เทคนิคเกษตร

ลำปาง – ชาวบ้านในหมู่บ้านอำเภอเสริมงาม อำเภอเถิน อำเภอห้างฉัตร และอำเภอเมือง จังหวัดลำปาง ออกหาเห็ดถอบ หรือเห็ดเผาะ ตามป่าหรือบนดอยหลังหมู่บ้านกันตั้งแต่เช้า เพื่อนำเห็ดมาขายในตลาดหารายได้เสริม ที่เหลือก็นำมาบริโภค หลังช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา บางช่วงมีฝนตกสลับแดดออกทำให้เหมาะแก่การเจริญเติบโตของเห็ดถอบหรือเห็ดที่มีอยู่ตามธรรมชาติในพื้นที่ป่าต่างๆ ช่วงเดือนพฤษภาคม-มิถุนายน ชาวบ้านออกหาเห็ดถอบตามป่าซึ่งเป็นช่วงออกใหม่ ราคาแพงขายลิตรละ 400-500 บาท หากมีพ่อค้า แม่ค้า รับไปขายต่อราคาจะขึ้นเท่าตัว เพราะเป็นเห็ดที่มีเฉพาะทางภาคเหนือและอีสานเป็นส่วนใหญ่ และขึ้นตามฤดูกาล โดยพ่อค้า แม่ค้า แต่ละรายขายได้ไม่ต่ำกว่า วันละ 10-20 ลิตร หรือคิดเป็นเงินตกวันละ 4,000-5,000 บาท เห็ดถอบ หรือเห็ดเผาะ มีสรรพคุณช่วยบำรุงร่างกาย รักษาอาการช้ำใน ป้องกันวัณโรค, ป้องกันและยับยั้งการเกิดเซลล์มะเร็ง, สมานแผลทำให้ผิวเรียบเนียน, ลดอาการบวมหรืออักเสบ, แก้ไข้และอาการร้อนใน, ให้เลือดแข็งตัวได้เร็วขึ้น, บรรเทาอาการคันตามนิ้วมือหรือนิ้วเท้า เป็นต้น

เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ผศ.ดร.ชาตรี หอมเขียว ประจำสาขาวิศวกรรมอุตสาหการ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล(มทร.)ศรีวิชัย จ.สงขลา เปิดเผยว่า ปัจจุบันประชาชนนิยมความสะดวก รวดเร็ว แต่ไม่คำนึงถึงสุขภาพร่างกายจากโฟม ในอนาคตอาจจะเป็นสาเหตุของโรคร้าย ตนจึงได้ศึกษาวิจัยกล่องบรรจุอาหารจากแผ่นไม้อัดรักษ์โลกแทนกล่องโฟมใส่อาหารขึ้น ผศ.ดร.ชาตรีเปิดเผยว่า กล่องบรรจุอาหารผลิตมาจากขี้เลื่อยไม้ยางพาราและเส้นใยปาล์ม โดยมีแป้งมันสำปะหลังเป็นตัวประสาน ให้วัตถุทั้งสองยึดติดกัน เป็นผลิตภัณฑ์จากวัสดุธรรมชาติ 100%จึงปลอดสารพิษ เพราะไม่มีสารเคมีเจือปนหรือปนเปื้อน โดยมีขั้นตอนการผลิต นำขี้เลื่อยไม้ยางพารามาแยกขนาด โดยใช้ตะแกรงร่อนผ่านตะแกรงขนาด 12 เมซ เส้นใยปาล์มยาวประมาณ 1 ซม.คลุกเคล้ากัน น้ำแป้งมันสำปะหลังที่ผสมน้ำแล้วเทผสมกัน คลุกเคล้าวัสดุทั้ง 3 เข้าด้วยกัน เทใส่ในกรอบไม้และแม่พิมพ์ตามขนาด อัดขึ้นรูปโดยเครื่องอัดร้อนด้วยอุณหภูมิ 190 องศา แรงดันอัด 2000 Psi 30 นาที “กล่องบรรจุอาหารที่แปรรูปจากแผ่นใยไม้อัดรักษ์โลก สามารถบรรจุอาหารแห้งได้โดยไม่มีสารพิษจากกล่องซึมเข้าสู่อาหาร ปลอดภัยต่อผู้บริโภคและมีต

