อื่นๆ

แม้บทความนี้จะเริ่มต้นพาดหัวเนื้อหาด้วยคำว่า “ทำเงิน” แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า เลี้ยงน้องหมาคอร์กี้ แล้วขายเพื่อให้มีรายได้ เพราะเจ้าของสถานที่หรือคาเฟ่หมาคอร์กี้ที่กำลังจะเอ่ยถึง เลี้ยงหมาด้วยใจรัก รักตั้งแต่ก่อนจะนำมาเปิดเป็นคาเฟ่เสียอีก คุณธันย์ชนก คณาวงษ์ หรือ คุณปุ๊ เจ้าของคาเฟ่หมาคอร์กี้ ย่านถนนกัลปพฤกษ์ แขวงบางหว้า เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร เป็นคนจุดประกายคาเฟ่นี้ขึ้น คุณธันย์ชนก บอกว่า การเลี้ยงสัตว์เป็นสิ่งที่ชอบมาตั้งแต่เด็ก ไม่เจาะจงว่าเป็นสัตว์ชนิดไหน แต่ท้ายที่สุดเมื่อเริ่มโตก็เหลือเพียงสุนัขชนิดเดียวที่ยังคงเลี้ยงอยู่และมีหลายสายพันธุ์ ตั้งแต่โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ ไซบีเรียน ฮัสกี้ บีเกิ้ล สุนัขไทย ทุกอย่างเริ่มต้นมานานไม่น้อยกว่า 10 ปี จากความรักความชอบในสัตว์เลี้ยงชนิดนี้ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เกิดกิจการงอกเงยตามมา “เมื่อ 10 กว่าปีก่อน สุนัขที่เราซื้อจากฟาร์มที่มีชื่อ พอได้มาทางฟาร์มก็ชักชวนเราทำสุนัขประกวด เราก็ลองทำประกวด แต่สุดท้ายก็รู้ว่าไม่ใช่ เราเลี้ยงสุนัขเพราะรัก ต้องการให้เขาอยู่กับเราแล้วมีความสุข สบาย เราไม่มีความสุขที่ต้องพาสุนัขไปประกวด เลยตัดสินใจไม่เข้าวงการ

โรงเรียนที่เปิดรองรับนักเรียนเข้าศึกษาในพื้นที่อำเภอปากพนัง เป็นโรงเรียนระดับประถมศึกษา ปัจจุบันมีหลายแห่ง แต่ถ้าเป็นโรงเรียนเทศบาลที่ก่อตั้งมานานและอยู่ในความดูแลของรัฐบาล มีไม่กี่แห่ง และโรงเรียนเทศบาลปากพนัง 1 ก็เป็นหนึ่งในหลายโรงเรียนที่สามารถปลูกฝังนักเรียนให้มีความรู้ ความสามารถ ไม่น้อยไปกว่าโรงเรียนเอกชนแห่งอื่นในพื้นที่อำเภอปากพนัง โรงเรียนหลายแห่งในอำเภอปากพนัง มีการแข่งขันในเชิงวิชาการค่อนข้างสูง โรงเรียนเทศบาลปากพนัง 1 ก็เช่นกัน แต่ในการแข่งขันในเชิงวิชาการ โรงเรียนเทศบาลปากพนัง 1 ก็มีมุมของการส่งเสริมการเรียนรู้ในทุกๆ ด้านอย่างพอเพียงไปพร้อมกัน ดร. สุชาติ เอียดวงศ์ ผู้อำนวยการโรงเรียนเทศบาลปากพนัง 1 บอกว่า คำว่า “พอเพียง” ในรัชกาลที่ 9 ไม่ได้นำมาใช้เฉพาะกับงานเกษตร แต่สามารถนำไปใช้ได้กับทุกด้านในชีวิต โดยนำมาส่งเสริมให้เข้ากับแต่ละวิชา ซึ่งอาจารย์แต่ละสาขาวิชาที่มีอยู่ 77 คน ก็เข้าใจในสิ่งที่ต้องถ่ายทอดให้กับลูกศิษย์ให้เข้าใจไปในทิศทางเดียวกันให้ได้ เพื่อนำไปใช้ในชีวิตประจำวัน และแทรกซึมเข้าไปในการดำรงชีวิตทุกๆ ด้าน มุ่งหวังให้ลูกศิษย์นำไปใช้ได้จริง โรงเรียนเทศบาลปากพนัง 1

