คำกล่าวที่ว่า “ขยะของคนหนึ่ง อาจเป็นสมบัติของอีกคน” ใช้ได้จริงเสมอ
สำหรับ ไมเคิล แฮสเคลล์ (Michael Haskell) วัย 18 ปี ผู้เปลี่ยนงานอดิเรกอย่างการประมูล “ตู้คอนเทนเนอร์ร้าง” ในแถบนิวยอร์กให้กลายเป็นธุรกิจทำเงิน
Mike’s Unique Treasures ธุรกิจที่ทำรายได้จากการขายของเก่าผ่าน eBay และงานประมูล สูงถึง $135,000 (ราว 4.7 ล้านบาท) ในปี 2025 และเพียงช่วงครึ่งแรกของปีถัดมา เขาก็โกยรายได้ไปแล้วอีกกว่า $85,000 (ราว 3 ล้านบาท)
จุดเริ่มต้นและการสร้างความต่างเพื่อเข้ามหาวิทยาลัย
ไมเคิล มีสัญชาตญาณพ่อค้ามาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเป็นการขายหนังสือมือสอง หรือสะสม Lego รุ่นหายากเพื่อเก็งกำไร
แต่จุดเปลี่ยนที่ทำให้เขาหันมาทำธุรกิจประมูลตู้เก็บของร้าง เกิดจากสองปัจจัยหลัก อย่างแรกคือ ความต้องการสร้างความแตกต่าง เพราะเขาเห็นเพื่อนๆ รอบตัวได้เกรดเฉลี่ย 4.00 เขาจึงเกิดความกังวลในการยื่นเข้ามหาวิทยาลัย และมองหาสิ่งที่จะทำให้ใบสมัครของเขาโดดเด่นท่ามกลางแข่งขันที่สูงขึ้นทุกปี
ต่อมาเขาได้ดูรายการ Storage Wars และเกิดความสนใจ โดยเริ่มต้นประมูลตู้แรกในราคาเพียง $10 (ประมาณ 350 บาท) ก่อนจะนำถังคาร์บอนไดออกไซด์ที่พบข้างในไปขายได้ $40 นับจากนั้นเขาก็เริ่มบริหารเวลาเรียนไปพร้อมกับการทำธุรกิจในวันเสาร์-อาทิตย์
เสน่ห์ของการประมูลตู้ร้างคือ ความตื่นเต้นที่ไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร
ไมเคิลเล่าว่า ความสำเร็จในธุรกิจนี้ไม่ใช่แค่การตาดี แต่คือการสืบหาเบาะแสเจ้าของเดิม เช่น หากพบของสะสมจากสถาบันการศึกษา อาจแปลว่าเจ้าของเดิมมีการศึกษาสูง และน่าจะมีของมีค่าอื่นๆ ซ่อนอยู่
แจ็กพอตครั้งใหญ่ที่สุดของเขาเกิดขึ้นเมื่อเขาลงทุน $450 ประมูลตู้ที่เคยเป็นของแกลเลอรีศิลปะชื่อดัง ทำให้เขาค้นพบภาพวาดโดย Man Ray ศิลปินระดับแนวหน้าของแนวทาง Surrealism และภาพร่างโดยศิลปินแนว Modernist อย่าง Walt Kuhn โดยสมบัติล้ำค่าชุดนี้ขายได้รวมกันถึง $36,000 (ราว 1.25 ล้านบาท) ซึ่งกลายเป็นจุดยืนยันให้ครอบครัวเห็นว่าสิ่งที่เขาทำนั้นไม่ใช่แค่เล่นๆ
ปัจจุบันเขาใช้เครื่องมือ AI สแกนหาชื่อเจ้าของตู้ประมูลที่มีชื่อเสียง และใช้ Google Lens รวมถึง ChatGPT ในการประเมินราคาขาย โดยใช้เวลาทำงานราว 20-25 ชั่วโมงต่อสัปดาห์
ซึ่งสินค้าประมูลจำนวน 2,000–3,000 ชิ้น มีตั้งแต่รองเท้า Nike, ของสะสมยุคสงครามเย็น, แผ่นเสียง ไปจนถึงเฟอร์นิเจอร์ไม้ ถูกจัดเก็บไว้แน่นทั่วบ้าน โดยเฉพาะในโรงรถของคุณแม่ในนิวเจอร์ซีย์
โดยคุณแม่ของเขาก็เป็นผู้ช่วยคนสำคัญ ทั้งช่วยเซ็นสัญญาและช่วยนัดรับของกับลูกค้าในช่วงที่เขาติดเรียน
ล่าสุด ไมเคิลได้รับการตอบรับเข้าเรียนต่อที่ Emory University ในแอตแลนตา โดยเขาได้เขียนเรียงความสมัครเข้าเรียนจากประสบการณ์การพยายามคืนเหรียญเครื่องราชอิสริยาภรณ์ Purple Heart ที่พบในตู้ประมูลคืนให้แก่เจ้าของเดิม
