เทคนิคเกษตร

สวัสดีครับท่านผู้อ่านที่รักทุกท่าน วันนี้เป็นเหมือนหนึ่งวาระพิเศษที่ผมขอนำเรื่องราวมาเล่าให้ฟัง (อ่าน) กัน เรื่องก็คือ ผมโชคดี (หรือเปล่าหว่า) ได้มีโอกาสทำรายการโทรทัศน์ ทิดโสok เป็นรายการในลักษณะวาไรตี้เกษตร ทางช่อง psi73 (จานดำ) ออกอากาศช่วงเวลา 16.00-16.30 น. ทุกวันเสาร์-อาทิตย์ โจทย์ใหญ่คือ ทำอย่างไรจึงจะฉีกออกจากรายการเกษตรตามช่องต่างๆ ที่มีอยู่แล้ว ผมและทีมงานร่วมกันออกแบบรายการในลักษณะที่เราอยากเห็น สมมติเราเป็นคนดู ก็ออกมาประมาณว่า เราจะถ่ายทอดวงจรชีวิตเกษตรกร ปลูก ดูแล แปรรูป ขาย และบริโภค โดยในทุกเทปที่ต้องมีประจำก็คืออาหาร นำผลผลิตจากสวนเกษตรมาปรุงอาหาร และบางส่วนก็มีการสนับสนุนจากกลุ่มเพื่อนในแวดวงเกษตรด้วยกัน เช่น หนังสือพิมพ์กุ้งไทย – สนับสนุนกุ้งสดๆ มาปรุงอาหาร, พฤษภาฟาร์ม – สนับสนุนปลาและสินค้าแปรรูปจากปลาในฟาร์มมาให้ปรุงอาหาร, บริษัท เลิศรส เบฟเวอเรส จำกัด – สนับสนุนน้ำผลไม้ ผลิตภัณฑ์น้ำแปรรูปต่างๆ, เนินกระทิง อิงกมลโฮมสเตย์ เขาแผงม้า – ร่วมสนับสนุนที่พัก, น้ำพริกกากหมูกาญจนา, ยาสีฟันภูมันตรา – สนับสนุนยาสีฟันมาร่วมแจก, น้ำดื่มจากสวนคุณโซ – น้ำดื่มสะอาดที่จัดมาประจำกอง

ยอมรับว่ายังทำใจไม่ได้ เมื่อเห็นสาวงามที่เป็นตัวแทนจากประเทศพม่าในชุดบิกินี เข้าประกวดนางงามนานาชาติเวทีหนึ่ง เข้าใจดีว่าเวลานี้พม่าเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่ประเทศเผด็จการอีกต่อไปแล้ว แต่มันเร็วเกินกว่าจะตั้งตัว พูดอย่างนี้ไม่ใช่ “ปากว่าตาขยิบ” ทำเป็นเสแสร้งแกล้งไม่ชอบชุดบิกินี เพียงแต่ว่าภาพสาวพม่านุ่งผ้าซิ่น ประแป้งตะนะคา (หรือทานาคา) ที่พวงแก้มเป็นเอกลักษณ์ ยังค้างคาอยู่ในห้วงความทรงจำ ยิ่งเมื่อนึกถึงคุณย่าคุณยายในชนบทเมืองพุกาม มัณฑะเลย์ เห็นนังหนูกับบิกินีตัวจิ๋วยืนแอ่นระแน้ให้คนรุมดู มีหวังร้อง…อกอีแป้นแตก…กันระงม ! แต่พูดก็พูดเถอะ ผ้าซิ่้นยังมีนุ่งกันหลายประเทศ ทว่า “ทานาคา” นี่สิ เป็นแป้งสมุนไพรประทินผิว ที่จำแนกสาวมอญกับพม่าให้แตกต่างจากคนทั้งโลกอย่างแท้จริง ขนาดสาวออฟฟิศพม่าที่ว่าทันสมัย ใช้แป้งพัฟยี่ห้อหรูราคาแพงแค่ไหน แต่ก็ยังต้องรองพื้นแรกด้วย “ทานาคา” เพราะช่วยให้ผิวหน้านุ่มเนียน ไม่ทำหน้าพังเหมือนคอสเมติกทั้งหลาย “…ผู้หญิงพม่ามีชื่อเสียงว่าผิวหน้าเนียน เพราะพวกเธอใช้ทานาคา (Thanakha) แป้งที่ได้มาจากการนำเปลือกของต้นตะนะคามาบดให้ละเอียดใช้ป้องกันผิวจากแสงแดด และมีคุณสมบัติเป็น

