ไต้หวันพัฒนาหุ่นยนต์ช่วยงานเกษตร เปลี่ยนขยะเหลือทิ้ง สู่ปุ๋ยหมักรักษ์โลก

 การเกษตรเป็นงานที่ต้องใช้แรงงานมากและอาศัยประสบการณ์อย่างมาก  สถาบันวิจัยเทคโนโลยีอุตสาหกรรมแห่งชาติ(ITRI)  ของไต้หวัน ได้พัฒนาหุ่นยนต์เพื่อใช้ในการเก็บเกี่ยวพืชผลและรักษาความปลอดภัยในฟาร์ม โดยได้ทำการทดสอบนำร่องในสวนผลไม้ทั่วเมืองเกาหลงและผิงตงแล้ว  นายหลี่ ซือฉี (李士畦) ผู้อำนวยการวิทยาเขตภาคกลางของสถาบันวิจัยเทคโนโลยีอุตสาหกรรม (ITRI) กล่าวว่า การเกษตรและการประมงกำลังเผชิญกับปัญหาการขาดแคลนแรงงาน ซึ่งหุ่นยนต์สามารถแก้ไขได้ โดยหุ่นยนต์สามารถจัดการกับงานที่ซ้ำซากจำเจเพื่อเพิ่มผลผลิตและลดภาระงานของคนงาน    หุ่นยนต์เก็บเกี่ยวผ่านการฝึกฝนตัวเองโดยใช้ระบบการมองเห็นขั้นสูงเพื่อตรวจสอบว่าผลไม้ใดสุกพร้อมเก็บเกี่ยว มันจะเก็บเกี่ยวพืชผลโดยการดูดด้วยแผ่นดูดที่ปลายแขน หุ่นยนต์เก็บเกี่ยว มีขนาดที่เล็ก ทำให้สามารถเคลื่อนที่ในเรือนกระจกได้แล้ว ยังทนต่ออุณหภูมิตั้งแต่ 0 ถึง 60 องศาเซลเซียส และความชื้น 70 –  90%  รวมทั้งสามารถปรับเปลี่ยนให้เหมาะสมกับพืชผลและสภาพแวดล้อมการทำงานที่แตกต่างกันได้ หุ่นยนต์เฝ้าดูแลปศุสัตว์ใช้การถ่ายภาพความร้อนและการนำทางอัตโนมัติในการลาดตระเวนฟาร์มทั้งกลางวันและกลางคืน สามา

นับเป็น “ครั้งแรกในไทย” ที่มีการวิจัยเชิงลึกและการพัฒนาแบบจำลองเพื่อประเมินการคายระเหยน้ำของพืชด้วยเทคโนโลยีดาวเทียม เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการใช้น้ำของพืชเศรษฐกิจ โดยอาศัยข้อมูลที่เป็นบริบทของประเทศไทย โดย “การคายระเหยน้ำ” (Evapotranspiration) หรือที่เรียกว่าค่า ET ก็คือ ตัวแปรสำคัญของการประเมินการใช้น้ำของพืช ซึ่งเป็นตัวชี้วัดหลักที่สะท้อนปริมาณน้ำที่พืชใช้ไปจริงๆ ในชีวิตประจำวัน ที่ผ่านการวัดค่า ET ในประเทศไทย ยังมีข้อจำกัดและทำได้ยาก โดยทั่วไปจะใช้ 2 วิธีหลัก วิธีการแรกคือ การวัดโดยตรงในแปลงทดลอง ซึ่งใช้เครื่องมือตรวจวัดเฉพาะทาง เพื่อคำนวณหาค่าสัมประสิทธิ์ของพืช (KC) ที่เป็นอัตราส่วนระหว่างปริมาณการใช้น้ำของพืชจริง (ETc) กับปริมาณการใช้น้ำของพืชอ้างอิง (ETo) เพื่อนำมาคำนวณหาความต้องการน้ำของพืชได้อย่างแม่นยำ แต่มีข้อจำกัด คือวัดได้เฉพาะจุดและครอบคลุมพื้นที่ที่จำกัด ส่วนวิธีที่สองคือ การคำนวณจากข้อมูลอุตุนิยมวิทยา โดยนำค่าสภาพอากาศ เช่น อุณหภูมิ ความชื้น ปริมาณน้ำฝน และแสงแดด มาเข้าสูตรมาตรฐานขององค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ (FAO) เพื่อคำนวณหาค่าคายระเหยน้ำอ้างอิง (ETo) แล้วนำมา

