ครูร้อยเอ็ดแจกสูตรทำนาให้มีกำไร ข้าวทนแล้ง ได้ผลผลิต 800 กก./ไร่

2 สามีภรรยา คุณครูทวีวุฒิ  และคุณครูสายหยาด จันทร์คูเมือง เกิดและเติบโตในครอบครัวชาวนา ช่วยพ่อแม่ทำนามาแต่วัยเด็ก หลังเรียนจบก็รับราชการครู และมีอาชีพเสริมเป็นชาวนาในช่วงวันหยุด บนเนื้อที่กว่า 100 ไร่ในพื้นที่บ้านโพนเดื่อ หมู่ที่ 4  ตำบลทุ่งหลวง อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด  คุณครูทวีวุฒิ  และคุณครูสายหยาด จันทร์คูเมือง มีโอกาสเข้าร่วมโครงการ “เพาะดี กินดี – ข้าว” ซึ่งบริษัท ซินเจนทา ครอป โปรเทคชั่น จำกัด ร่วมกับ องค์กรความร่วมมือระหว่างประเทศของเยอรมัน (GIZ) ประจำประเทศไทย  เดินหน้าส่งเสริมการผลิตข้าวอย่างยั่งยืนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ  มุ่งพัฒนาศักยภาพชาวนามากกว่า 150 คน ใน สามจังหวัด ได้แก่ ร้อยเอ็ด อุบลราชธานี และสุรินทร์ ผ่านการเรียนรู้จากแปลงสาธิต 6 แปลง  แปลงละ 8 กรรมวิธีทดลอง ภายใต้แนวคิด “ปลูกข้าวเท่าทันภูมิอากาศ” (Climate-Smart Rice Farming) โดยถ่ายทอดองค์ความรู้และแนวทางการจัดการนาข้าวอย่างมีประสิทธิภาพ ครอบคลุมตั้งแต่การจัดการธาตุอาหารตามผลวิเคราะห์ดิน การใช้สารกระตุ้นชีวภาพ (Bio stimulant) ไปจนถึงการจัดการศัตรูพืชแบบผสมผสาน (Integrated Pest Management: IPM) เพื่อศึกษาแล

แหนแดง เป็นพืชตระกูลเฟิร์นชนิดลอยน้ำ เจริญเติบโตลอยอยู่บนผิวน้ำในที่ที่มีน้ำขังในเขตร้อนและเขตอบอุ่น แหนแดงที่พบอยู่ทั่วโลกมีอยู่ด้วยกัน 7 ชนิด ในประเทศไทยมีอยู่เพียงชนิดเดียว คือ อะซอลล่า พินนาต้า (Azolla pinnata) ต้นแหนแดง ประกอบด้วยส่วนต่างๆ คือ ลำต้น ราก และใบ แหนแดงมีกิ่งแยกจากลำต้น ใบของแหนแดงเกิดตามกิ่งเรียงสลับกันไป ใบแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือใบบนและใบล่าง มีขนาดใกล้เคียงกัน ใบล่างค่อนข้างโปร่งใส มีคลอโรฟิลล์น้อยมาก ใบบนเป็นสีเขียวมีคลอโรฟิลล์เป็นองค์ประกอบ ดร. ศิริลักษณ์ แก้วสุรลิขิต นักวิชาการเกษตรชำนาญการพิเศษ กลุ่มงานวิจัยจุลินทรีย์ดิน กลุ่มวิจัยปฐพีวิทยา กองวิจัยพัฒนาปัจจัยการผลิตทางการเกษตร กรมวิชาการเกษตร เล่าว่า แหนแดงที่ขึ้นอยู่ตามแหล่งน้ำธรรมชาติในบ้านเรา เป็นแหนแดงสายพันธุ์ อะซอลล่า พินนาต้า (Azolla pinnata) มีขนาดเล็กกว่าแหนแดงสายพันธุ์ที่กรมวิชาการเกษตรพัฒนาขึ้นมาเพื่อให้เกษตรกรนำไปใช้ประโยชน์ในปัจจุบัน ประมาณ 10 เท่า ทำให้ขยายพันธุ์ได้ช้ากว่า แหนแดง มีประวัติการใช้เป็นปุ๋ยพืชสดในนาข้าว ในประเทศสังคมนิยมเวียดนาม และสาธารณรัฐประชาชนจีนมานานหลายศตวรรษแล้ว “กรมวิชาการเกษ