กระต่าย สัตว์เลี้ยงตัวเล็กน่ารักของใครหลายคน มีมากมายหลายสายพันธุ์ แต่ละสายพันธุ์มีความโดดเด่นที่แตกต่างและเหมือนกันอยู่ก็มาก แต่ใครจะเลี้ยงสายพันธุ์ใดก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของผู้เลี้ยง เช่น คุณวานิตย์ บุญภาย หรือน้องเจ เด็กหนุ่มที่เพิ่งจบการศึกษาด้านสาธารณสุขศาสตร์ หลงใหลการเลี้ยงกระต่าย ถึงขั้นมีจำนวนมากจนต้องทำเป็นฟาร์มกระต่ายเล็กๆ ไว้รองรับ ก่อนหน้าคุณวานิตย์ ทำฟาร์มสุนัขปอมเมอเรเนียนและและพันธุ์ชิวาวา กระทั่งได้งานทำในเมือง ทำให้ไม่มีเวลาดูแล จึงต้องเลิกกิจการไปโดยถาวร เมื่อมีโอกาสจึงกลับมาเลี้ยงสัตว์ตามความถนัดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เลือกเลี้ยงกระต่าย “ผมเลือกพันธุ์เท็ดดี้แบร์ และ พันธุ์วู้ดดี้ทอย เพราะน่ารักดี ทั้งสองสายพันธุ์ขนยาวและตัวไม่ใหญ่มาก ตั้งใจเลี้ยงไว้เป็นเพื่อนเล่น แต่เห็นความน่ารักของทั้งสองสายพันธุ์จึงอยากลองเอามาผสมเข้าด้วยกันดู คิดว่าน่าจะได้ลูกกระต่ายที่น่ารักแน่ๆ” สำหรับกระต่ายพันธุ์เท็ดดี้แบร์ เป็นกระต่ายทีพัฒนาขึ้นโดยคนไทยจนมีสายพันธุ์นิ่ง และสามารถถ่ายทอดลูกออกมาเช่นเดียวกับพ่อแม่ ไม่เป็นหมัน ไม่มียีนแคระ และมีขนยาวที่สวยงาม ตอนเล็กๆกระต่ายสายพันธุ์นี้ขนจะยัง

ย้อนกลับไปราวปี พ.ศ.2547 Maine Coon หรือ แมวเมนคูน ยังไม่เป็นที่รู้จักแพร่หลายนักในประเทศไทย หากเป็นกลุ่มแมวที่นำเข้าจากต่างประเทศ และได้รับความนิยมในยุคนั้น น่าจะเป็น Persian หรือแมวเปอร์เซีย หรือเรียกอีกอย่างว่า แมวเปอร์เซียน เป็นที่รู้จักและต้องการมากกว่า ทั้งยังมีฟาร์มเพาะขยายพันธุ์ จำหน่ายภายในประเทศไทยอย่างแพร่หลาย ต่างกับแมวเมนคูน ที่ตลาดเพาะจำหน่ายขยายพันธุ์ ยังไม่มีทิศทาง เช่นเดียวกับการทำฟาร์มแมว ของคุณเจตนิภัทธ์ หวังใจสุข หรือคุณซอล ที่ก่อนหน้านี้การทำฟาร์มแมวเปอร์เซียเป็นกิจการและงานที่รักของคุณแม่มาตั้งแต่คุณเจตนิภัทธ์ยังเด็ก เป็นการเพาะขยายพันธุ์และจำหน่ายแมวเปอร์เซีย 1 ในจำนวนไม่กี่ฟาร์มในขณะนั้น จากฟาร์มแมวเปอร์เซียที่ได้รับความนิยมอย่างดี แต่กลับเปลี่ยนสายพันธุ์แมวเป็น “เมนคูน” ทั้งที่แมวเปอร์เซียยังได้รับความนิยมไม่ตก ข้อข้องใจนี้คุณเจตนิภัทธ์ อธิบายว่า เพราะแมวเปอร์เซียมีฟาร์มที่เพาะขยายพันธุ์และจำหน่ายในประเทศไทยจำนวนหนึ่ง ส่วนแมวเมนคูนในยุคนั้น ความแพร่หลายและความนิยม รวมถึงการเป็นที่รู้จักของคนไทย เรียกได้ว่า “ศูนย์” ประกอบกับคุณแม่ชอบสุนัข แต่มีเชื้อสายไทย-มุสลิม

จากประสบการณ์เมื่อครั้งเป็นนักศึกษาฝึกงาน ต้องทำงานในบริษัทหรือโรงงาน ทำให้ คุณพุฒิพงศ์ คชาศักดิ์ ตอบกับตัวเองได้ว่า หากจบการศึกษาวิศวอุตสาหการจากเมืองหลวงแล้ว คงไม่กลับไปทำงานเป็นลูกจ้างในโรงงานหรือบริษัทอีกแน่นอน เพราะเข้าใจจิตใจตนเองดีว่า รักงานอิสระ ไม่ชอบตกเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของใคร ก่อนเรียนจบ จึงมองอาชีพไว้แต่เนิ่นๆ เพราะอย่างไรก็คงเลือกประกอบอาชีพอิสระ แล้วกลับมามุ่งมั่นทำที่บ้านเกิด ในอำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง คุณพุฒิพงศ์ ก็ไม่ได้หยิบจับงานเกษตรในมุมของพืช แต่กลับพุ่งตรงไปที่สัตว์ แรกเริ่มลองศึกษาเรื่องของการทำประมงและปศุสัตว์ ก็พบว่า ต้องใช้พื้นที่และต้นทุนสูงในการผลิต จึงหันมาเลือกเลี้ยงปลาสวยงาม โดยเฉพาะปลากัด เพราะเป็นปลาที่มีต้นทุนต่ำ แต่จำนวนผลผลิตสูง จึงเริ่มศึกษาการเพาะเลี้ยงจากเว็บไซต์ ลงทุนซื้อพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ 1 คู่ ขยายพันธุ์ในตู้กระจก ได้ลูกปลากัด 300-400 ตัว แต่ด้วยประสบการณ์การเลี้ยงไม่มี ทำให้มีลูกปลากัดรอดมาให้เลี้ยงจริงกว่า 10 ตัวเท่านั้น จึงกลับไปหาสาเหตุเพื่อป้องกันและแก้ไข ก็พบว่า ปัญหาเรื่องอาหารลูกปลาและขนาดของภาชนะที่ใช้เพาะปลา มีผลทำให้ลูกปลากั