“ครูอุษา” หรือ กัญญ์ณัทพัชร บุณยะโหตระ จากคุณครูและเจ้าของโรงงานเทียนแฟนซี สู่วิทยากรและเจ้าของอาคารพาณิชย์ขนาดสามชั้นครึ่งที่ถูกแปรสภาพเป็น ศูนย์การเรียนรู้ในโครงการสวนผักคนเมือง บนดาดฟ้า ของอาคารติดถนนใจกลางย่านห้วยขวางแห่งนี้ มีพืชผักสวนครัวหลากหลายชนิดที่ปลูกด้วยมือของครูอุษาซ่อนตัวอยู่ด้านบน ท่ามกลางตึกสูงในเมืองใหญ่ ไม่เพียงแต่พืชผักเท่านั้น แต่ภายใต้หลังตาของบ้านครูอุษา อีกทั้งยังมีไก่และเป็ดที่ถูกเลี้ยงไว้เพื่อให้ไข่สำหรับการบริโภคในบ้าน และหากลองเงี่ยหูฟังให้ดีแล้ว ก็จะได้ยินเสียงของความสุขลอยดังลอดออกมาจากบานประตู วันนี้เทคโนโลยีชาวบ้านชวนมาทำความรู้จักครูอุษาให้มากขึ้นผ่านบทสนทนาเล็กๆ ที่ครูอุษาร่วมพูดคุยกับเรา  จุดเริ่มต้นของสวนดาดฟ้า  สวนดาดฟ้า เกิดขึ้นมาในช่วงที่ครูอุษาหันกลับมาให้ความสำคัญกับสุขภาพร่างกายและชีวิตของตนเอง ตั้งแต่ครูอุษาเรียนจบคหกรรมศาสตร์และต่อโทในสาขาปฐมวัย ครูอุษาก็สอนหนังสือเป็นอาชีพมาโดยตลอด อีกทั้งครูอุษาในตอนนั้นยังมีโรงงานหล่อเทียนแฟนซีเป็นของตัวเอง ทำให้ครูอุษาละเลยและมองข้ามเรื่องของสุขภาพไป จนกระทั่งครูอุษาได้ตัดสินใจที่จะปิดโรงงานเทียน และกลับม

(ซินหัว) — ลัดเลาะศูนย์เพาะพันธุ์หมูขนาด 186.67 เฮกตาร์ (ราว 1,170 ไร่) ของบริษัท มู่หยวน ฟูดส์ กรุ๊ป จำกัด (Muyuan Foods Group) ในเมืองเจิ้งโจว มณฑลเหอหนานทางตอนกลางของจีน ประกอบด้วยโรงเรือนเลี้ยงหมูหลายชั้นจำนวน 13 แห่ง พร้อมสารพัดสิ่งอำนวยความสะดวก ได้แก่ ศูนย์แปรรูปอาหารสัตว์ สายการผลิตเนื้อสัตว์ ศูนย์คุ้มครองสิ่งแวดล้อม และพื้นที่กำจัดซากสัตว์อย่างถูกสุขลักษณะ ศูนย์เพาะพันธุ์แห่งนี้ประยุกต์ใช้ระบบอัจฉริยะหลายรูปแบบเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการเพาะเลี้ยงและดูแลสุขภาพหมู เช่น ระบบตรวจวัดอัจฉริยะ ระบบควบคุมสภาพแวดล้อมอัจฉริยะ และระบบให้อาหารอัจฉริยะ ทั้งยังใช้พลังงานที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม เช่น พลังงานแสงอาทิตย์และพลังงานลม ควบคู่กับเทคโนโลยีลดแอมโมเนียและกำจัดกลิ่น ตลอดจนระบบหมุนเวียนระหว่างการเพาะปลูกและการเลี้ยงสัตว์ เพื่อเอื้อต่อการพัฒนาที่ยั่งยืน ประหยัดพลังงาน และลดการปล่อยคาร์บอน (บันทึกภาพวันที่ 7 ก.ย. 2026)