จากคอลัมน์พืชใกล้ตัว ของอภัยภูเบศรสาร โดย ภญ. ผกากรอง ขวัญข้าว ให้ข้อมูลถึงตอนที่เดินทางไปศึกษาดูงานด้านอายุรเวทที่อินเดีย ว่า ได้ศึกษาตำรับยาต้มสำหรับอาบหรือแช่ เพื่อแก้อาการทางผิวหนังจำพวกแผลผื่นคัน พุพองที่เกิดจากน้ำเหลืองเสีย หรือจะใช้ล้างแผลจำพวกฝี หนอง ที่น่าสนใจ คือ ส่วนผสมในตำรับยาต้มนี้ ล้วนแต่เป็นสมุนไพรที่คอสมุนไพรในบ้านเราน่าจะรู้จักคุ้นเคยหรือกระทั่งใช้กันอยู่แล้ว ได้แก่ มะขามป้อม สมอพิเภก สมอไทย ขมิ้นชัน และ ใบสะเดาแก่ ส่วนผสม 3 อย่างแรก คือ มะขามป้อม สมอพิเภก และสมอไทย ซึ่งเรียกรวมกันว่า “ตรีผลา” หมายถึง ผล (ไม้) สามชนิด ให้ใช้ลูกที่ตากแห้งแล้ว ส่วนขมิ้นชันและใบสะเดา แนะนำให้ใช้แบบสด ซึ่งน่าจะหาได้ไม่ยาก แต่สำหรับสะเดา หากหาใบสะเดาแก่สดไม่ได้ อาจใช้เปลือกต้นแห้งแทนได้ วิธีทำยาต้มจากสมุนไพรทั้งห้าชนิด ใช้ตัวยาทั้งห้า หนักอย่างละเท่ากัน รวมเป็นหนึ่งส่วน บดหยาบๆ หรือทุบให้เป็นชิ้นเล็กๆ ยกเว้นใบสะเดา ให้เด็ดเอาแต่ใบแก่ ต้มกับน้ำ ประมาณ 32 ส่วน (ต้มโดยใช้ไฟปานกลาง ไม่ต้องปิดฝาภาชนะ) ให้เดือดนานประมาณ 5-10 นาที จากนั้นกรองเอาแต่น้ำยา รอจนน้ำยาหายร้อน แล้วจึงนำไปหยดรดผิวหนังที่

“ถ้าน้ำในคลองจืด น้ำตาลจะแห้งช้า” ลุงๆ ป้าๆ คนทำน้ำตาลมะพร้าวเล่าให้ฟังถึงความเชื่อโบราณของคนสวนเก่าๆ หลายต่อหลายเรื่อง ตอนที่ผมไปเที่ยวดูการทำน้ำตาลมะพร้าวแบบอินทรีย์ ซึ่งมีการรวมตัวกันของคนทำน้ำตาลมะพร้าวจำนวนหลายสิบสวน ในเขตบ้านนางตะเคียน อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสงคราม เพื่อรักษาไว้ซึ่งลมหายใจของสวนมะพร้าวเก่าแก่ที่ทำสืบทอดกันมายาวนาน คุณศิริวรรณ ประวัติร้อย หรือ คุณเก๋ ลูกหลานบ้านนางตะเคียน ผู้ประสานงานกลุ่มฯ บอกว่า บ้านนางตะเคียนปัจจุบันนี้ยังพอมีทำน้ำตาลมะพร้าวอยู่บ้าง แต่ว่าตอนนี้เหลือแค่รุ่นตายายแล้วล่ะค่ะ คนทำของเราจะหมดแล้ว เราเองก็อยากให้คนไทยได้กินของดีๆ แต่เราก็ผลิตได้น้อย การดูแลต้นมะพร้าวตอนนี้เราใช้แต่ B.T. เน้นปุ๋ยชีวภาพมาได้หลายปีแล้ว ไม่ใช้สารเคมีหรือยาฆ่าหญ้า สารกันบูดที่ส่วนใหญ่เขาฉีดใส่กระบอกรองน้ำตาลนี่เราไม่ใช้เลย ใช้ไม้พะยอมใส่แบบโบราณ แล้วกรองออกก่อนต้มเคี่ยว เราไม่ได้ใส่แบะแซหรือน้ำตาลทรายปนด้วย มันจึงเป็นน้ำตาลมะพร้าวแท้ๆ ซึ่งถ้าเก็บไว้ปกติก็จะคงสภาพอยู่ได้ไม่นาน เพราะจะเอือดเยิ้ม อ่อนตัวลงไป ส่วนหนอนหัวดำที่กินยอดกินใบมะพร้าว เป็นศัตรูตัวฉกาจของชาวสวนนั้น คุ

