เทคนิคเกษตร

เมื่อพูดถึง “ขนมลา” อาจจะไม่ค่อยคุ้นหูคุ้นตากับบุคคลโดยทั่วไปมากนัก เนื่องจากแปลกทั้งชื่อและรูปแบบ เพราะขนมลาเป็นขนมพื้นบ้านของท้องถิ่น อาจจะรู้จักกันเพียงภาคใต้ โดยเฉพาะจังหวัดนครศรีธรรมราช ส่วนแหล่งที่ทำขนมลากันมากตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ซึ่งเป็นแหล่งที่มีชื่อเสียง รสชาติดี อร่อยที่สุดคือ ขนมลาจากอำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช ขนมลา เป็นขนมหวานพื้นบ้านทางภาคใต้ของประเทศไทย ทำมาจากแป้งข้าวเจ้า เป็นขนมสำคัญหนึ่งในห้าชนิดที่ใช้สำหรับจัดหมับ เพื่อนำไปถวายพระสงฆ์ในงานประเพณีบุญสารทเดือนสิบ ซึ่งเป็นงานบุญประเพณีที่สำคัญของจังหวัดในภาคใต้ เช่น จังหวัดนครศรีธรรมราช จังหวัดสุราษฎร์ธานี และจังหวัดสงขลา เป็นต้น ขนมลา เกิดขึ้นเมื่อไหร่ ใครเป็นคนคิดทำขึ้น ครั้งแรก ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด ทราบแต่ว่า ชาวบ้านปากพนังรู้จักทำขนมลาขึ้นใช้ในงานประเพณีสารทเดือนสิบของจังหวัดนครศรีธรรมราช ซึ่งในงานประเพณีสารทเดือนสิบของจังหวัดนครศรีธรรมราช จะต้องจัดหมับไปทำบุญที่วัดในแรม 15 ค่ำ เดือน 10 ซึ่งเป็น “วันสารท” โบราณมีความเชื่อสืบต่อกันมาว่า ในงานบุญสารทเดือนสิบนั้น บรรพบุรุษผู้ล่วงลับที่ไปตกระกำลำบากอยู่ในยมโ

กรุงเทพฯ 17 พฤศจิกายน 2564 – เพื่อร่วมกันรักษ์โลกและรักษ์ประเพณีไปพร้อมๆ กัน ลอยกระทงปีนี้ บริษัท เจียไต๋ จำกัด ผู้นำธุรกิจนวัตกรรมการเกษตรของไทย ขอแชร์ไอเดียการทำกระทง Go Green ด้วยวัสดุธรรมชาติจากในครัวของเราเองอย่างผักและผลไม้ มาลองดัดแปลงของใกล้ตัวที่หลายคนมองข้ามเป็นกระทงรักษ์โลกสีสันสดใส เพื่อที่จะลอยกระทงได้อย่างสบายใจ และไม่สร้างผลกระทบให้สิ่งแวดล้อมเพิ่มเติม เริ่มต้นด้วยฐานกระทงที่เราสามารถหยิบเอาเปลือกผลไม้ในครัวที่รับประทานหมดแล้วอย่างเปลือกเมล่อนมรกตหรือเปลือกแตงโมซอนญ่าพลัส มาตัดตามสัดส่วนและขนาดของกระทงที่ต้องการ ก่อนแต่งเติมสีสันด้วยเนื้อผลไม้ หรือจะนำผักสลัดมาจับช่อเป็นดอกไม้สวยๆ เพิ่มความงามด้วยมะเขือเทศราชินีสีแดง มะเขือเทศโกลเด้น เชอรี่สีส้ม หรือจะนำแตงกวา มะเขือม่วง ผักบุ้ง หรือผักผลไม้อื่นๆ มาแต้มสีสันให้กระทงสวยงามไม่เหมือนใคร นอกจากนี้ ยังสามารถต่อยอดความคิดสร้างสรรค์ไปอีกขั้นด้วยการนำก้านของกะเพราหรือโหระพา มาใช้แทนลวดเย็บกระดาษหรือเข็มหมุดตะปูที่ย่อยสลายยากและอาจเป็นอันตรายต่อสัตว์น้ำอีกด้วย ทั้งนี้ แม้ว่าเราจะทำกระทง Go Green แล้ว หากจำนวนกระทงมีปริมาณเยอะ ก็อ