บทเรียนชีวิตที่มากกว่าเรื่องเงิน
แม้ว่าอนาคตของธุรกิจจะยังไม่แน่นอน เมื่อเขาต้องย้ายไปเรียนต่อ แต่ประสบการณ์ 2 ปีในการพลิกฟื้นขยะให้เป็นเงินได้เปลี่ยนมุมมองชีวิตของเขาไปโดยสิ้นเชิง
1. เลิกซื้อของใหม่เกินความจำเป็น เขาหันมาลงทุนกับของมือสองที่มีคุณภาพ เช่น เฟอร์นิเจอร์หรือเสื้อผ้าเก่า
2. เข้าใจคุณค่าที่แท้จริง เขาตัดพ้อว่าผู้คนในยุคปัจจุบันซื้อของใหม่มากเกินไปเพื่อการครอบครอง
3. รู้จักปล่อยวาง หากสิ่งของชิ้นไหนไม่มีมูลค่าทางการเงิน และไม่มีคุณค่าทางจิตใจ เราก็ควร “เรียนรู้ที่จะปล่อยมันไป”
ที่มา : CNBC
ข้อมูลเป็นทางการของผลิตภัณฑ์ “น้ำปลาร้าแม่บุญล้ำ” ที่ถูกยกให้เป็นเบอร์ต้นๆ ของวงการน้ำปลาร้าพร้อมรับประทาน ณ พ.ศ. นี้ ระบุถึงประวัติความเป็นมา ไว้ว่า “จากจุดเล็กๆ ของการทำปลาร้าเพื่อบริโภคในครัวเรือนของคุณพ่อสนั่น คุณแม่ทองสุข ศรีโยธา ในปี 2510 ได้ค่อยๆ ขยับขยายเติบโต สู่รุ่นลูกคือ คุณพ่ออุทัย คุณแม่บุญล้ำ ปรีเรือง โดยใช้ชื่อกิจการว่า เพชรดำค้าปลาร้า ซึ่งต่อมาในปี 2557 ได้ก่อตั้ง บริษัท เพชรดำฟู้ดส์ จำกัด และมีสินค้าเริ่มแรกคือ น้ำปลาร้าต้มสุกภายใต้แบรนด์ “แม่บุญล้ำ” ของดีประจำจังหวัดกาฬสินธุ์” “ที่สร้างรายได้อันยั่งยืนให้กับชาวบ้านในชุมชนโดยรอบ และพัฒนาคุณภาพสินค้าแบบยั่งยืนตามหลักสากล จนกลายเป็นหนึ่งในสินค้าส่งออกระดับประเทศ ด้วยประสบการณ์จากรุ่นสู่รุ่น ที่สืบทอดมาอย่างยาวนานกว่า 59 ปี และเคล็ดลับ การหมักจากรุ่นคุณยาย พร้อมความพิถีพิถัน ใส่ใจในทุกขั้นตอนการผลิต ทำให้ น้ำปลาร้าต้มสุกตรา “แม่บุญล้ำ” มีรสชาติเฉพาะตัว หอม อร่อยถูกปากคนไทยจนถึงปัจจุบัน” คุณอ้อม-พิไรรัตน์ บริหาร กรรมการผู้จัดการ บริษัท เพชรดำฟู้ดส์ จำกัด ผู้ผลิตน้ำปลาร้าต้มสุก แบรนด์ ‘แม่บุญล้ำ’ ในฐานะทายาทเจน 3 ของกิจการ
รองเท้าผ้าใบนันยางรุ่นพิเศษ “โฮม” [Nanyang × Phuwasit 2026 Edition] รองเท้าที่ได้รับแรงบันดาลใจจากการเดินทางของเด็กธรรมดาสู่การเติบโตที่ยิ่งใหญ่ ผู้ไม่เคยลืมจุดกำเนิดและตัวตนของเขา จากเด็กธรรมดาที่ใส่นันยาง สู่ศิลปินเจ้าของผลงานเพลงร้อยล้านวิว จากโจอี้ที่ใส่นันยาง สู่นันยางรุ่นของ โจอี้จากเด็กธรรมดา กับรองเท้าธรรมดา สู่ “นันยาง โฮม” [Nanyang x Phuwasit 2026 Edition] ชื่อ “HOME (โฮม)” เชื่อมโยงความหมายของคำว่า “Home” ในภาษาอังกฤษที่หมายถึงบ้าน พื้นที่แห่งความอบอุ่นและความผูกพัน กับคำว่า “โฮม” ในภาษาอีสานที่หมายถึงการชุมนุมหรือการมารวมตัวกัน สื่อถึงบ้านเกิด รากเหง้า และผู้คนที่เป็นส่วนหนึ่งของทุกการเดินทาง โดยแนวคิดดังกล่าวยังถูกถ่ายทอดผ่านรายละเอียดของ “รองเท้าผ้าใบนันยาง รุ่น โฮม” [Nanyang × Phuwasit 2026 Edition] ด้วยรองเท้าผ้าใบยีนต์ดำ พื้นด้านในรองเท้าลายผ้าขาวม้า เติมกลิ่นอายของความเป็นบ้านและสร้างเอกลักษณ์เฉพาะตัวให้กับรองเท้ารุ่นนี้ รองเท้าผ้าใบนันยางรุ่น “โฮม” [Nanyang × Phuwasit 2026 Edition] ราคา 899 บาทต่อคู่ มีขนาด 28-48 เทียบเท่ารองเท้านันยางรุ่น 205-S เปิดจำหน่ายแบบ Pre-or
