นกปากขอ
เพราะความชอบนกที่มีสีสัน อย่างนกหงส์หยก มาตั้งแต่เด็ก ทำให้ คุณอดุลย์เดช พาบุ ข้าราชการครู โรงเรียนประจำตำบลของอำเภอกุดรัง จังหวัดมหาสารคาม ซื้อมาเลี้ยง หลังลาออกจากงานโรงงานอุตสาหกรรมหลายแห่งและมาบรรจุเป็นข้าราชการครู เมื่อมีเวลาว่างจึงทำตามใจต้องการ นกหงส์หยกเป็นนกชนิดเริ่มแรกของการเลี้ยง แต่เมื่อนำมาเลี้ยงแล้ว แนวคิดการมองการณ์ไกลของคุณอดุลย์เดช ทำให้มองไปถึงอนาคตว่า หากเลี้ยงแล้วไม่ควรสร้างภาระให้กับผู้เลี้ยง แม้จะจำนวนน้อยหรือมาก แต่ก็คือค่าใช้จ่ายที่ต้องจ่ายออกไปในแต่ละเดือน จึงมองว่า หากเพาะลูกแล้วสามารถจำหน่ายได้ ก็จะเป็นรายได้เข้ามา ทดแทนรายจ่ายที่จ่ายออกไป 1 ปีผ่านไปของการเลี้ยงนกหงส์หยก สร้างรายได้มาทดแทนค่าใช้จ่ายดีทีเดียว แต่เมื่อพ่อค้าที่มารับซื้อนกหงส์หยกแนะนำว่า นกเลิฟเบิร์ดเป็นนกที่ตลาดต้องการ ทั้งยังสามารถจำหน่ายนกในแบบของลูกป้อนได้อีกด้วย คุณอดุลย์เดชยอมรับว่าสนใจ แต่ก่อนเลี้ยง เขาเริ่มศึกษารายละเอียดเกี่ยวกับนกเลิฟเบิร์ด ทำให้ทราบว่ามีหลายเกรด ราคาเริ่มตั้งแต่หลักร้อยถึงหลักแสน ในขณะนั้น (ปี 2560-2561) เมื่อมั่นใจจึงปรับจากนกหงส์หยกเป็นนกเลิฟเบิร์ด และมองไปถึงการพัฒ
หลายคนเลือกเลี้ยงนก เพราะเห็นว่าสีสันหรือเสียงของนก สร้างความจำเริญ เพลิดเพลินตาและใจ หรือบางรายเลี้ยงไว้เพื่อการแข่งขัน ส่วนจะเลี้ยงไว้เพื่อเป็นเพื่อนเล่น มีน้อย เนื่องจากนกเป็นสัตว์ปีก ที่เกือบทุกชนิดบอบบาง แต่อีกเหตุผลของการเลี้ยงนกที่พบได้ไม่บ่อยนักคือ นกเป็นสัญลักษณ์ของความอิสระเสรี ซึ่งเหตุผลนี้เป็นเหตุผลของนักเล่นนก ที่ฝากหัวใจให้กับสัตว์ปีกชนิดนี้มาตั้งแต่เด็ก เริ่มจากสิ่งเล็กๆ ที่เด็กทำได้คือ การจับนกกระจอก นกพิราบ นกเอี้ยง ตามสวนเล็กๆ ละแวกบ้านมาเลี้ยง สิ่งที่ได้รับคือความเข้าใจในพฤติกรรมของนก สร้างเป็นประสบการณ์ให้กับ คุณไวพจน์ ทองไสย หนุ่มใหญ่ได้เป็นอย่างดี ฟาร์มนกเล็กๆ จึงถูกก่อตั้งขึ้นมาด้วยความตั้งใจของคุณไวพจน์ หลังจากความผันผวนทางอาชีพการงาน ประจวบเหมาะกับภาระทางบ้านที่ตั้งใจว่าจะกลับคืนสู่ถิ่นเกิดในช่วงเวลาเดียวกัน คุณไวพจน์ เป็นชาวจังหวัดกระบี่โดยกำเนิด ประสบการณ์การเลี้ยงนกถูกสร้างขึ้นเองตามวัย จากวัยเด็กที่เคยจับนกในละแวกบ้านมาเลี้ยงเล่น ต้องปล่อยไป เพราะเติบโตก้าวสู่วัยศึกษาเล่าเรียน คุณไวพจน์ต้องย้ายตัวเองมาเรียนที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และเริ่มสะสมนกจริงจังอีกค