เราทราบกันดีว่า ทั่วทุกภาคของประเทศไทย มีทรัพยากรที่เป็นสมบัติของผืนถิ่น ในกลุ่มประเภทอาหาร นอกจากข้าวแล้ว เห็นจะมีก็แต่พืชผักที่เป็นของดี หาได้ในทุกพื้นที่ และผักต่างๆ ยังจำแนกได้เป็นหลายร้อยชนิด มีทั้งล้มลุก ยืนต้น ใต้ดิน บนดิน กินราก ต้น หัว ดอก ใบ ผล และเถาเลื้อย เช่นผักชนิดนี้ ที่พบเห็นได้มากในพื้นที่ภาคเหนือของประเทศไทยเรา มีหลายชื่อเรียก แต่ที่รู้จักกันแพร่หลาย รู้จักกันมานาน และนิยมใช้เป็นผักประกอบอาหาร เราเรียกเขาว่า “ผักเชียงดา” มีผู้รู้มากมายหลายท่านได้เผยแพร่สรรพคุณกันมามากแล้ว ที่ขอเอามาเล่าถึงตอนนี้ เพราะเกรงว่าจะถูกนำไปเป็นลิขสิทธิ์ของคนบ้านอื่นเมืองอื่นเขาได้ “ผักเชียงดา” มีชื่อเรียกหลายอย่าง เช่น ผักเจียงดา ผักเซ่งดา ผักม้วนไก่ ผักเซ็ง ผักฮ้วนไก่ ผักอีฮ้วน ผักจันปา หรือ เชียงดา เจียงดา จินดา ก็เรียกกันแต่ละพื้นถิ่น มีชนิดหนึ่งเรียก “ผักวุ้น” หรือ “ผักว้น” ต่างกันที่ลวดลายบนใบ คุณสมบัติอื่นๆ เหมือนกัน ซึ่งผักเชียงดานี้ เป็นไม้เถาเลื้อยยาว พาดพันขึ้นต้นไม้ กิ่งไม้ หรือค้าง เถามีสีเขียว ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 0.5-5 เซนติเมตร ยาว 5-10 เมตร ทุกส่วนของต้นเมื่อทำให้เกิดแผล จะพบ

จากคอลัมน์ พืชใกล้ตัว โดย ภก.ณัฐดนัย มุสิกวงศ์ ในอภัยภูเบศรสาร ปีที่ 12 ฉบับที่ 136 ประจำเดือนตุลาคม 2557 ระบุถึงคุณประโยชน์ของ “ขิง” ระบุว่า ขึ้นหัวข้อแบบนี้ ท่านผู้อ่านก็อย่าได้ตกใจไป กระผมคิดว่าเป็นเรื่องที่ใกล้ตัวทุกท่านมาก เนื่องจากการรักษาอาการเจ็บป่วยในปัจจุบัน นอกจากการช้าในการรักษาโรคแล้ว ก็คือการทำหัตถการ หรือที่เราเรียกกันทั่วไปว่าการ “ผ่าตัด” เป็นสิ่งที่จำเป็นในการรักษาโรคบางโรค เช่น เนื้องอกบริเวณต่างๆ ไส้ติ่งอักเสบ หรือเป็นการผ่าตัดเพื่อเสริมความงาม เป็นต้น หลังจากการผ่าตัดแล้ว ผลข้างเคียงที่พบบ่อย คือ ภาวะคลื่นไส้และอาเจียน ซึ่งขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย ได้แก่ ชนิดของการผ่าตัด ระยะเวลาผ่าตัด วิธีการระงับความรู้สึก เพศ วัย น้ำหนักตัว ระยะเวลาที่งดน้ำอาหาร ประวัติคลื่นไส้อาเจียน หรือเมารถเมาเรือ ซึ่งหากเกิดขึ้นแล้วผู้ป่วยจะรู้สึกทุกข์ทรมาน จนถึงอาจเกิดอันตรายได้ เช่น เกิดการแยกของแผลผ่าตัด การสำลักน้ำย่อยอาหารเข้าปอด การสูญเสียน้ำและเกลือแร่ อาจต้องพักรักษาตัวในโรงพยาบาลนานขึ้น ทำให้สูญเสียค่าใช้จ่ายในการรักษามากขึ้น ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้แพทย์มีการใช้ยาในการป้องกันภาวะคลื่นไส้แ

ชื่อสามัญ : Neem Tree ชื่อวิทยาศาสตร์ : Azadirachta indica var. siamensis  วงศ์ : MELIACEAE   “แม่ดอกโสน บานเช้า                 พ่อดอกสะเดา บานเย็น… แม่ดอกกระถินหอมกลิ่นระรวย   พ่อดอกพังพวย หอมตายละนั่น…”                                       (เพลงโสนสะเดา-พร ภิรมย์-ศรีสุรางค์) ฤดูร้อน…ฤดูแห่งความแห้งแล้ง กลิ่นหญ้าแห้ง กลิ่นดอกสะเดาหอมอ่อนๆ ก็โชยมา ทำให้นึกถึงบทเพลงสนุกสนานที่ร้องเรียกตัวเองเป็นแม่ดอกโสนพ่อดอกสะเดา…ฤดูกาลนี้ กลางวันร้อนระอุ ต้นหญ้าเหลืองตาย บ้างก็โดนไฟแผดเผา อีสานยามแล้ง ใครๆ ก็ว่าไม่น่ามอง ถึงแม้จะร้อนเพียงใดเจ้าสัตว์ตัวน้อยนิดก็ไม่เคยหยุดห่อใบไม้เพื่อสานรัง สิ่งนี้เองที่ทำให้ผู้เขียนหยุดมองอย่างเพลินใจ บนต้นสะเดานั้นมีมดแดงจำนวนมากมาย ค่อยๆ บรรจงสร้างรังอันมหึมาไว้ต้อนรับสมาชิกตัวน้อยๆ… ฤดูไข่มดแดงเริ่มแล้ว! ผู้เขียนอดนึกขำไม่ได้ว่า ใบสะเดาก็ออกจะขม แล้วเจ้ามดแดงนึกยังไง มาทำรังรอลูกน้อยลืมตาดูโลกที่ต้นไม้นี้ แล้วตัวอ่อนลูกมดจะชอบเหรอ หรือมดมันจะรู้ว่า “หวานเป็นลม ขมเป็นยา” (…ฮา) ถึงแม้ว่าต้นไม้ที่มดแดงชอบทำรัง ได้แก่ ต้นมะม่

