นายปรีชา กิจถาวร ประธานฝ่ายเศรษฐกิจพอเพียงและสมาร์ทฟาร์มเมอร์ หอการค้าจังหวัดสงขลา เปิดเผยว่า จากการประชุมหอการค้าทั่วประเทศในช่วงต้นเดือนที่ผ่านมา มีบางจังหวัดที่มีการปลูกทุเรียนแปลงขนาดใหญ่ ซึ่งน่าหวั่นวิตกเรื่องตลาดการส่งออกในอนาคต เพราะปัจจุบันทุเรียนมีการปลูกเพิ่มเป็นจำนวนมาก และมีตลาดส่งออกกระจุกตัวอยู่ที่ประเทศจีนประเทศเดียว ไม่ได้ขยายไปสู่การตลาดในประเทศอื่นๆ โดยมีตัวเลขสูงถึง 90% ซึ่งส่งผลกระทบได้ง่ายหากเกิดตัวแปรที่เปลี่ยนไปในตลาดประเทศจีน
นายนัด ดวงใส ที่ปรึกษาชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด (ชสท.) เปิดเผยว่า ในระยะ 2-3 ปี ที่ผ่านมา มีการโค่นยางพารา ปาล์มน้ำมัน เพราะทิศทางตกต่ำ และเปลี่ยนไปปลูกทุเรียนเป็นจำนวนมาก รวมถึงเกษตรกรในประเทศมาเลเซียเองเช่นเดียวกัน คาดว่าแนวโน้มภายในระยะเวลา 5 ปีข้างหน้า ทิศทางราคาทุเรียนอาจมีการเปลี่ยนแปลงหลังจากทุเรียนใหม่ที่เพิ่งปลูกออกผล
นายสุพิท จิตรภักดี ผู้อำนวยการสำนักงานส่งเสริมและพัฒนาการเกษตรที่ 5 จ. สงขลา (สกก. ที่ 5 สงขลา) เปิดเผยกับ “ประชาชาติธุรกิจ” ว่า สำหรับทุเรียนในพื้นที่ภาคใต้ อยู่ระหว่างการสำรวจข้อมูลโดยในวันที่ 20 ธค. 61 จะรับทราบ และกลางเดือนมกราคม 2562 โดยมีการเฝ้ารายงานเป็นประจำเดือนของการเคลื่อนไหวในการปลูกทุเรียน โดยที่ผ่านมามีการเปลี่ยนแปลงจากการโค่นยางและปาล์มน้ำมัน เพื่อปลูกทุเรียนเป็นจำนวนมาก จากเดิมประมาณ 5-10% หรือจากพื้นที่ปลูกเดิม 400,000 ไร่ เพิ่มขึ้นประมาณ 40,000-50,000 ไร่ ถือได้ว่ายังไม่ห่วงเรื่องปริมาณสินค้าล้นตลาด
“ภาคใต้ มีการเกาะติดข้อมูลและรายงานทุกเดือน ทุเรียนเป็นเกษตรที่มีความประณีต ต้องการความประณีต การเปลี่ยนแปลงโค่นยางพาราปลูกทุเรียนมีข้อจำกัดเรื่องพื้นที่ด้วย เพราะต้องเป็นพื้นที่น้ำที่อุดมสมบูรณ์ ในขณะที่สวนยางพาราเป็นพื้นที่น้ำที่ยังไม่อุดมสมบูรณ์ ทุเรียนภาคใต้จึงยังไม่น่าวิตกกังวลถึงการมีปริมาณล้นตลาด” นายสุพิท กล่าว
นายสุพิท อธิบายเพิ่มเติมว่าในภาคใต้การปลูกทุเรียนแบ่งได้เป็น 4 กลุ่ม ได้แก่
1.กลุ่มปลูกทุเรียน ทำการผลิตเชิงการค้า เช่น จ.ชุมพร สุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช
2.กลุ่มปลูกทุเรียนเฉพาะถิ่น เช่น ทุเรียน ทรายขาว จ.ปัตตานี ทุเรียนสาลิกา จ.พังงา ซึ่งมีปริมาณน้อย แต่ตลาดรองรับมีความต้องการมาก และ
3.กลุ่มปลูกทุเรียนจังหวัดชายแดนภาคใต้ ซึ่งกลุ่มนี้จะออกผลผลิตหลังจากทุเรียนที่ผลิตใน จ.ชุมพร และมีผลผลิตคุณภาพส่งออกเพียงครึ่งเดียว อีกครึ่งไม่ได้ส่งออก เน้นแปรรูปในพื้นที่ ยังสามารถพัฒนาเพื่อการส่งออกได้