ผู้เขียน : Huynh Nhat Mai Van ใครที่ชอบอาหารญี่ปุ่น คงคุ้นตากับใบไม้ขอบหยักที่วางเคียงมากับซาชิมิหรือซูชิ ใบเล็กๆ ที่ดูเหมือนมีไว้ตกแต่งจานนี้คือ “ใบชิโสะ” ผักสมุนไพรกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่ช่วยเพิ่มรสชาติให้อาหาร และยังมีสารอาหารน่าสนใจ จนเป็นวัตถุดิบอีกชนิดที่ชวนให้ทำความรู้จักมากกว่าการเป็นเพียงผักเคียง ใบชิโสะ นับเป็นอีกหนึ่งสมุนไพรที่มีสรรพคุณมากมายให้กับทุกคน นอกจากช่วยเพิ่มกลิ่นหอมในอาหาร ใบชิโสะยังมีประโยชน์ต่อสุขภาพมากกว่าที่คิดด้วย เป็นพืชสมุนไพรที่มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว นิยมนำมาใช้ประกอบอาหารในประเทศญี่ปุ่น โดยเฉพาะเมนูซูชิ ซาชิมิ สลัด และอาหารประเภทซุป นอกจากช่วยเพิ่มกลิ่นหอมรสชาติให้อาหารแล้ว ใบชิโสะยังอุดมไปด้วยสารอาหารสำคัญ เช่น ใยอาหาร วิตามินซี แคโรทีน และโปรตีนรวมถึงสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพที่ช่วยปกป้องร่างกายอย่างครบถ้วน ใบชิโสะมีความผูกพันกับชาวญี่ปุ่นมาอย่างยาวนาน โดยชาวญี่ปุ่นนำมาใช้เป็นทั้งผักเคียงและส่วนประกอบในอาหารหลายชนิด ใบชิโสะ มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Bai Shiso นอกจากประเทศญี่ปุ่นแล้วยังพบการปลูกและบริโภคในประเทศอื่นๆ ในเอเซียด้วย เช่น เวียดนาม จีน และเกาหลี เนื่องจากเป

เก็บเมล็ดพันธุ์ถือเป็นปัจจัยสำคัญอย่าง หนึ่งในการเพาะปลูก เพราะถึงแม้ว่าเราจะมีดิน และน้ำ แต่ถ้าต้องซื้อเมล็ดพันธุ์ทุกรอบ เราก็หนี ไม่พ้นการพึ่งพาคนอื่นตลอดเวลา เมื่อมีการ เพาะปลูกพืชผักเป็นจำนวนมาก เมล็ดพันธุ์ที่ต้องใช้ ก็ต้องมากขึ้นตามไปด้วย จะดีกว่าไหมถ้าเรา สามารถเป็นเจ้าของเมล็ดพันธุ์เองและเก็บเมล็ด พันธุ์ปลูกได้ในฤดูปลูกต่อๆ ไปได้การเก็บเมล็ด พันธุ์ที่จะนำเสนอในวันนี้ มี 2 ลักษณะคือ การเก็บ เมล็ดพันธุ์ แบบแห้ง และ การเก็บเมล็ดพันธุ์ แบบเปียก เมล็ดพันธุ์แบบแห้ง ส่วนใหญ่มักจะอยู่ ในฝัก เช่น ถั่ว กระเจี๊ยบ ข้าวโพด และดอกไม้ ทั่วไป ให้นำฝักมามัดรวมกันและนำไปตากแดด ประมาณ 3-4 วัน จากนั้นแกะเมล็ดออกจากฝัก ส่วนเมล็ดพันธุ์ที่ติดอยู่กับช่อดอกจำนวนมาก เช่น คะน้า ผักสลัด ผักกาด ให้นำช่อดอกตีเพื่อให้เมล็ด ร่วงออกมาจากช่อ ทำความสะอาดโดยการใช้ลม เป่าหรือใช้แรงงานคนในการคัดเมล็ดเพื่อแยก สิ่งเจือปนออกจากเมล็ดพันธุ์ จากนั้นนำมาใส่ ตะกร้าพึ่งลม และคอยเกลี่ยเมล็ดเพื่อให้แห้ง หากเมล็ดไม่แห้ง เมื่อเก็บรักษาจะทำให้เกิดความชื้นและความร้อนขึ้น ทำให้เมล็ดเสื่อมสภาพ อย่างรวดเร็วเกิดเชื้อราเข้าทำลาย เมล็ดพ