ถ้าเอ่ยชื่อ กิตติพงษ์ เต็มยงค์ ชาวขอนแก่น โดยเฉพาะคนในเขตอำเภอเมือง จะคุ้นชื่อแน่นอน แม้จะไม่ได้เป็นคนดังระดับซุปเปอร์สตาร์ แต่ก็ทำงานในวงการข้าราชการการเมืองมาเกือบทุกระดับ ตั้งแต่นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด ไล่ตำแหน่งหน้าที่ก้าวขึ้นไปตามลำดับ มีโอกาสได้จับเข่าคุย ทำให้รู้ลึกซึ้งว่า คุณกิตติพงษ์ ไม่ใช่ข้าราชการการเมืองที่มุ่งหวังแต่ประโยชน์ทางตำแหน่งหน้าที่ แต่เพราะมีพื้นฐานทางด้านเกษตร และเห็นว่า เกษตร คือตัวบ่งชี้ความสุขของประชาชน พื้นฐานที่บ่มเพาะให้คุณกิตติพงษ์เจริญรอยตามคือ คุณพ่อ ที่เคยทำงานในสำนักงานปศุสัตว์จังหวัดขอนแก่นมาก่อน และคุณแม่ที่เคยทำสวนมะลิซ้อน ในเขตอำเภอเมืองขอนแก่นรายแรก แม้ว่าปัจจุบันจะไม่ได้ทำแล้วทั้งสองท่าน แต่ก็สืบทอดมาทางพันธุกรรมให้กับคุณกิตติพงษ์เต็มสายเลือด ปี 2535 คุณกิตติพงษ์ กลับจากต่างประเทศ คุณพ่อชวนลงทุนนำเข้าโคสายเลือดนอก เพื่อมาเพาะเลี้ยงในไทย ขายเป็นพ่อพันธุ์และขุนเนื้อขาย การนำเข้าในยุคนั้น เรียกได้ว่า เป็นกลุ่มแรกๆ ที่นำเข้าโคพ่อพันธุ์ฮินดูบราซิล จนเป็นที่ฮือฮาในวงกว้างระดับประเทศ แต่ท้ายที่สุดโคสายพันธุ์นี้ก็ไม่ได้ช่วยฟื้นตลาดเนื้อโคในเมืองไทย

โรงเรียนระดับประถมศึกษา เกือบทุกแห่ง เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องมีแปลงสำหรับปลูกผักสวนครัว เพราะเกษตร เป็นหนึ่งในการเรียนการสอนวิชาการงานพื้นฐานอาชีพ สำหรับโรงเรียนบ้านหนองสะแก หมู่ที่ 5 ตำบลวังศาลา อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี แล้ว ก็มีพื้นที่สำหรับการเกษตรเช่นกัน แต่ไม่ได้มีการเรียนการสอนเฉพาะระดับประถมศึกษา แต่เป็นโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา  เปิดสอนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนต้นด้วย นักเรียนทั้งหมด 155 คน มีบุคลากรผู้สอน รวม 19 คน ตั้งอยู่บนพื้นที่ 37 ไร่ จากพื้นที่ทั้งหมดกว่า 40 ไร่ แต่แบ่งให้กับหน่วยงานราชการในพื้นที่ใช้ประโยชน์ อาจารย์อาติม เค้าฉิม รักษาการในตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านหนองสะแก บอกว่า จำนวนบุคลากรของโรงเรียนมี 19 คน แต่ก็ไม่เพียงพอต่อการเรียนการสอน เพราะอาจารย์หลายท่านไม่ได้อยู่ในตำแหน่งผู้สอน และต้องดูแลงานด้านอื่นของโรงเรียน แต่อาจารย์ที่มีก็ช่วยกันดูแลการเรียนการสอนให้นักเรียนอย่างมีประสิทธิภาพไม่น้อยหน้าโรงเรียนในระดับเดียวกันแห่งอื่น แม้จะเป็นโรงเรียนขยายโอกาส แต่ก็ไม่มีงบประมาณมากพอจะจัดสรรกิจกรรมทางการเกษตรได้มากพอ หากไม่ให้ความสำคัญ พื้นที่ทำการเกษตรอาจมีเพียงเล