และเคยนอนอาศัยอยู่ใต้ตึกโรงพยาบาลเพราะไม่มีเงินเช่าที่พัก วันนี้เขามีร้านอาหาร 7 สาขา พนักงานกว่า 1,300 คน และผ่านช่วงโควิดที่ไม่มีรายได้นานสองถึงสามปีมาได้ โดยไม่ทิ้งลูกน้อง บทสัมภาษณ์นี้ว่าด้วยเส้นทางจากช่างไฟ สู่เจ้าของร้านอาหารที่ตั้งใจให้ร้านเป็น “มากกว่าร้านอาหาร” และความเชื่อว่าธุรกิจควรเริ่มจากการให้ก่อน จากช่างไฟ สู่ลูกจ้างชั่วคราวในโรงพยาบาล คุณอำพล ยุติศรี เจ้าของป้าบุญคาเฟ่ เริ่มเล่ากับเราว่า ชีวิตของเขาสู้หลังชนฝามาตั้งแต่วัยรุ่น เขาเรียนจบเพียงวุฒิ ปวส. แล้วไปช่วยป้าขายก๋วยเตี๋ยวอยู่สองปี ขายทั้งลูกชิ้นและหอยทอด จากนั้นสมัครเป็นลูกจ้างชั่วคราวที่โรงพยาบาลตำรวจ ซึ่งเป็นช่วงที่เขาบอกว่าไม่มีเงินเลย ต้องอาศัยนอนอยู่ใต้ตึกโรงพยาบาล งานประจำวันคือเดินเปลี่ยนหลอดไฟใต้ตึก ต่อมาจึงย้ายไปทำงานที่พัทยาราว