ในบ้านไม้อายุร้อยปีย่านสี่พระยา คือที่ตั้งของคาเฟ่โดนัทรสชาติไทยสุดไวรัล “SODO Donut” ธุรกิจของ “คุณเกด-ดุษฎี ทวีพานิชย์” อดีตเภสัชกรและนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ เธอเลือกปั้นคาเฟ่โดนัทเพราะเป็นขนมที่คนทั้งโลกรู้จักและเข้าใจง่าย ที่ไม่เพียงสร้างความแปลกใหม่ผ่าน “รสชาติไทย” จากวัตถุดิบท้องถิ่นไทย แต่อยากทำให้ลูกค้าจดจำทั้งรสชาติและที่มาของวัตถุดิบไทยได้ ในคอลัมน์ Entrepreneur “เส้นทางเศรษฐี” พาไปพูดคุยกับผู้ก่อตั้งถึงเส้นทางการเริ่มต้น และแนวคิดการปั้นแบรนด์ SODO Donut ที่เปิดได้เพียง 3 เดือน แต่สามารถสร้างยอดขายได้เกือบ 3 ล้านบาท จุดเริ่มต้นของโดนัทแบบไทยๆ SODO Donut เริ่มต้นมาจากคุณเกด อยากทำโปรเจ็กต์ที่อยากสื่อสารถึงความเป็นไทย ก่อนมาลงตัวที่ “โดนัท” ขนมที่คนทั่วโลกรู้จักและเข้าใจง่าย พร้อมหยิบรสชาติไทยจากวัตถุดิบไทยอันเป็นเอกลักษณ์มาผสมผสานเข้าด้วยกัน จนกลายเป็นโดนัทรสชาติไทย แม้จะเป็นธุรกิจอาหารและเครื่องดื่มแรกในชีวิต แต่คุณเกดมีทีมเบื้องหลังคอยสนับสนุน พร้อมวางแผนธุรกิจอย่างรอบด้าน ตั้งแต่การศึกษาตลาด ความต้องการของผู้บริโภค ไปจนถึงความเป็นไปได้ของผลิตภัณฑ์ ที่สำคัญคือมีความเชื่อมั่
“ไม่เรียนแล้วทำไร” “ใช้ชีวิต” “ใช้ชีวิตทำไร” “แค่ใช้ชีวิตก็ยุ่งจะตายอยู่แล้ว จะให้ไปทำไรอีก” คำพูดจากภาพยนตร์ที่เมื่อฟังตอนมัธยมเราแทบไม่เข้าใจเลยว่าตัวละครชายคนนี้ต้องการจะสื่ออะไร. แต่เมื่อใช้ชีวิตผ่านช่วงระยะเวลาหนึ่งมาได้คุณจะเข้าใจคำว่า “ใช้ชีวิต” ที่ตัวละครพิสิทธิ์พูดได้อย่างลึกซึ้ง “ใช้ชีวิต” คำนี้แปลว่าอะไร ออกผจญภัย กระโดดร่ม ขับรถออกเดินทาง แบกเป้เที่ยวไปไกลสุดขอบฟ้า คำว่า “ใช้ชีวิต” มันอาจคือการเอาผ้ากองพะเนินเดินไปใส่เครื่องซัก จับเครื่องดูดฝุ่นถูไถห้องรกรุงรัง รดน้ำต้นไม้ที่เหี่ยวเฉาเพราะถูกละเลยจากวันทำงาน แค่นี้แหละ สิ่งที่เรียกว่า…ใช้ชีวิต และเพียงแค่เท่านี้ ก็ยุ่งจนไม่มีเวลาให้ไปทำอย่างอื่นแล้ว วันที่ลืมตาตื่นขึ้นมาดูโลก ก็คือวันแรกที่เราต้องเรียนรู้แล้วว่าฉันจะใช้ชีวิตที่ได้มานี้อย่างไร? ยุติธรรม งดงาม เรียบง่าย หรือเละเทะ โหลยโท่ย ห่วยแตก ก็ล้วนได้ใช้สิ่งที่เรียกว่าชีวิตไปแล้ว ความหมายของคำว่า “ชีวิต” คือ กระบวนการทางชีวภาพและทางกายภาพที่ทำให้สิ่งมีชีวิตเคลื่อนไหวเจริญเติบโต และเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ในระหว่างทาง แต่ละคนก็จะใช้ชีวิตไปเพื่อ ค้นหาเป้าหมาย ความรู้สึก แ