ปิ่นโตเถาเล็กสุดแสนดีใจได้เจอร้านอาหารพื้นบ้านอร่อยล้นเหลือที่เพิ่งเปิดมาเพียงปีเดียว ขายแค่วันละ 2 รอบ ขอกระซิบบอกว่าถ้าจองตอนนี้ก็อีกประมาณ 5 เดือนถึงจะได้ลิ้มลอง ร้านนี้มีชื่อว่า บ้านนวล ซ่อนตัวอยู่ใน ซอยสามเสน 2 เจ้าของร้านคือสองศรีพี่น้องมือสมัครเล่น ที่ตอนนี้กลายเป็นมืออาชีพ มีพี่สาวชื่อยุวรัตน์คือแม่ครัว ควบคู่กับเป็นติวเตอร์สอนภาษาอังกฤษ และน้องชาย ทอมมี่ คือฟู้ดสไตลิสต์ คอยดูแลหน้าร้าน ปิ่นโตเถาเล็กโชคดีได้น้องผึ้ง-นุชสินี เพื่อนของน้องยุเป็นผู้จองให้ (แม้แต่เพื่อนก็ต้องจองล่วงหน้าไม่เว้นนะจ๊ะ) เพราะรู้ว่าข้าพเจ้าชื่นชอบร้านแบบนี้มาก เจ้าของร้านสาวโสดนี้จะออกแนวศิลปินอินดี้สักหน่อย (แต่ใจดีมากไม่เย่อหยิ่ง) เพราะต้องจองร้านผ่าน อินสตาแกรม (Instagram) baannual372 ทาง Direct Message หรือจองผ่านไลน์ (Line) (มี Line ID 0818897403) แค่สองช่องทางนี้เท่านั้น บอกวันเวลาจำนวนคนที่จะไป แล้วน้องยุมักจะมาตอบในตอนเช้ามืดวันรุ่งขึ้น พอถึง 1 อาทิตย์ก่อนวันนัด น้องยุก็จะส่งข้อความมาให้ยืนยันคิวอีกครั้ง พร้อมกับส่งเมนูมาให้ว่าจะสั่งอะไรบ้าง ซึ่งแฟนๆ ต้องสั่งล่วงหน้าให้พอไปเลย สั่งเมนูละกี่จานให