 “ท่องเที่ยวชุมชน” เป็นนโยบายรัฐบาลเพื่อเสริมสร้างเศรษฐกิจฐานรากกระจายรายได้สู่ชุมชน การพัฒนาหมู่บ้านท่องเที่ยวจากหลายๆ หน่วยงานภาครัฐผสมผสานให้ชุมชนแข็งแกร่ง สร้างศักยภาพของหมู่บ้าน ให้กับผู้มาเยือนได้สัมผัสหลากหลายรสชาติ เช่นเดียวกับ “หมู่บ้านท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านแหลมมะขาม” ตำบลแหลมมะขาม อำเภอแหลมงอบ จังหวัดตราด มีหน่วยงานวิทยาลัยชุมชนตราด เข้ามาศึกษาภูมิปัญญาของหมู่บ้านเพื่อพัฒนาผลิตภัณฑ์ของชุมชน สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดตราด นำอัตลักษณ์ที่มีเสน่ห์ของหมู่บ้านเชิงประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และวิถีชีวิตปั้นให้เป็นหมู่บ้านท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กระทั่งได้รับ รางวัลเลิศรัฐดีเด่น ปี 2560 จากกรมส่งเสริมวัฒนธรรม ที่มีความเป็นเลิศด้านการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมให้เกิดความยั่งยืน และล่าสุดสำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัดตราด พัฒนาเป็นชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี ในช่วง 2-3 ปีมานี้ บ้านแหลมมะขาม จึงเป็นที่รู้จักและมีนักท่องเที่ยวเป็นหมู่คณะมาเยือนกันทุกเดือน คุณกำธร อ่อนอินทร์ รองประธานกรรมการหอการค้าจังหวัดตราด และ ท.ญ.วิภา สุเนตร เลขาธิการ หอการค้าจังหวัดตราด ถือโอกาสมาสัมผัสบรรยากาศของช

ประเทศไทย เป็นประเทศเกษตรกรรมที่มีการใช้ถุงเพาะปลูกพืชจำนวนมาก ใช้ถุงเพาะชำปีละประมาณ 100 ล้านใบ ทำให้ประสบปัญหาปริมาณขยะพลาสติกจากภาคการเกษตรที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ถุงเพาะชำที่มีจำหน่ายทั่วไปในท้องตลาดเป็นถุงพลาสติกที่ใช้เวลาย่อยสลายประมาณ 600 ปีขึ้นไป ทำให้เกิดปัญหาสิ่งแวดล้อมเป็นขยะที่มีมลพิษทั้งบนพื้นดิน และบางครั้งไหลลงสู่ทะเลเป็นมลพิษต่อสัตว์น้ำ เกิดเป็นไมโครพลาสติกที่กลับมาเป็นอันตรายต่อมนุษย์ ดังนั้น การใช้ถุงเพาะชำที่ผลิตจากพลาสติกย่อยสลายได้ทางชีวภาพ จึงเป็นทางเลือกหนึ่งของการแก้ปัญหานี้ “โรฒ-2020” (ROT-2020) วัสดุทดแทนถุงเพาะชำกล้าไม้ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ผลงานวิจัยของ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ศิวโรฒ บุญราศรี อาจารย์ประจำสาขาเทคโนโลยียางและพอลิเมอร์ คณะวิศวกรรมและอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยแม่โจ้ จึงเป็นอีกทางเลือกในภาคการเกษตร ที่เกษตรกรทำเองได้ ส่งเสริมเศรษฐกิจชุมชน ช่วยลดขยะ และเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ผู้ช่วยศาสตราจารย์ศิวโรฒ กล่าวว่า “ถุงโรฒ-2020” เป็นถุงเพาะชำที่ผลิตจากการนำกระดาษ ซึ่งจะเป็นกระดาษอะไรก็ได้ เช่น กระดาษคราฟต์น้ำตาล กระดาษชานอ้อย กระดาษใบสับปะรด กระดาษใบกล