ลาสเวกัส
คนเคยเห็นลาสเวกัสเมืองคาสิโนกลางทะเลทรายของอเมริกา หรือบางคนเรียกให้ช้ำใจว่าเมืองบาป จะรู้ว่าขณะที่แสงสีฉวัดเฉวียนล่อตาล่อใจเหมือนเมืองนี้ไม่เคยหลับใหล ดูเจริญหูเจริญตาจนอาจเลยไปถึงลายหูลายตา เมืองนี้ก็มีปัญหาน้ำหนักหนาจนถึงขนาดต้องเอาน้ำเสียจากส้วมกลับมาใช้อีก ต้นไม้ใบไร่ที่เห็นกันนั้นล้วนมาจากน้ำเสียจากส้วม (น้ำเสียจากที่อื่นด้วย แต่ที่ระบุว่าน้ำเสียจากส้วมนี่เพื่อบอกว่าเขาเคร่งครัดขนาดไหน เรียกว่าน้ำเสียขั้นสุดนี่เขาก็ไม่ทิ้ง) มันก็น่าอัศจรรย์ใจอยู่นะที่ฝรั่งนี่กล้าหาญชาญชัยในการสร้างเมืองมหึมา เรียกว่าใหญ่ใกล้ๆ กรุงเทพฯ ไว้กลางทะเลทราย มองไปทางไหนมีแต่ทะเลทรายและความแห้งแล้ง ลาสเวกัสสร้างมาตั้งแต่หลายสิบปีก่อน ตอนที่วิทยาการอะไรต่อมิอะไรไม่ได้ก้าวหน้าจนการสร้างเมืองทะเลทรายเป็นเรื่องง่ายอย่างทุกวันนี้ แต่เพราะเขาต้องการนำความเจริญไปสู่พื้นที่แห้งแล้งนั่นแหละ เขาถึงกัดฟันสร้างเมืองนี้ขึ้น เพื่อทำความเจริญเข้าสู่พื้นที่ทะเลทรายแห่งนี้ และมันก็ประสบผลสำเร็จดี แต่ก็ต้องรับมือกับปัญหาที่รู้อยู่แล้วว่าจะต้องเจอ ก็คือแหล่งน้ำที่จะเอาใช้ ซึ่งลาสเวกัสเผชิญปัญหานี้มาตลอด ลองนึกดูว่าเมืองกลาง