4.กลุ่มทุเรียนพันธุ์พื้นเมือง เช่น จ.พังงา กระบี่ ภูเก็ต และทุเรียนพันธุ์มูซันคิง จ.ยะลา กลุ่มนี้ ไม่มีปัญหา เพราะมีปริมาณที่น้อย
หลายคนอาจมองว่า ใบไม้ที่ร่วงอยู่ใต้ต้น หรือพืชที่ปลูกอยู่ริมรั้วบ้าน เป็นเพียงสิ่งธรรมดาที่ไม่มีมูลค่า แต่ในความเป็นจริงแล้ว พืชหลายชนิดที่อยู่ใกล้ตัว ไม่ว่าจะเป็นใบมะละกอ ใบมะม่วง ใบฝรั่ง ใบมะนาว ไปจนถึงไม้ดอกหลากหลายชนิดที่ปลูกไว้เพื่อความสวยงาม ล้วนเป็นวัตถุดิบสำคัญที่ตลาดสมุนไพรและอุตสาหกรรมสุขภาพยังมีความต้องการอย่างต่อเนื่อง เพราะในสายตาของผู้ที่เข้าใจตลาดสมุนไพรแล้ว “ใบไม้ทุกใบมีมูลค่า” เพียงแต่ต้องรู้ว่าจะนำไปต่อยอดอย่างไร วันนี้เทคโนโลยีชาวบ้านจะพาไปรู้จัก ‘อาชีพรับซื้อสมุนไพร’ กับ คุณนุช–ณิชาดา กิตติโชติธนกุล เจ้าของ “ณิชาดา บ้านสมุนไพร63” เป็นหนึ่งในธุรกิจที่หลายคนอาจไม่เคยรู้จัก แต่เบื้องหลังผลิตภัณฑ์สมุนไพร ชาชง หรือเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพจำนวนมาก ล้วนต้องอาศัยเครือข่ายผู้รวบรวมวัตถุดิบจากเกษตรกรรายย่อยทั่วประเทศ ก่อนส่งต่อเข้าสู่กระบวนการแปรรูป จุดเริ่มต้นของหลายธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ มักไม่ได้เกิดจากความต้องการกำไรสูงสุด แต่เกิดจาก “ทางรอด” ของชีวิต เช่นเดียวกับเรื่องราวของธุรกิจสมุนไพรแห่งนี้ ที่เริ่มต้นจากวินาทีที่ชีวิตเกือบถึงทางตัน เมื่อ “สมุนไพร” คือโอกาสสุดท้าย คุ
จากกระแสที่ชาวจังหวัดพะเยาตื่นเต้นกับการจับกุ้งก้ามแดงหรือกุ้งเครย์ฟิชได้ในกว๊านพะเยา รศ.ดร.เจษฎา เด่นดวงบริพันธ์ รวมทั้งนักวิชาการด้านประมงชี้ว่า กุ้งชนิดนี้เป็นสัตว์น้ำต่างถิ่นที่สามารถรุกรานระบบนิเวศ หากมีการแพร่กระจายและตั้งประชากรได้ในธรรมชาติ เรื่องนี้อาจดูเป็นเพียงข่าวเล็กๆ ของสัตว์น้ำชนิดหนึ่ง แต่กำลังสะท้อนปัญหาใหญ่ที่ประเทศไทยและหลายประเทศทั่วโลกกำลังเผชิญ นั่นคือปัญหา “สัตว์ต่างถิ่น” ที่หลุดรอดหรือถูกปล่อยลงสู่แหล่งน้ำธรรมชาติ ล่าสุด จังหวัดพะเยาได้ติดตามสถานการณ์และดำเนินมาตรการเฝ้าระวังและควบคุม พร้อมทั้งรณรงค์ไม่ให้ประชาชนนำสัตว์น้ำต่างถิ่นไปปล่อยลงสู่แหล่งน้ำธรรมชาติ ปัจจุบัน สถานการณ์ยังอยู่ในระดับที่ควบคุมได้ กรมประมงจัดให้กุ้งเครย์ฟิชเป็นสัตว์น้ำต่างถิ่นที่ต้องควบคุม เนื่องจากมีคุณลักษณะที่เอื้อต่อการแพร่กระจาย เช่น ปรับตัวเก่ง กินอาหารได้หลากหลาย แข่งขันแย่งอาหารกับสัตว์น้ำชนิดอื่น และมีพฤติกรรมขุดโพรงตามคันบ่อและตลิ่ง นอกจากนี้ยังมีรายงานความเสี่ยงในการเป็นพาหะของโรคที่สำคัญต่อสัตว์น้ำเศรษฐกิจ เจ้ากุ้งชนิดนี้ ไม่ใช่กรณีแรกของโลก หลายประเทศเคยเผชิญปัญหาจากสัตว์ชนิดนี
