ห่อวอที่กาดเมืองปาย
ผมเพิ่งเคยไปเที่ยวเมืองปายที่แม่ฮ่องสอนกับเขาครั้งแรก ก็ต้นเดือนธันวาคมของปีนี้ จึงไม่มีโอกาสเห็น “สภาพเดิมๆ” ของภูมิทัศน์เมืองปาย ที่นักท่องเที่ยวผู้มาเยือนรุ่นก่อนๆ พรรณนาไว้ ถึงสภาพบ้านเรือนหลังเล็กๆ ถนนแคบๆ ตรงโน้นเป็นร้านรวงของชาวบ้าน ตรงนี้เป็นที่ร่วมสังสรรค์เครื่องสูบคลายอารมณ์ของพวกบุปผาชน คนที่เคยเห็นสิ่งเหล่านั้นเมื่อราว 20 ปีก่อน ก็ได้แต่บรรยายให้ฟังถึงภาพความทรงจำที่คงไม่หวนคืนมาอีกแล้ว ปายก็คงเหมือนเชียงคาน เหมือนวังน้ำเขียว สวนผึ้ง ฯลฯ ที่นักท่องเที่ยวผู้ผ่านทางมาอีกครั้งจะได้รำลึกทบทวน ครุ่นคิดถึงอนิจลักษณะของสรรพสิ่ง อันย่อมเปลี่ยนไปเป็นธรรมดาโลก โดยมีมนุษย์เป็นผู้หมุนกงล้อแห่งความผันแปรนั้น อย่างไรก็ดี ท่ามกลางองคาพยพของเมืองสมัยใหม่ที่สวมทับลงไป เมืองท่องเที่ยวทุกแห่งย่อมต้องมีฉากและชีวิตซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง เป็นชีวิตของคนเล็กคนน้อยในพื้นที่นั้นจริงๆ ซึ่งเคยเป็นภาพที่แสนจะแจ่มชัดในอดีต ฉากที่ว่านี้ ผมคิดว่ายังมีอยู่อย่างน้อยสองแห่ง คือที่วัด อาณาบริเวณศาสนสถาน และตลาดนัด แต่เมื่อวัดสมัยใหม่เริ่มแบกหน้าที่อื่นๆ เพิ่มเข้ามา เช่น เป็นแหล่งท่องเที่ยว จุดตระเวนสะเดาะเครา