ท่ามกลางกระแสโลกที่กำลังตื่นตัวเรื่องสิ่งแวดล้อมและการลดขยะพลาสติก ภาคการเกษตรเองก็เริ่มเผชิญคำถามสำคัญว่า จะทำอย่างไรให้การผลิตเติบโตควบคู่ไปกับความยั่งยืนได้จริง เพราะแม้ “พลาสติก” จะเป็นวัสดุที่ช่วยอำนวยความสะดวกให้กับการเกษตรในหลายด้าน แต่ในอีกมุมหนึ่ง พลาสติกจำนวนมหาศาลกลับกลายเป็นภาระต่อสิ่งแวดล้อมในระยะยาว โดยเฉพาะพลาสติกที่ผลิตจากปิโตรเลียม ซึ่งใช้เวลาย่อยสลายนานและก่อให้เกิดปัญหามลพิษสะสมทั่วโลก ในช่วงเวลาที่หลายประเทศเริ่มให้ความสำคัญกับเศรษฐกิจสีเขียวและการลดคาร์บอนฟุตพรินต์ “ยางพารา” ซึ่งเป็นพืชเศรษฐกิจสำคัญของไทย กำลังถูกมองใหม่ในฐานะวัสดุแห่งอนาคต ที่สามารถต่อยอดได้มากกว่าการผลิตยางรถยนต์หรือผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมทั่วไป เพราะวันนี้ นักวิจัยไทยกำลังพยายามเปลี่ยน “ยางธรรมชาติหรือยางพารา” ให้กลายเป็นวัสดุที่ตอบโจทย์ทั้งเศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อม ผ่านนวัตกรรม “ถุงเพาะกล้ายางพาราย่อยสลายได้” ที่ช่วยลดการใช้พลาสติก พร้อมเพิ่มมูลค่าให้กับยางพาราไทยในเวลาเดียวกัน ดร.ไพโรจน์ จิตรธรรม นักวิจัยอาวุโส และผู้อำนวยการกลุ่มวิจัยนวัตกรรมการแปรรูปยาง ศูนย์เทคโนโลยีโลหะและวัสดุแห่งชาติ สวทช. กล่า

จากชีวิตที่เร่งรีบในลอสแอนเจลิส สู่ฟาร์มเล็กๆ ในรัฐเมน สหรัฐอเมริกา “เมลิสซา ชไนเดอร์” ไม่เคยคิดว่าจะกลายมาเป็นคนเลี้ยงแกะ แต่การเข้ามาดูแลฟาร์ม Casa Portal กลับทำให้ค้นพบว่า แกะไม่ได้มีหน้าที่แค่ให้เนื้อหรือขน หากยังเป็นส่วนหนึ่งของการฟื้นฟูดินและระบบนิเวศได้อีกด้วย จากคนเมือง สู่ชีวิตที่ใกล้ดินมากขึ้น เมลิสซา ชไนเดอร์ เล่าว่า ย้ายจากลอสแอนเจลิสมาอยู่รัฐเมน โดยตั้งใจมองหาชีวิตที่ช้าลงและใกล้ชิดธรรมชาติมากขึ้น จึงเข้ามาดูแล Casa Portal ฟาร์มที่มีฝูงแกะพันธุ์ Navajo-Churro ซึ่งเป็นสายพันธุ์เก่าแก่ที่เกี่ยวข้องกับชาวดินี (Diné) ในพื้นที่ตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา เดิมทีเมลิสซาไม่ได้ตั้งใจจะเป็นคนเลี้ยงแกะ แต่เมื่อได้ใช้เวลาอยู่กับสัตว์และผืนดินมากขึ้น จึงเริ่มมองเห็นว่าการทำฟาร์มไม่จำเป็นต้องเน้นการผลิตให้ได้มากที่สุดเสมอไป แต่สามารถทำงานไปพร้อมกับธรรมชาติได้ ฟื้นดินด้วยการ “ปล่อยให้ธรรมชาติทำงาน” ก่อนหน้านี้พื้นที่ของ Casa Portal เคยผ่านการทำไม้ ทำให้ดินเสื่อมโทรม ระบบธรรมชาติถูกรบกวน และมีต้นไม้เหลืออยู่น้อย เจ้าของฟาร์มรุ่นก่อน จึงเริ่มฟื้นฟูพื้นที่ด้วยแนวทางเพอร์มาคัลเจอร์ (Perma