เมื่อครั้งอดีต พื้นที่บ้านเราเกือบทุกพื้นที่ก็ว่าได้ ที่มีพืชพรรณนานา เจริญงอกงามให้กับบ้านเมือง มีทั้งพืชอาหารปาก อาหารตา อาหารใจ โดยเฉพาะพืชอาหารปาก พวกพืชผักต่างๆ มีทั้งผักพื้นบ้านประเภท กินใบ กินหัวหรือราก กินดอก กินผล สารพัดพืชที่งอกงาม ต่างกับเดี๋ยวนี้ที่หาพื้นที่จะปลูกผักไว้กินก็หาได้น้อยลงไปมาก พื้นที่ถูกรับใช้สนองตัณหาความอยากของคนเรา ที่เรียกว่าความจำเป็น ไปเสียหมด เป็นตึกรามบ้านช่อง สนามกอล์ฟ สวนสนุก ตลาด ร้านค้า ถนนหนทาง จะหาที่หยอดผักที่คนมักกินมักใช้ประโยชน์ สักกอสักหลุมก็ชักยาก เห็นมีที่พอเป็นประโยชน์ได้บ้างก็ตรง รั้วบ้าน หรือบริเวณที่ว่างข้างรั้วที่จะตั้งกระถาง กระบะดินปลูกต้นไม้ได้นิดๆ หน่อยๆ ข้างรั้วหาที่มีดิน หยอด หรือปลูกพืชเถาเลื้อย เช่น ตำลึง มะระขี้นก บวบหอม หรือแม้แต่ ผักปลัง พืชผักเป็นอาหาร เป็นน้ำยาหล่อลื่น ก็ยังได้อยู่ “ผักปลัง” เป็นพืชผักที่หลายๆ คนรู้จัก แต่สมัยนี้ไม่แน่ใจนัก ว่าจะรู้จักกันมากหลายคน เป็นผักเก่าแก่ที่มีมาแต่โบร่ำโบราณ คนเมื่อก่อนใช้ประโยชน์จากผักปลังหลายอย่าง นอกจากจะใช้เป็นอาหารแล้ว ยังใช้เป็นยา จะเรียกว่าสมุนไพร หรือยาพื้นบ้านก็คงได้ มีหลา

แพทย์หญิงภัทร์  สิทธิการิยกุล  หัวหน้าสาขาวิชาเวชศาสตร์ครอบครัว  ศูนย์การแพทย์ปัญญานันทภิกขุ ชลประทาน มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ  นำทีมนักสุขศึกษาลงพื้นที่ให้บริการชุมชนให้ความรู้ด้วยการอบรมเชิงปฏิบัติการในโครงการการดูแลผู้สูงอายุที่บ้านโดยจิตอาสาหมอจิ๋ว ณ อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว  อบรมเยาวชนให้มีความรู้เบื้องต้นด้านการดูแลสุขภาพและปฐมพยาบาลขั้นพื้นฐานเพื่อนำไปดูแลสูงสูงอายุที่บ้าน ซึ่งการอบรมในครั้งนี้มุ่งหวังให้ผู้เข้าอบรมได้มีความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการดูแลสุขภาพ  โรคพื้นฐานต่างๆ ที่คนไทยส่วนใหญ่มักเป็นในวัยสูงอายุ  และยังเป็นการปลูกฝังให้เยาวชนเกิดแรงบันดาลใจอยากจะเป็นหมอช่วยดูแลสุขภาพของคนในครอบครัวและเพื่อนบ้าน   เด็กๆ จะสนุกกับการทำหน้าที่หมอจิ๋ว และผลพลอยได้คือคนในครอบครัวรวมถึงคนในหมู่บ้านจะมีปฏิสัมพันธ์มีการพบปะพูดคุยกันมากขึ้น ทำให้ผู้สูงอายุคลายเหงาและมีสุขภาพจิตดี มีแรงกระตุ้นช่วยส่งเสริมให้เกิดการดูแลซึ่งกันและกัน หนึ่งในโรคที่ได้มีการฝึกอบรมให้ความรู้แก่หมอจิ๋วก็คือ โรคความดันโลหิตสูง (hypertension/high blood pressure) ซึ่งเป็นโรคที่มักพบในผู้สูงอายุ  โรคนี้เ