“ปลาพลวงชมพู” หรือ ปลากือเลาะห์ อยู่ในตระกูลเดียวกับปลาเวียน และปลาพลวงหินปลาน้ำจืดประจำท้องถิ่นจังหวัดยะลาและนราธิวาส พบเห็นในลำคลองธรรมชาติ ที่น้ำค่อนข้างเย็นไหลผ่าน มีปริมาณออกซิเจนสูง เช่น น้ำตก หรือบริเวณต้นแม่น้ำสายหลักในพื้นที่ภาคใต้ตอนล่าง ตั้งแต่ แม่น้ำสายบุรี แม่น้ำตาปี ไปจนถึงมาเลเซีย จุดเด่น คือ มีเกล็ดสีชมพู เป็นปลาพลวงชนิดเดียวที่สามารถกินได้ทั้งเกล็ดซึ่งมีรสสัมผัสเหมือนเคี้ยวกระดูกอ่อน นำมาทอดเป็นข้าวเกรียบได้ เนื่องจากมีคอลลาเจนสูง เนื้อปลามีลักษณะนุ่มขาวเหมือนสำลี รสชาติหวาน อร่อย ไม่มีกลิ่นคาว แต่เนื่องจากปลาพลวงชมพูวางไข่น้อย เป็นปลาหายากในไทย สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง มีพระราชเสาวณีย์ให้อนุรักษ์ปลาพันธุ์นี้และส่งเสริมอาชีพแก่เกษตรกร ศูนย์วิจัยและพัฒนาประมงน้ำจืดยะลา กรมประมง จึงได้ศึกษาวิจัยปลาพลวงชมพูมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515 จนสามารถเพาะพันธุ์ปลาชนิดนี้ได้ และทางกรมประมงได้ผลักดันปลาพลวงชมพูให้เป็นปลาเศรษฐกิจเพื่อสร้างรายได้ให้กับเกษตรกรผู้เลี้ยงปลาต่อไป คุณนันทภัค โพธิสาร นักวิชาการประมงปฏิบัติการ กลุ่มวิจัยและพัฒน
ปัจจุบัน จังหวัดนครราชสีมา อาศัยแหล่งน้ำจากเขื่อนใหญ่ 4 แห่ง เพื่อการอุปโภคบริโภค รักษาระบบนิเวศ และใช้ในภาคการเกษตร ประกอบด้วย เขื่อนลำตะคอง อำเภอสีคิ้ว เป็นแหล่งน้ำหลักของชุมชนเมืองโคราช รวมทั้งพื้นที่อำเภอปากช่อง สีคิ้ว และสูงเนิน เขื่อนลำพระเพลิง อำเภอปักธงชัย ที่เหลืออีก 2แห่งคือ เขื่อนมูลบนและเขื่อนลำแชะ ตั้งอยู่ใน อำเภอครบุรี ผลกระทบจากวิกฤตโลกรวน ทำให้สภาพภูมิอากาศแปรปรวน ฝนไม่ตกตามฤดูกาล ประกอบกับ เขื่อนลำตะคองอยู่ในพื้นที่ของเขตเงาฝน ส่งผลให้มีปริมาณน้ำต้นทุนไหลเข้าเขื่อนลดลงสวน ทางกับปริมาณความต้องการใช้น้ำของชาวโคราชที่มีแนวโน้มขยายตัวเพิ่มขึ้นทุกปี ที่ผ่านมาเทศบาลนครนครราชสีพยายามแก้ไขปัญหาการขาดแคลนน้ำโดยดึงปริมาณน้ำดิบ จากเขื่อนลำแชะ มาใช้ในการผลิตน้ำประปา ทำให้มีน้ำใช้สำหรับอุปโภคบริโภคอย่างเพียงพอ ถึงเวลาปรับปรุง “เขื่อนลำแชะ ” โครงการส่งน้ำและบำรุงรักษาลำแชะ ได้ก่อสร้างและส่งน้ำช่วยเหลือเกษตรกรมาตั้งแต่พ.ศ. 2542 จนถึงปัจจุบันเป็นระยะเวลาเกือบ 30 ปี เนื่องจากการใช้งานต่อเนื่องยาวนาน รวมทั้งผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และการใช้ประโยชน์ที่ดินที่เปลี่ยนแป