” ญี่ปุ่น” เป็นหนึ่งในผู้นำด้านนวัตกรรมอาหารของโลก เพราะมีระบบนิเวศที่แข็งแกร่งตั้งแต่พื้นฐานการวิจัย การรับรองผลิตภัณฑ์ ขณะเดียวกัน คนญุี่ปุ่นเปิดใจเรียนรู้เทคโนโลยีใหม่ๆ ที่ต่างวัฒนธรรมจากประเทศต่างๆ เพื่อนำมาพัฒนาต่อยอดจนกลายเป็นนวัตกรรมใหม่ของประเทศญี่ปุ่นในเวลาต่อมา ส่งผลให้ญี่ปุ่นมีการสร้างและพัฒนาอาหารของชาติตัวเองอย่างต่อเนื่องแล้วยังกลายเป็นสินค้าส่งออกทำเงินไปทั่วโลกอีกด้วย ขณะเดียวกัน บริษัทเอกชนของญี่ปุ่น ก็มีการเชื่อมโยงการทำงานร่วมกับมหาวิทยาลัยต่างๆ เพื่อพัฒนาเทคโนโลยีด้านอุตสาหกรรมอาหารด้วยเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องส่วนผสมอาหารและเทคโนโลยีการหมักที่ได้รับการยอมรับระดับสากล ปัจจัยเหล่านี้ช่วยให้ญี่ปุ่นสามารถพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่ตอบโจทย์เทรนด์รักษ์สุขภาพ สังคมผู้สูงวัย และความยั่งยืนได้อย่างมีประสิทธิภาพ เทคโนโลยีการถนอมอาหารสุดล้ำจากญี่ปุ่น “Advertiser” ท่ามกลางความกังวลที่เพิ่มขึ้นเกี่ยวกับการเติบโตของประชากรโลกและวิกฤตการณ์ด้านอาหาร ZEROCO บริษัทแห่งหนึ่งในญี่ปุ่นได้พัฒนาโซลูชันการเก็บรักษาด้วยความเย็นรูปแบบใหม่ ซึ่งถือเป็น “เทคโนโลยีการถนอมอาหารแบบที่สาม” ที่แตกต่างไปจากก

“มะม่วงขาวนิยม” หรือ “น้ำดอกไม้มัน” เป็นผลไม้ทำเงินที่น่าสนใจ เกษตรกรจำนวนมากสนใจปลูกเป็นไม้ผลประจำสวน เพราะมะม่วงพันธุ์ปลูกดูแลง่าย มีลักษณะโดดเด่นไม่เหมือนใคร คือ มีผลใหญ่ รูปทรงสวยงาม เนื้อแน่น เมล็ดบางลีบ ผลดิบจะมีรสชาติคล้ายเขียวเสวย หากรับประทานตอนสุก เนื้อมะม่วงจะมีรสชาติหวานนุ่ม ละมุนลิ้น คล้ายมะม่วงน้ำดอกไม้ ที่มาของ “มะม่วงขาวนิยม” “มะม่วงขาวนิยม” เกิดจากการกลายพันธุ์จากการเพาะเมล็ดมะม่วงเขียวเสวย เมื่อ ปี พ.ศ. 2510 นายขาว น้อยรักษา ได้นำเมล็ดมะม่วงเขียวเสวยมาปลูกและบังเอิญมีต้นที่กลายพันธุ์ 1 ต้น ซึ่งมีลักษณะเด่นคือ มีผลใหญ่ รูปทรงสวยงาม ผลดิบ มีรสชาติมัน หวานคล้ายมะม่วงเขียวเสวย ส่วนผลสุกรสชาติหวานหอม เนื้อแน่น เมล็ดแบนลีบคล้ายมะม่วงน้ำดอกไม้ นายขาวจึงตั้งชื่อว่า “มะม่วงน้ำดอกไม้มัน” หลังจากได้มะม่วงพันธุ์นี้มาแล้ว นายขาวได้บำรุงดูแลรักษาเป็นอย่างดี จนมีความมั่นใจว่าสายพันธุ์นิ่งดีแล้วจึงทำการขยายพันธุ์ โดยปลูกในพื้นที่สวนของครอบครัวน้อยรักษาในพื้นที่ เขตบางบอน และเขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร เมื่อมีผลผลิตออกมานายขาวได้ส่งขายให้กับแม่ค้าปรากฏว่าได้ผลตอบรับเป็นอย่างดีมาก จึงได้ข