ปลาหมอ ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ลำตัวป้อม แบนข้าง ท้องกลมคอด หางกว้าง หัวโต ปากที่อยู่ปลายสุดของหัวกว้างและเชิดขึ้นเล็กน้อย ยืดหดไม่ได้ ฟันเล็กแต่แข็งแรง เกล็ดแข็ง ขอบเป็นจักคล้ายหนาม ยึดแน่นกับหนังตลอดลำตัวและหัว กระดูกเหงือกหยักเป็นหนามคมกริบ ยักมือคนที่จับไม่เป็นมามากแล้ว แถมเหงือกยังใช้แถกเพื่อให้ยึดยันเคลื่อนที่ไปบนพื้นดินได้ดี ขอบครีบต่างๆ กลม ลำตัวและครีบมีสีดำคล้ำ อาศัยได้ในแหล่งน้ำทุกประเภท ยามมีฝน พบได้บนบกอยู่เสมอๆ เพราะเป็นธรรมชาติของการย้ายถิ่นที่อยู่อาศัย และแสดงให้เห็นความสามารถในการหายใจในที่ดอน ตัวโตเต็มที่มีขนาดใหญ่แล้วแต่ความอุดมสมบูรณ์ของแหล่งน้ำ ปลาหมอไทย หรือ ปลาเสด็จ (สะเด็ด) คนเหนือเรียก ส่วนทางภาคอีสานเรียกปลาชนิดนี้ว่า ปลาเข็ง (เข็ง แปลว่า แข็ง) ปลาหมอไทย แยกประเภทไปอีก 2 ชนิด คือ ปลาหมอนา (อยู่ในท้องนา) และปลาหมอน้ำ (อยู่ในแม่น้ำ)  นอกจากนี้ ยังมีปลาหมอตัวเล็กๆ ที่เรียกกันว่า ปลาหมอตาล และมีปลาที่จัดอยู่ในวงศ์เดียวกับปลาหมอคือ ปลากระดี่ ปลาสลิด ปลานิล ปลาหมอเป็นปลาไทยๆ ที่แปลกกว่าปลาอื่นๆ เขา คือ ขึ้นบกแถบริมตลิ่งได้นานกว่าปลาชนิดอื่นๆ เพราะมีอวัยวะช่วยหายใจอยู่ในป