ในช่วงเดือนเมษายนนี้ เรารู้กันดีว่าอากาศร้อนขนาดไหน ซึ่งแน่นอนว่าสิ่งที่ตามมาหลังจากอากาศร้อนมากๆ ก็คือ ค่าไฟฟ้าภายในบ้านจะสูงขึ้นเป็นอย่างมาก เพราะเรามีการใช้ไฟกันมากขึ้น ซึ่งหลักๆ ค่าไฟที่เพิ่มขึ้นก็จะมีเหตุมาจากการเปิดเครื่องปรับอากาศเพื่อคลายร้อน จริงอยู่ที่วิธีนี้ช่วยให้หายร้อนกายได้ แต่มันจะไปเพิ่มความร้อนใจแทนนี่สิ เพราะเราจะมีค่าใช้จ่ายมากขึ้นนั่นเอง วันนี้ MoneyGuru.co.th จะขอแนะนำ 7 วิธีช่วยประหยัดเงินค่าไฟภายในบ้านช่วงหน้าร้อน ให้ได้ทราบกัน เพื่อที่จะได้ดับร้อนกายแต่ไม่เพิ่มความร้อนใจให้พวกเราครับ 7 วิธีช่วยประหยัดเงินค่าไฟภายในบ้านช่วงหน้าร้อน 1.เครื่องใช้ไฟฟ้าไหนไม่ได้ใช้งานก็ให้ถอดปลั๊กออก ข้อนี้ถือว่าเป็นทั้งการช่วยประหยัดค่าไฟและช่วยรักษาความปลอดภัยให้กับบ้านและทรัพย์สินของเราไปพร้อมกันเลย เพราะว่าเครื่องใช้ไฟฟ้านั้นต่อให้เราไม่ได้ใช้งาน แต่หากเราเสียบปลั๊กไว้ กระแสไฟก็จะยังคงวิ่งอยู่ ซึ่งส่วนนี้จะทำให้เรามีค่าไฟเพิ่มขึ้นโดยใช่เหตุนั่นเอง โดยเฉพาะกับเครื่องคอมพิวเตอร์และทีวี ที่อยู่ในโหมด สแตนบาย หรือ โหมดสลีป นั้น หลายๆ คนอาจจะคิดว่าไม่ได้ใช้ไฟฟ้า แต่อันที่จริงนั้นเครื

สมัยเด็กๆ เชื่อว่าหลายคนเคยมีกับข้าวประหลาดๆ เป็นสูตรทำกินเองเล่นๆ กันนะครับ อย่างผมนั้น มี “เครื่องจิ้ม” อยู่ถ้วยหนึ่ง คือพอผมกินน้ำพริกกะปิที่แม่ตำให้ (ไม่เผ็ดมาก) หมดถ้วยเล็กแล้วยังไม่อิ่ม ก็จะขยอกซอสถั่วเหลืองปรุงรสลงถ้วยเก่านั้น บีบมะนาว โรยพริกป่น แล้วบี้เนื้อปลาทูทอดลงไปคลุก เป็นน้ำพริกเนื้อปลาทูข้นๆ ที่คลุ้งไปด้วยกลิ่นซอสถั่วเหลือง เอามาคลุกข้าวหรือจิ้มมะเขือเปราะกินจนหมดเกลี้ยงถ้วยอย่างเร็วเลยแหละ ทุกวันนี้ ผมแทบจะเลิกกินซอสถั่วเหลืองปรุงรสไปแล้ว แต่ปลาทูคงไม่สามารถจะเลิกได้ มันเป็นปลาที่อร่อย เนื้อซุยนุ่มนวล หาได้ทั่วไปทั้งตลาดสด ซุปเปอร์มาร์เก็ต รถพุ่มพวง แถมมีหลายชนิดให้เลือก เช่น คนรุ่นผมมักพิสมัยปลาทูหลังสั้น (shortbodied mackerel) ตัวเล็ก ก้างอ่อน มีมันมาก มันคือปลาทูนึ่งแม่กลองตัวเล็กนั่นแหละครับ ส่วนคนรุ่นถัดๆ มา ก็อาจชอบปลาทูตัวใหญ่หน่อย หรือจำพวกปลาลัง เนื้อแข็งขึ้น ไม่เละง่าย มีกลิ่นหอมไปอีกแบบ ราคาก็ค่อนข้างสูงกว่า ไม่มีใครผิดถูกดีงามกว่ากันหรอกครับในเรื่องรสนิยมด้านอาหาร ไม่อย่างนั้นคนรุ่นปู่รุ่นทวดของเราก็คงส่ายหน้าอิดหนาระอาใจกับอาหารสมัยเด็กๆ ที่เราคิดว่าดีเลิศ