ในช่วงอากาศร้อนๆ “ไอศกรีม…เย็นฉ่ำชื่นใจ” เป็นสินค้าขายดีที่ถูกใจผู้ซื้อทุกเพศทุกวัย ไม่ว่าจะเป็นไอศกรีมแบบถ้วยตัก หรือไอศกรีมแบบแท่ง ยิ่งเป็นไอศกรีมกะทิสด ไอศกรีมรสนม ไอศกรีมรสผลไม้ ฯลฯ ที่มีรสชาติอร่อย โดนใจผู้ซื้อ จะขายดีเป็นเทน้ำเทท่าอย่างแน่นอน       “ไอศกรีม” ธุรกิจสร้างเงิน สร้างอาชีพ “ไอศกรีม เป็นธุรกิจสร้างเงิน สร้างอาชีพ ที่มั่นคงได้อย่างน่าทึ่งทีเดียว” นี่คือ คำกล่าวยืนยันจากชีวิตจริงของ “อาจารย์มานะ พชนะโชติ” ซึ่งเป็นวิทยากรอบรมการทำไอศกรีม ที่ศูนย์อาชีพและธุรกิจ มติชน (มติชน อคาเดมี) อาจารย์มานะ พชนะโชติ เกิดที่จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นลูกคนที่ 5 ในพี่น้อง 7 คน ตั้งแต่เกิดก็ได้เห็นที่บ้านทำไอติมหลอดขายตามโรงเรียน ต่อมา ปี 2527 อาจารย์มานะย้ายมาอยู่กับลุงทำอาชีพขายไอติมหลอดอยู่ที่จังหวัดระยอง ที่นี่อาจารย์มานะได้เรียนรู้เรื่องการทำไอศกรีมนมตัดเสียบไม้เพิ่มมาอีกอย่าง สะสมความรู้เรื่องการทำไอศกรีมในทุกกระบวนการผลิต อาจารย์มานะจึงทำอาชีพค้าขายไอศกรีมนมตัดเสียบไม้และไอติมหลอดไม้แดง ปี 2534 อาจารย์มานะเป็นทหารรับใช้ชาติอยู่ 2 ปี หลังจากนั้นกลับมาค้าขายไอศกรีม ประมาณ 2 ปี รู

สามีของฉันตายไปแล้ว แต่มีคำพูดหนึ่งที่เขาทิ้งไว้ “ดูแลงานให้ดี แล้วงานจะดูแลเรา” เขาหมายถึงอาชีพของเรา แต่ฉันคิดว่าอาชีพอื่นก็เช่นกัน อย่างเช่น ที่บ้านกลาย บ้านเกิดของฉัน มีแม่ค้าขายหนมครกอยู่เจ้าหนึ่ง เป็นหนมครกที่อร่อยมาก ทุกเช้าจะมีคนมารอเพื่อซื้อหนมครก ฉันเป็นคนหนึ่งในจำนวนนั้น เขาขายมาตั้งแต่รุ่นยาย รุ่นแม่ แบบดั้งเดิม มะพร้าวขูด คั้นกะทิสดๆ ไม่ปรุงแต่ง ไม่ใส่น้ำตาล หรือใส่พวกต้นหอม เผือก ข้าวโพด ไม่ทำเป็นปีก หนมครกที่หยอดเต็มทุกหลุม หยอดแป้งก่อนตามด้วยกะทิ เมื่อสุกเนื้อแป้งกับกะทิซึมเข้ากันพอดี ไม่เป็นเนื้อเดียวแบบเอาแป้งไปผสมกับกะทิ เพราะแบบนั้นมันนุ่มนิ่มไปหมด นอกจากหนมครกยังมีต้มอยู่เจ้าหนึ่ง ขายแต่ต้มอย่างเดียว เป็นต้มที่อร่อยมาก ทำเช้าขายเย็น ดังนั้น ตอนเย็นๆ รอกินต้มกันทุกเย็น “ไม่ต้องทำเยอะทำอย่างเดียวเอาให้อยู่” น้องชายพูดในเย็นวันหนึ่งที่เรากินต้มกัน ต้ม คือ เหนียวห่อใบกะพ้อ หรือใบพ้อ เป็นอาหารของคนใต้ นิยมกินแบบเป็นขนม เรียกว่าหนมไม่หวาน เป็นแบบมัน คือมันนำหน้ามาเลย กินกับน้ำชา กาแฟ ร้านขายน้ำชาในภาคใต้ส่วนมากจะมีต้มอยู่ในถาดวางอยู่ให้ลูกค้าหยิบไปกิน เรียกต้มเฉยๆ นะ ไม่